Social Icons

.

Featured Posts

.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Το μικρό μου Blog





Περάσανε  δέκα χρόνια από τις 26 Σεπτεμβρίου 2008 όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι πρωτόγνωρο για μένα. 
Μικρές αναρτήσεις, φωτογραφίες από το χωριό, φωτογραφίες παλιές, οι οποίες συγκεντρώθηκαν με την βοήθεια των συγχωριανών μας. 
Αργότερα,  σαν έμαθα κάποια πράγματα για την λειτουργία του, οι αναρτήσεις γίνανε πιο συχνές. 

pournari.blogspot.com 

Τώρα υπολειτουργεί αλλά δεν έχει κλείσει. 
Ευχαριστώ όλους εσάς που το αγγαλιάσατε με τις επισκέψεις σας και το αγαπήσατε.
 Ευχαριστώ τους φίλους bloggers που με την εμπειρία τους με βοήθησαν να το ζωντανέψω.

 Κάποια στιγμή.....κάποτε..... ίσως.. μπορεί...... ποιος ξέρει να πάρει ξανά ζωή........
Συνέχεια »

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Στους δασκάλους μας με αγάπη



Γράφει ο  Βασίλης Καραγιάννης

Σπουδαίος ο ρόλος του δάσκαλου!
 Μας κυνηγάει σε όλη μας την ζωή με αναμνήσεις και συγκίνηση, με χαμόγελα και δάκρυα.
Αλήθεια τι να πρωτοθυμηθώ! Έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες, όμως η σχέση ζωής και αλληλεξάρτησης παρέμεινε διότι ήταν μια σχέση δημιουργική και έντονη.
Τα παιδιά είναι πλάσματα από πηλό ,όμως φτιαγμένα από το καλλίτερο υλικό. Μόνο που   είναι αδιαμόρφωτα.
Εκείνοι όμως που ξέρουν  τι πρέπει να κάνουν , ποιο είναι το λειτούργημα και ο σκοπός τους,  που ξέρουν να πλάθουν παιδικές ψυχές  και να διδάξουν τις μεγαλύτερες αρετές του κόσμου, είναι οι δάσκαλοι.
Δύο τέτοιοι σεμνοί και αξιαγάπητοι  άνθρωποι ήταν το ζεύγος Τσιρπέλη – η Ντίνα και ο Ελπιδοφόρος - οι  δάσκαλοι μας.
Το σχολείο μας ήταν καινούριο, πετρόχτιστο,  κτισμένο  μετά τον σεισμό, .  Οι δύο μεγάλες αίθουσες χωρούσαν   τρεις τάξεις η κάθε μία, με καινούρια θρανία και μαυροπίνακες, με μεγάλα φωτεινά παράθυρα προς την αυλή,  με  δύο υπερυψωμένες εισόδους με σκαλιά και δύο  επιπλέον  δωμάτια για γραφείο και κατοικία των δασκάλων.  
Η  αυλή ήταν αρκετά μεγάλη περιφραγμένη με συρματόπλεγμα. Στην άκρη της αυλής είχαν ανοίξει και ένα πηγάδι με τουλούμπα (χειραντλία) να πίνουμε νερό.
Οι δάσκαλοι ήταν νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες. Η Ντίνα δίδασκε στις τρεις μικρές τάξεις και ο Ελπιδοφόρος στις  τρεις μεγάλες. Ήταν  αυστηροί και απαιτητικοί.  Είχαν άμεση επαφή με τους γονείς αλλά ήταν συγκαταβατικοί διότι γνώριζαν ότι αρκετοί γονείς δεν είχαν οικονομική ευχέρεια για βοηθήματα  ή και ακόμα να μη γνώριζαν πολλά γράμματα ώστε να  μπορούν να προσφέρουν την όποια βοήθεια χρειαζόταν το παιδί.
Οι δάσκαλοι είχαν αναλάβει εξ ολοκλήρου  την παιδεία μας. Ο έλεγχος δεν γινόταν μόνο στο σχολείο αλλά και στα σπίτια.


