«Βάλτε μια μάσκα σε έναν υποκριτή και δεν θα είναι πια ικανός να λέει ψέματα», είχε πει ο διακεκριμένος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σω. Και φαίνεται ότι δεν είχε και πολύ άδικο, αφού σύμφωνα με τους ειδικούς η στολή που επιλέγουμε τις Απόκριες, όχι μόνο δεν σκεπάζει, αλλά, αποκαλύπτει ακόμη και ασυνείδητα, στοιχεία του χαρακτήρα μας.

Η δρ. Λίζα Βάρβογλη, PhD Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος, μιλώντας στο Πρακτορείο Fm και στην εκπομπή 104,9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ της Τάνιας Μαντουβάλου, κάνει ένα ψυχογράφημα «τύπου μασκέ» για τις ανάγκες των ημερών και εξηγεί τι υποδηλώνει η επιλογή συγκεκριμένων στολών.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:

Ερ: Τo μασκάρεμα σκεπάζει η τελικά αποκαλύπτει πράγματα για το χαρακτήρα μας;

Απ: Αυτός που μασκαρεύεται νομίζει ότι σκεπάζει το χαρακτήρα του, την προσωπικότητα του, αλλά στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι ακριβώς το αντίθετο. Βγάζει τον χαρακτήρα του προς τα έξω, χωρίς να το θέλει. Όπως και η επιλογή των κουστουμιών ή της μάσκας. Φαινομενικά μπορεί να μοιάζει τυχαία η επιλογή μίας στολής, αλλά γιατί επιλέγουμε να ντυθούμε κοκκινοσκουφίτσα και όχι λύκος; Υπάρχει κάποιος λόγος, που δεν είναι συνειδητός. Μία επιλογή που δείχνει, κάτι το οποίο υπάρχει μέσα μας. Μία ανάγκη να εκφραστούμε και να εκδηλωθούμε. Και σε συνειδητό επίπεδο μπορεί να νομίζουμε, μα εγώ δεν είμαι αυτός, για αυτό ντύνομαι έτσι. Μπορεί όμως ασυνείδητα, είτε να είμαστε ο κακός λύκος που θέλουμε να ντυθούμε, είτε να θέλουμε να βγάλουμε προς τα έξω κάποια τέτοια χαρακτηριστικά που εμείς δεν τα έχουμε, ή που τα φοβόμαστε (είτε τα έχουμε είτε δεν τα έχουμε).

Ερ: Τι υποδηλώνουν οι φανταχτερές στολές

Απ: Τέτοιες στολές επιλέγουν οι άνθρωποι που θέλουν να τραβήξουν την προσοχή επάνω τους. Και ξέρετε, πολλές φορές όσο πιο εντυπωσιακός είναι ένας άνθρωπος στην καθημερινότητα του, τόσο πιο εντυπωσιακή στολή θα διαλέξει. Δεν του πάει, δεν τολμάει να ντυθεί κάτι που δεν θα είναι όμορφο, από φόβο, μήπως οι άλλοι τον δουν σε φάση «ασχήμιας», αδυναμίας, μήπως κακοχαρακτηριστεί, οπότε μερικές φορές βγαίνει και μία έλλειψη αυτοπεποίθησης. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να τσαλακωθούν και θέλουν να έχουν μία τέλεια εικόνα.

Ερ: Πώς ερμηνεύεται ο χαρακτήρας μίας ωραίας γυναίκας που επιλέγει να μεταμφιεστεί σε άσχημη;

Απ: Μια πολύ ωραία γυναίκα που δεν διστάζει να ντυθεί άσχημη, έχει μέσα της μία αυθεντικότητα, μία πηγαιότητα, έναν αυθορμητισμό που της βγαίνει ωραία, γιατί έχει μεγάλη σιγουριά για τον εαυτό της. Και ξέρει ότι ακόμη και με την άσχημη στολή εκπέμπει ομορφιά και μπρίο. Οπότε αυτή η γυναίκα δεν θα το φοβηθεί, να μεταμφιεστεί σε άσχημη, γιατί το υποστηρίζει.

Ερ: Η «αλλαγή φύλου» μέσα από τη στολή τι σημαίνει;

Απ: Όταν οι άντρες μεταμφιέζονται σε γυναίκες ή το ανάποδο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος θα ήθελε να είναι το άλλο φύλο. Πολύ περισσότερο είναι ότι θέλει να πειραματιστεί. Πώς θα ήταν; Τι θα γινόταν αν; Ξέρετε αυτό το αν, που καμιά φορά μας δυναστεύει λίγο… Πώς θα ήταν η ζωή μου αν; Και είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να παίξει κανείς και άκρη-άκρη να προσεγγίσει πράγματα τα οποία δεν του είναι οικεία, δεν του είναι κοντινά. Ενδεχομένως δεν θα άλλαζε τις ερωτικές του επιθυμίες, απλώς πειραματίζεται.