Θα έπρεπε καθημερινά  να ήμασταν διαβασμένοι να έχουμε κάνει την αντιγραφή και να έχουμε και τις ασκήσεις της αριθμητικής λυμένες. Κάτι που σήμερα είναι  αυτονόητο, για μας τότε δεν ήταν και τον ελεύθερο  χρόνο τον διαθέταμε για δουλειές του σπιτιού και για παιχνίδι. Τότε καμιά φορά δοκιμάζαμε την βίτσα  του Ελπιδοφόρου.
Οι γονείς  μας είχαν εμπιστοσύνη στους δασκάλους και  ήταν της λογικής ότι αν σ,έδερνε ο δάσκαλος  είχε τον λόγο του και αν τολμούσες να τους το αναφέρεις σε έδερναν και εκείνοι.
Ο μεγάλος μπελάς ήταν ότι θα’ πρεπε να γράφουμε με μελάνι από το μελανοδοχείο, με πένα περασμένη στον, κονδυλοφόρο και ένα στυπόχαρτο να μαζεύει τα μελάνια. Ήταν  πολύ δύσκολο για την ηλικία μας. Συνέχεια τα χέρια και τα τετράδια ήταν μουντζουρωμένα.  
Την εκδίκηση τους ,έπαιρναν οι μαθητές που αποφοιτούσαν, να σπάζουν τα μελανοδοχεία  τους, που τότε τα λέγαμε «καλαμάρια», στο τοίχο του σχολείου.
Η Ντίνα  Τσιρπέλη ήταν  σπουδαία δασκάλα . Θεωρώ με όσα μας έμαθε, έβαλε τις βάσεις για την περαιτέρω πορεία του καθενός μας.
Ο Τσιρπέλης συνέχισε την τακτική της γυναίκας του. Ήταν  αυστηρός   αλλά  ήταν δίκαιος. Είχε στόχο να μας μεταδώσει γνώσεις και όχι μόνο. Είχε μία πλατύτερη αντίληψη ως προς την σχέση δασκάλου παιδιών και τι θα έπρεπε να μας διδάξει. Μας είχε-στις μεγάλες τάξεις- τρία χρόνια . Γνώριζε το κάθε τι για τον καθένα μας  και συνέβαλε καταλυτικά στην μελλοντική μας εξέλιξη και την ποιότητα της ζωής μας.
Πρώτα μας έμαθε ιστορία. Ποιοι  είμαστε και ποιες είναι οι ρίζες μας. Τι σήμαινε Ελλάδα για όλο τον κόσμο. Μας μιλούσε για τον πολιτισμό της, για την κληρονομιά που άφησαν οι πρόγονοι μας στα γράμματα και τις τέχνες  στη ανθρωπότητα. Για τους Παρθενώνες που έχτισαν. Για τους αγώνες τους εναντίον των βαρβάρων. Για τους ήρωες και στρατηλάτες.
Στις εθνικές γιορτές για μια εβδομάδα το σχολείο ζούσε σε ρυθμούς εορταστικούς. Τους ήρωες από τον Περικλή  και Λεωνίδα στον Ελληνοπερσικό πόλεμο μέχρι τους Διάκο, Ανδρούτσο και Δαβάκη στους πολέμους εναντίον των Τούρκων και Γερμανοιταλών  τους γνωρίζαμε όλους. Οι αίθουσες των σχολείων σημαιοστολίζονταν και στηνόταν ειδική σκηνή για να παίζουμε και να απαγγέλουμε  εθνικά σκετς και ποιήματα. Μας δίδαξε ορθογραφία και αριθμητική και τόνιζε  ότι μαζί με την μελέτη αποτελούν τις βάσεις για την επιτυχία  μας στη ζωή. Θα πρέπει να μάθουμε, έλεγε, από αυτά που ακούμε  και από αυτά που διαβάζουμε τι  πρέπει να κρατούμε. Πως να γράφουμε και πώς  να λογαριάζουμε σωστά. .
Μας έμαθε χειροτεχνία και στολίσαμε τους τοίχους των τάξεων με έργα μας. Μάθαμε κηπουρική  και γεμίσαμε το περίβολο της αυλής με λουλούδια και δέντρα. Κάθε μαθητής είχε αναλάβει και ένα δέντρο. Τα ποτίζαμε κάθε Σάββατο αντλώντας νερό από το πηγάδι με την τουλούμπα..
Δεν παρέλειπε όταν ο καιρός ήταν καλός να μας πηγαίνει εκδρομές στο Άγιο Γεώργιο, στα Μύλια, στα διπλανά χωριά Γιακαρόμπα και Σκάρμιτσα  καθώς και στον σιδηροδρομικό σταθμό όπου συναντούσαμε φίλους από τα άλλα σχολεία
Μας έκανε γυμναστική και αθλοπαιδιές. Όλα τα παιδιά αθλούμαστε και μερίμνησε να γίνει ένα σκάμμα με άμμο στο προαύλιο.
Στο τέλος της κάθε χρονιάς κάναμε γυμναστικές επιδείξεις με αγωνίσματα και τσουβαλοδρομίες.
Ήταν φυσιολάτρης και δεν επέτρεπε να σκοτώνουμε τους σπουργίτες. Συγκέντρωσε  όλα τα λάστιχα (σφεντόνες) και μας μιλούσε για την χρησιμότητα κάθε πλάσματος στη φύση και ότι θα πρέπει να τα προστατεύουμε.
Λέγαμε τα κάλαντα ομαδικά και είχαμε κοινό ταμείο που χρησιμοποιείτο  στις ετήσιες εκδρομές.
Το κοινό ταμείο, κρατούσε ένας συμμαθητής. Με τα χρήματα αυτά ο δάσκαλος μας είχε οργανώσει κοντινές εκδρομές στον νομό όπως Καλαμπάκα και Μετέωρα, στην Αγριά , στον Βόλο και σε άλλα αξιοθέατα μέρη.
 Στην παραλία της Αγριάς παιδιά εμείς τότε σε ηλικία δέκα και έντεκα χρόνων για πρώτη φορά  βρέξαμε τα πόδια μας με νερό της θάλασσας κάνοντας το πρώτο μου θαλασσινό μπάνιο.
Την τελευταία χρονιά στην έκτη τάξη πήγαμε Βελεστίνο  και στην Λάρισα.
Στις πόλεις που πηγαίναμε κανόνιζε με τους τοπικούς δασκάλους να  φιλοξενούμαστε τα βράδια από τους γονείς μαθητών
Θυμάμαι στην Λάρισα ο πατέρας των μαθητών που φιλοξένησε εμένα και έναν  συμμαθητή μου, ήταν αξιωματικός της Αεροπορίας. Μας πήγε στο Αεροδρόμιο και μας ανέβασε στη θέση του πιλότου ενός καταδιωκτικού που στην ζωή μου βρέθηκα για πρώτη φορά πάνω σε πολεμικό αεροπλάνο.


Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ ακόμη μια φορά στην γυναίκα του Ελπιδοφόρου την Ντίνα την δασκάλα μας. Ήταν αυτό που λέγεται, «Πίσω από ένα μεγάλο άνδρα, αναζητήστε την ισχυρή γυναίκα» Μπροστάρης και στυλοβάτης ο Ελπιδοφόρος στήριγμα και συνοδοιπόρος η Ντίνα. Ήμασταν πολύ τυχεροί που οι δάσκαλοι μας, έκαναν τα περισσότερα που μπορούσαν για εμάς θεωρώντας την δουλειά τους όχι επάγγελμα αλλά αποστολή.


Συνέχεια »

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Παιδικά παιχνίδια...... ζωής και θανάτου




Τα περισσότερα παιχνίδια μας, γίνονταν κοντά   στου "Χαρίτου του αλώνι". Πιο πάνω από κει, στην ρεματιά, μετά από κάθε βροχή "κατέβαζε" πολύ άμμο και   είχαμε μαζευτεί να παίξουμε. 
Κάποια στιγμή ένα από παιδιά βλέπει ένα στρογγυλό μεταλλικό αντικείμενο.
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας, σαν να ήταν το σύνθημα και μονομιάς  ανεβαίνουμε όλοι στην όχθη. Κάποιος  είπε να το πετροβολήσουμε. Παιδική αφέλεια και απερισκεψία στο έπακρο. 
Υποψιαζόμαστε για χειροβομβίδα, αλλά κανείς δεν σταματούσε. Ρίξαμε τόσες που ένας μικρός λόφος από πέτρες  την κάλυψε ολόκληρη.
Ευτυχώς δεν έσκασε και είχαμε την "μεγάλη" ιδέα να την μεταφέρουμε στο χωριό.