Ερ: Ποιοι ντύνονται μωρά;

Μωρά ντύνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να κανακέψουν και να νταντέψουν το μωρό μέσα τους. Που θέλουν προσοχή, λίγο παραπάνω τρυφερότητα, που όμως δεν θα το ‘λέγαν και ποτέ. Για αυτό έχουμε και «μαντράχαλους» δύο μέτρα που επιλέγουν τέτοιου είδους στολές. Και μάλιστα αν προσέξετε δεν θα δείτε ποτέ μικροκαμωμένους άντρες να ντύνονται μωρά. Θα δείτε συνήθως μεγαλόσωμους άντρες να ντύνονται έτσι, οι οποίοι έχουν μία ανάγκη να τους αγκαλιάσουν οι γυναίκες τους, οι άλλοι άνθρωποι γύρω τους κυριολεκτικά η μεταφορικά. Και βγάζουν κάπως έτσι αυτή την τρυφερότητα που δεν έχουν ή δεν δείχνουν στην καθημερινότητα τους.

Ερ: Υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που δεν ντύνονται ποτέ γιατί δεν τους αρέσουν οι μεταμφιέσεις.

Απ: Νομίζω ότι συνήθως είναι άνθρωποι πολύ φοβισμένοι στο να βγάλουν κάτι διαφορετικό προς τα έξω, φοβισμένοι να πειραματιστούν, φοβισμένοι να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο να περάσει καλά. Όταν κανείς βάζει πολλά πρέπει στον εαυτό του, εννοώ εσωτερικά πρέπει, χτίζει έτσι ένα κλουβάκι, μία φυλακή και δεν μπορεί να αφεθεί, να κάνει κάτι διαφορετικό, να δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι έχουν αυτό το σφίξιμο κι έναν φόβο πώς θα τους δουν οι άλλοι, με αποτέλεσμα στα πάρτι των ημερών να εμφανίζονται με τα πολιτικά τους, σαν τη μύγα μες το γάλα. Αλλά ούτε και οι ίδιοι νιώθουν καλά.

Ερ: Πάντως, νομίζω με όλα αυτά που μας λέτε κάποιος μπορεί να κάνει κανονικό ψυχογράφημα, σε ένα πάρτι μασκέ, αν παρατηρήσει γύρω του τι φοράει ή δεν φοράει ο καθένας.

Απ: Θα μπορούσε να κάνει, αλλά εγώ θα πρότεινα να φροντίσει να διασκεδάσει, να γελάσει, να περάσει όμορφα, και να ξεφύγει από την καθημερινότητα. Είναι άλλωστε ένας ωραίος τρόπος να σταματήσει κανείς να σκέφτεται τα αρνητικά και τα δύσκολα, κάτι που είναι αναγκαίο σήμερα, παρά ποτέ. Και οι Απόκριες είναι μία ωραία αφορμή.

Τα Χριστούγεννα στα Αναγνωστικά από το 1920 μέχρι το 1980

Τρίτο βήμα: Η επιλογή των ιστοριών


Οι προτάσεις μας λοιπόν είναι:




Πηγή

         ΟΜΑΔΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ
                                       ΕΜΕΙΣ & ΕΜΕΙΣ


                               ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ /ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η  εθελοντική  ομάδα  διοργάνωσης  του καρναβαλιού  Δομοκού  σας  προσκαλεί  την  Παρασκευή  24-1-2014  στην   τελετή  έναρξης  του  καρναβαλιού  στην  πλατεία  Δομοκού  και ώρα  07: 30.
Η  παρουσία  σας  θα μας  τιμήσει  ιδιαίτερα .
Με  εκτίμηση
Εμείς  & Εμείς

Του Δημήτρη Β. Καρέλη
 Τα Φώτα, μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης, γιορτάζονταν με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια στην περιοχή του Δομοκού.
Την Παραμονή των Φώτων ο ιερέας του χωριού επισκέπτονταν όλα τα σπίτια μαζί με το «παπαδάκι» που κρατούσε στο χέρι το «μπακρατσάκι» του γεμάτο αγιασμό, και ο παπάς με τον σταυρό και την «αγιαστούρα» του έδιωχνε τα καλικαντζαρούδια.
Τα ανθρωπόμορφα στοιχειά άφηναν τις μέρες των Χριστουγέννων την μόνιμη εργασία τους, που ήταν να πριονίζουν το δέντρο της γης και έρχονταν στην επιφάνεια, τρύπωναν στις καμινάδες, τα ταβάνια  και τα αμπάρια των σπιτιών με σκοπό να σκανδαλίσουν τους ανθρώπους.
Το βράδυ της παραμονής των Φώτων μεγάλες παρέες αγοριών και μεγαλύτερων ανδρών κρατώντας μεγάλα κουδούνια στα χέρια τα οποία χτυπούσαν συνεχώς, γύριζαν από σπίτι σε σπίτι και έψαλλαν τα κάλαντα των Φώτων.
Οι νοικοκυραίοι του χωριού τους φίλευαν χριστουγεννιάτικα εδέσματα τα οποία στο τέλος της βραδιάς γεύονταν όλοι μαζί στις ταβέρνες του χωριού τραγουδώντας και χορεύοντας.