Κρατώντας την από τον κρίκο ένα από τα παιδιά,  εμπρός εκείνος και πίσω εμείς, φτάσαμε στο χωριό. 
Η παναγία ήταν που μας έσωσε. Θάνατοι παιδιών ή ακρωτηριασμοί είχαν συμβεί πολλοί την εποχή εκείνη στην ελληνική ύπαιθρο. 
Την κρύψαμε στην αυλή ενός ακατοίκητου σπιτιού. 


 Ο φόβος ότι υπάρχει κίνδυνος  να σκοτωθούν άνθρωποι δεν με άφηνε να ησυχάσω.
 Το βράδυ το λέω στον θείο μου,  ο οποίος θορυβήθηκε πολύ. Του έδειξα το σημείο  που την είχαμε κρύψει και με έδιωξε να γυρίσω σπίτι. 
 Δεν γνωρίζω τι έκανε αλλά μετά από μερικές ημέρες  κάτι συνέβαινε στο  αλώνι. 
Στο κέντρο του αλωνιού, είχαν ανάψει μια μεγάλη φωτιά, καίγοντας πουρνάρια.  Δεν άφηναν τον κόσμο να πλησιάσει λιγότερο από εκατό μέτρα. 
Σε λίγο ένας ισχυρός κρότος ακούστηκε, σκορπίζοντας παντού  στάχτες και καμμένα πουρνάρια. 
Δεν έγινε λόγος ποτέ για την χειροβομβίδα και πώς βρέθηκε.
 Ίσως οι γονείς των παιδιών να μη το έμαθαν ποτέ. 
Το γνωρίζαμε μόνον εμείς..... τα παιδιά του Αλωνιού  και......η Παναγία.
Βασίλης Καραγιάννης
Συνέχεια »

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Του "ΧΑΡΙΤΟΥ ΤΟ ΑΛΩΝΙ"


Γράφει ο Βασίλης Καραγιάννης

Ανατολικά του χωριού, στην έξοδο προς τον Αι-Γιάννη καθώς και προς τον λόφο Φουρνά, υπήρχε ένα αρκετά εκτεταμένο πλάτωμα που οριοθετείτο από το ρέμα (το οποίο κατέβαζε νερό μόνο όταν έβρεχε) και από τα γύρω σπίτια των οικογενειών των Δερβενιώτη, Καραμπότση, Μαργαρίτη ,Χρόνη, Μαλισόβα, Χριστόπουλου και Γούμενου που το λέγαμε ‘’ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΟΥ ΤΟ ΑΛΩΝΙ’’. Προφανώς το όνομα του το πήρε από τον ιδιοκτήτη του ( για εμάς ήταν άγνωστος) που του ανήκε ο χώρος, από παλαιότερη εποχή

Εκεί ήταν το κέντρο της συμμάζωξης των μεγάλων (γονιών) και των παιδιών του χωριού. Για τους μεγάλους υπήρχε ιδιαίτερος λόγος καθότι παρέδιδαν τα ζώα τους (κατσίκες ή αγελάδες) στους τσοπάνηδες το πρωί και τα παραλάμβαναν το σούρουπο.

Εκεί όμως ήταν και ο δικός μας χώρος. Ο χώρος για παιχνίδι, άθληση, προπόνηση, συζήτηση, κουτσομπολιό.

Εκεί μετά το σχολείο δινόταν τα ραντεβού μας και οι ώρες περνούσαν μέχρι πια που σκοτείνιαζε. Ρεύμα ηλεκτρικό στο χωριό δεν υπήρχε και μέσα στη νύχτα οι φωνές των μανάδων ακούγονταν να επιστρέψουμε, αλλά εμείς εκεί.

-Τώρα έρχομαι, τώρα έρχομαι. Όμως ξεχνούσε να επιστρέψει.

Η παρέα αποτελείτο από αρκετά παιδιά. Όλοι φίλοι.

Εκτός από τους κολλητούς, έρχονταν και αρκετά παιδιά από άλλες γειτονιές λες και ο χώρος αυτός είχε ορισθεί- το κέντρο- της νεολαίας.

Ίσως ήταν η εποχή που στο χωριό υπήρχαν πολλά παιδιά αφού στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από εκατό. Θυμάμαι στην τάξη μου μόνο, ήμασταν περί τα είκοσι αγόρια και κορίτσια.

Οι φωνές μας ακούγονταν πολύ μακριά, αλλά ουδείς από τους περίοικους διαμαρτυρόταν. Το Αλώνι έσφυζε από ζωή.και θεωρείτο χώρος μόνον για αγόρια.
Υπήρχε όντως ένας «ρατσισμός» θα έλεγα, που μεταδόθηκε σε μας από τις προηγούμενες γενιές: «τα παιδιά (αγόρια) δεν κάνουν παρέα και δεν παίζουν με τα κορίτσια.»

Εκεί δεν θα έβλεπες κορίτσια να παίζουν, κρυφτό, κουτσό, κυνηγητό, μέλισσα ,μικρή Ελένη και μήλα και να βγαίνουν με το: "Ανέβηκα σ’ένα βουνό και είδα ένα γουρούνι το κοίταξα καλά-καλά και σούμιαζε στην μούρη".

Απεναντίας τα μικρά αγόρια έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό, και «έβγαιναν» με ένα δύο τρία πήγα στην κυρία μου’δωσε ένα μήλο, το’δωσα στην κόρη έκανε ένα αγόρι.

Τα μεγάλα αγόρια παίζαμε ποδόσφαιρο, μακριά γαϊδούρα, πατίνια, βόλους, που τους λέγαμε ‘’γυάλες’’. Με τις γυάλες κέρδιζε αυτός που χτυπούσε την άλλη γυάλα σημαδεύοντάς τη ή την πλησίαζε όσο η ανοιχτή παλάμη του.

Άλλο παιχνίδι ήταν τα φυσίγγια.

Φυσίγγια ήταν παλαιοί χρησιμοποιημένοι κάλυκες από σφαίρες που βρίσκαμε στους αγρούς, κατάλοιπα, από τον πόλεμο και τον εμφύλιο.

Στήναμε τα φυσίγγια στη σειρά και όποιος τα χτυπούσε με τους βόλους τα κέρδιζε.


Το πιο απολαυστικό παιχνίδι ήταν το καροτσάκι που έμοιαζε με πατίνι αλλά ήταν με τρείς ρόδες.

Το καροτσάκι ήταν αυτοσχέδιο και το κατασκευάζαμε μόνοι μας. Απαιτείτο όμως να βρούμε ρόδες. Ο εντοπισμός τους είχε γίνει στον σιδηροδρομικό σταθμό Δομοκού που βρίσκεται κάποια χιλιόμετρα από το χωριό, που για μας ήταν περίπατος να φτάσουμε εκεί.

Ο ΟΣΕ χρησιμοποιούσε τα ράουλα αυτά να συγκρατούν τα σύρματα της τηλεφωνικής γραμμής μεταξύ των σταθμών. Όσα θεωρούσε ότι είναι ακατάλληλα τα πετούσε. Ήταν εύκολα να τα βρούμε και να τα χρησιμοποιήσουμε ως ρόδες στα καροτσάκια ή στα πατίνια. Όμως τα ράουλα περιμετρικά ήταν κοίλα και χωνόντουσαν στο χώμα του δρόμου. Έπρεπε να βρούμε λύση. Η λύση βρέθηκε.