 Κάλαντα των Φώτων:

Αύριο είναι τα Φώτα και ο Φωτισμός και χαρές μεγάλες και αγιασμός,
Αϊ-Γιάννη Αφέντη και Πρόδρομε δύνασαι βαφτίσεις θείον παιδί,
Μες την κολυμπήθρα την αργυρή που 'παιρνες νεράκι και νίβωσαν,
Και με χρυσό μαντλάκι σκουπίζωσαν
Αφέντη μ’ αφεντούτσικε μ’, πέντε φορές αφέντη μ’,
Αφέντη μ’ στα σαράια σου χρυσά καντήλια φέγγουν,
Αν βάλεις λάδι μοναχό φέγγουν στην αφεντιά σου,
Αν βάλεις λάδι και κερί φέγγουν στην γειτονιά σου,
Κυρά μ’ ψιλή Κυρά μ’ λιγνή Κυρά μ’ καντηλαφρύδω,
Κυρά μ’ φάντα στολίζοσαν να πας ταχιά στα Φώτα,
Βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθη,
Και την οχιά την παρδαλή γιορντάνι στο λαιμό σου
Σ’ αυτό το σπίτι το ψηλό πέτρα να μην ραγίσει,
και ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρονιά να ζήσει!!!


http://www.lamiatimes.gr

ΣΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ  ΤΟ BLOG ΜΑΣ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΧΟΥΜΕ 2014.
Σας ευχόμαστε χρόνια πολλά και ευτυχισμενο το Νέο Έτος 

Είναι σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη νοστιμιά τους. Οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα πλημμυρίζουν με γεύσεις τους ουρανίσκους και γίνονται μια αγαπημένη συνήθεια των εορτών.

Ποια είναι όμως η ετυμολογία των δύο γλυκών; Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, δρ. κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μουσικολόγος και δικηγόρος η ρίζα είναι:

Qurabiya στα Αζέρικα, Kurabiye στα Τούρκικα και φυσικά κουραμπιές στα ελληνικά, που στην κυριολεξία σημαίνει Kuru = ξηρό, biye = μπισκότο. Όμως, η ονομασία μπισκότο καθιερώθηκε τον Mεσαίωνα, ετυμολογικά προερχόμενη από το λατινογενές bis-cuit, που σημαίνει ψημένο δύο φορές (στα αρχαία ελληνικά λεγόταν δί-πυρον), ως τεχνική ψησίματος για να μην «χαλάει» εύκολα ο άρτος, κυρίως των στρατιωτών και των ναυτικών.

Στα σύγχρονα ιταλικά, η λέξη είναι biscotto (τo cookies έχει φλαμανδική / ολλανδική προέλευση που πέρασε στην αγγλική γλώσσα). Το λατινικό bis-cuit διαδόθηκε μέσω των Βενετών εμπόρων και στην Ασία, όπου καθιερώθηκε ως παραφθορά της λατινικής λέξης, σε biya/biye, οπότε συνδέθηκε με το δικό τους Qura /Kuru (ξηρό) και έδωσε τη νέα μικτή (λατινο-ανατολίτικη) λέξη Qurabiya / Kurabiye, η οποία με αντιδάνεια ξαναγύρισε στη δύση και ελληνοποιημένη πλέον έδωσε το «κουραμπιές» με την έννοια του ξηρού μπισκότου, που διανθίστηκε με αμύγδαλα, ζάχαρη άχνη κ.λπ.

Τα μελομακάρονα έχουν ετυμολογικά αρχαιοελληνική προέλευση όσο και αν το μυαλό πάει στο «ιταλικό» μακαρόνι. Στα λεξικά αναφέρεται ότι η λέξη «μακαρόνι» παράγεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη «μακαρωνία» (επρόκειτο για νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά, όπου μακάριζαν το νεκρό). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μακαρία», που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του σύγχρονου μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία.

Αργότερα, όταν η μακαρία περιλούστηκε με σιρόπι μελιού ονομάστηκε: μέλι+μακαρία = μελομακάρονο και καθιερώθηκε ως γλύκισμα του 12ημέρου, κυρίως από τους Μικρασιάτες Έλληνες και με το όνομα «φοινίκια». Οι Λατίνοι και αργότερα οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακαρωνία ως maccarone που τελικά κατέληξε να σημαίνει το σπαγγέτι. Τέλος, από το μεσαίωνα και μετά στη Γαλλία και την Αγγλία, ένα είδος αμυγδαλωτού μπισκότου ονομάστηκε «macaroon» (το γνωστό σε όλους σήμερα «μακαρόν»).

Μενού ΙΚΕΑ