Ήταν οι λαστιχένιοι ιμάντες από τα δυναμό των τρακτέρ. Ο ιμάντας τυλιγόταν γύρω στο ράουλο και γινόταν η τέλεια ρόδα. Όμως τα τρακτέρ του χωριού δεν ξεπερνούσαν τα πέντε και θα έπρεπε να έχουν καταστραφεί για να μας τα δώσουν. Έτυχε να’ ρθει στη γειτονιά μας ένα ξένο τρακτέρ από άλλο χωριό. Εντοπίσαμε με τον Μηνά ότι δίπλα στον οδηγό ήταν κρεμασμένος ένας ιμάντας. Μετά από σύσκεψη αποφασίσαμε να τον πάρουμε.

Η επιθυμία υπερίσχυσε της σύνεσης. Ο ένας κρατούσε τσίλιες και ο άλλος με προφυλάξεις πήγε και να τον πάρει. Όμως πάνω στην ώρα ήρθε ο οδηγός και έτσι διακόπηκε η ατασθαλία στην γέννηση της.

Όμως μετά το ξανασκεφτήκαμε και αυτό μας συνέτισε ξεχνώντας πια τις ρόδες.

Το παιχνίδι, μας έφερνε πείνα. Σταματούσαμε, τρέχαμε στο σπίτι παίρναμε ένα κομμάτι ψωμί και επιστρέφαμε.

Ποδόσφαιρο παίζαμε αλλά μπάλες δεν υπήρχαν. Οι μπάλες μας ήταν αυτοσχέδιες από πανιά η κονσερβοκούτια.

Παπούτσια ,όταν παίζαμε μπάλα, βέβαια δεν φορούσαμε για να μη τα χαλάμε. Θυμάμαι τα δάκτυλα των ποδιών μου ήταν πάντοτε ματωμένα.

Το τραύμα, με νερό από το πηγάδι και λίγη σάλτσα τομάτα πάνω του, περνούσε.

Όσον αφορά τα ρούχα που φορούσαμε, ουδείς νοιαζόταν αν ήταν λερωμένα. Τινάζαμε την σκόνη και τη λάσπη πριν επιστρέψουμε στο σπίτι και πάντα είχαμε μια δικαιολογία για τους δικούς μας.

Το χειμώνα φορούσαμε παπούτσια γαλότσες και το καλοκαίρι όποιος γονιός είχε χρήματα αγόραζε αθλητικά ΕΛΒΙΕΛΑ η ΑΛΥΣΙΔΑ που τα προσέχαμε σαν τα μάτια μας, γιατί το κόστος ήταν μεγάλο.

Σπάνια κάποια από τα παιδιά τις Κυριακές και γιορτές μόνο, φορούσαν δερμάτινα παπούτσια που τα ονομάζαμε σκαρπίνια. Στις δερμάτινες σόλες, οι γονείς κάρφωναν μεταλλικά πεταλάκια, για να μη φθείρονται.

Η αλάνα και οι δρόμοι ήταν από χώμα και όταν έβρεχε γέμιζαν με λάσπη. Ποτέ δεν φορούσαμε την καλή φορεσιά στην αλάνα. Η καλή φορεσιά ήταν για την εκκλησία που ήταν ντρίλινο κοντό παντελονάκι και πουκαμισάκι ραμμένο στην μοδίστρα. Τα φανελάκια και οι κάλτσες ήταν μάλλινα και τα έπλεκαν οι μανάδες.

Τα καλοκαίρια μετά το ηλιοβασίλεμα όταν αποκαμωμένοι από το παιχνίδι, όλα τα αγόρια μαζευόμαστε στο πίσω μέρος του σπιτιού του Μηνά που είχε ένα πλατύ παράθυρο και ορθογώνιες πέτρες που τις χρησιμοποιούσαμε για καθίσματα.

Ήταν το βραδινό μας στέκι. Εκεί γινόταν ο απολογισμός της ημέρας αλλά έβγαινε και η εφημερίδα. Καθόμαστε όλοι μέχρι αργά και ο καθένας συζητούσε και διηγείτο περιπέτειες και ιστορίες με κοπέλες. Ήταν η ηλικία που άρχισε να μας –τσιγκλάει- το ωραίο φύλο. Ο καθένας προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τους άλλους με τα κατορθώματα του και τις επιδόσεις του. Όλοι γνωρίζαμε ότι οι ιστορίες όλων περιείχαν μυθοπλαστικά στοιχεία αλλά λίγο αυτό μετρούσε. Ο κορμός του δέντρου απέναντι μας είχε καταπληγωθεί από τις καρδούλες και τα αρχικά που σκαλίζαμε.

Κατόπιν το ρίχναμε στο τραγούδι- και αλήθεια- δεν έλλειπε ο ρομαντισμός. Θυμάμαι!
Σε ωραίο περιβόλι αγαπώ ένα χελιδόνι
Τ’ αγαπώ μ’ αυτό με βρίζει την καρδούλα μου ραγίζει.
Τα αστέρια έβγαιναν και το Αλώνι φεγγοβόλαγε . Η νύχτα προχωρούσε και εμείς να μη ξεκολλάμε από τις θέσεις μας. Οι μανάδες από μακριά πάλι καλούσαν τα παιδιά τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Όμως εμείς εκεί, γαντζωμένοι έξω από το παράθυρο του σπιτιού του Μηνά, στου Χαρίτου το Αλώνι, να συζητούμε και να πλάθουμε όνειρα για τη ζωή μας.

V.K.

Συνέχεια »

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Του Αι Γιάννη του κλήδονα



Γράφει ο Βασίλης Καραγιάννης

Χθές ήταν του Αι Γιάννη του κλήδονα (24 Ιουνίου)

Ήταν μεγάλη γιορτή στις μέρες μας ιδιαίτερα για τις κοπελιές.

Νέοι από τις δύο γειτονιές ανηφορίζαμε  στο λόφο ‘’Φουρνά’’ και ανάβαμε φωτιές με πουρνάρια, ποιός θα παραβγεί με την πιο μεγάλη.

Στην πλατεία έξω από την εκκλησία οι κάτοικοι άναβαν φωτιά και  πηδούσαν από πάνω της. Σύμφωνα με την παράδοση η φωτιά επιφέρει την κάθαρση και οι άνθρωποι απαλλάσσονται από το κακό.  Ουσιαστικά ο «κλήδονας» σχετιζόταν με μια λαϊκή μαντική διαδικασία η οποία λέγετο ότι αποκαλύπτει στις άγαμες κοπέλες την ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου.

Σύμφωνα με το έθιμο την παραμονή του Αϊ Γιαννιού οι κοπέλες μαζεύονταν σε ένα από τα σπίτια του χωριού και μία κοπέλα πήγαινε στο εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη όπου υπήρχε μια ανάυρα  να φέρει  το «αμίλητο νερό» και στη διαδρομή προς το σπίτι δεν μιλούσε σε κανέναν.  Στο σπίτι το νερό έμπαινε σε πήλινο δοχείο μέσα στο οποίο κάθε κοπέλα έριχνε ένα προσωπικό της αντικείμενο προσευχόμενη παράλληλα στον Αϊ Γιάννη.

 Το δοχείο σκεπαζόταν με κόκκινο ύφασμα και έμεινε όλο το βράδυ σε ανοιχτό χώρο.  Το ίδιο βράδυ λέγεται ότι τα κορίτσια έβλεπαν στον ύπνο τους τον μέλλοντα σύζυγο τους.

Συνέχεια »

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Εκδήλωση για την μάχη του Δομοκού στο Πουρνάρι


Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΟΥΡΝΑΡΙΩΤΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ
ΗΜΕΡΑ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΙΣ 10:00 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΩΣ ΤΙΣ 6:30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΤΙΣ 6:30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ
Συνέχεια »

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου στο Πουρνάρι




Στις 26 Μαίου ημέρα Σάββατο ο Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Πουρναριωτών, διοργανώνει τον ετήσιο χορό του. Θα διεξαχθεί λαχειοφόρος αγορά και όσοι επιθυμούν από τους επαγγελματίες και μη συγχωριανούς μας να δηλώσουν ενδιαφέρον και να δώσουν δώρα να επικοινωνήσουν με τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλλόγου.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων.
Με εκτίμηση το Δ.Σ.

Συνέχεια »