Social Icons

.

Featured Posts

.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Το λεξικό των τσοπάνηδων: Λέξεις που όλοι έχουμε ακούσει αλλά δεν ξέρουμε τι σημαίνουν



Όσοι μεγαλώσαμε σε χωριό έχουμε ακούσει πάρα πολλές από τις πιο κάτω λέξεις και φράσεις, ξέρετε τι σημαίνουν.

Αποκόβω: απογαλακτίζω.

Αγγειό (το): δοχείο, σκεύος.

Ανάρμεγος: το θηλυκό ζώο που δεν έχει αρμεχθεί. Είναι ανάρμεγο το κοπάδι.

Απλάδι (το): Κλινοσκέπασμα από προβατίσιο μαλλί….

Αρβάλι (το): Χάλκινο ή τσίγκινο στρογγυλό δοχείο με χερούλι για το άρμεγμα των ζώων.

Αρνάδα: Χρονιάρα προβατίνα που κρατήθηκε για «έχει», δηλ. για αναπαραγωγή. Στα γίδια λέγεται κατσικάδα.

Ασαλά(γ)ητος: αυτός που δεν παίρνει από ορμήνιες, που κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό.

Βάκρα: Προβατίνα με άσπρο τρίχωμα στο σώμα της και μαύρες κηλίδες μόνο στο μούτρο της.

Βετούλι (το): Κατσίκι ενός έτους.

Γαλάρια (τα): Τα γεννημένα πρόβατα ή γίδια που κρατούν (έχουν) γάλα. Σε αντίθεση με τα στέρφα που δεν έχουν.

Γάστρα (η): Σιδερένιο θολωτό σκέπασμα. Στη γάστρα ψήνονταν το ψωμί, ορισμένα φαγητά και ολόκληρα αρνιά ή κατσίκια.

Γκιόσα (η): γίδα με μαύρη ράχη, άσπρη κοιλιά και λευκές ρίγες στο πρόσωπο

Γκισέμι (το): Τραγί ή κριάρι μουνουχισμένο και μεγαλόσωμο, οδηγός του κοπαδιού που φέρνει το μεγαλύτερο κουδούνι.

Γκλίτσα: Ποιμενική μαγκούρα με σκαλιστή λαβή.

Ζλάπι (το): Η φράση «παρουσιάσκη ζλάπι» σημαίνει ότι εμφανίστηκαν στα πέριξ λύκοι ή τσακάλια και πρέπει να προσέχει ο τσοπάνης.

Ζυγούρι (το): Πρόβατο που μόλις έχει περάσει το πρώτο έτος της ηλικίας του.

Ζωντανά (τα): Τα πρόβατα και τα γίδια συνολικά. Αλλιώς τα πράματα.

Κάδη (η): Ξύλινο ψηλό δοχείο με στενή βάση για το χτύπημα του γάλακτος.

Κακαράντζα (η): Τα περιττώματα, η κοπριά των ζώων.

Κάλεσα: Προβατίνα με σώμα άσπρο, αλλά με μάτια, μύτη και αυτιά μαύρα.

Καπνόγκεσα (η): Κατάμαυρη γίδα με καφέ μούρη.

Καραμάνικη (η): Προβατίνα άσπρη με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια και φαρδιά ουρά.

Καρδάρα (η): Ξύλινο στρογγυλό δοχείο για το άρμεγμα του γάλακτος.

Κάτσενα: Άσπρη προβατίνα με κόκκινο πρόσωπο.

Κλαπάτσα (η): Αρρώστια των προβάτων.

Κλαρίζω: Κόβω τα κλαδιά δένδρου.

Κλωτσοτύρι (το): Το τυρόγαλο που μένει από το πήξιμο του τυριού, άμα το βράσουμε κάνουμε το κλωτσοτύρι.

Κολήγοι: Σμίξιμο δύο – τριών τσοπάνηδων για κοινή πορεία – συνεταιρισμό εξαμηνιαίο.

Κολλημένα (τα): Πρόβατα με αρρώστια στον πνεύμονα που κολλάει τα παΐδια (πλευρά).

Κολόκουρος (ο): Το πρώιμο μερικό κούρεμα στον αυχένα και στην ουρά του ζώου. Συνήθως γίνεται στο τέλος του Μάρτη.

Κονάκι (το): Αυτοσχέδιο καλύβι από σάλωμα (είδος καλαμιού). Χρησίμευε για καλοκαιρινό κατάλυμα του τσομπάνη, στα ορεινά και το χειμώνα το εγκατέλειπαν για τα χειμαδιά.

Κάπα (η): Χοντρό πανωφόρι από τραγόμαλλο. Φοριέται τους χειμερινούς μήνες.

Κορύτος (ο): ξύλινη και μακρόστενη ταΐστρα ή ποτίστρα για ζώα. Σκαφίδα.

Κορφίγκι (το): βρασμένο, πηχτό γάλα ζώου, το αμέσως μετά τη γέννα.

Κουδούνα (η): Μεγάλο κουδούνι για πρόβατα.

Κουδουνάδες: Κατασκευαστές κουδουνιών.

Κούρος: Το κούρεμα των προβάτων.

Κουτσοκέρα (η): Προβατίνα ή γίδα με σπασμένο το ένα κέρατο.

Κρεμανταλάς: Ξερό και διχαλωτό ξύλο μπηγμένο στο χώμα έξω από το κονάκι για να κρεμούν τις καρδάρες με το γάλα και να μην το φθάνουν τα σκυλιά και τα φίδια.

Κρούτα: Προβατίνα ή γίδα με μικρά και με κοντά τα δύο κέρατα.

Κύπρος (ο): Μεγάλο κουδούνι από μπρούντζο σαν καμπάνα για γίδια και ειδικότερα για το γκεσέμι.

Λόγια (Λάγια) γρίβα: Σπάνια προβατίνα με γκριζωπό τρίχωμα.

Λόγια (Λάγια) μπαλιά: Κατάμαυρη προβατίνα με μια κηλίδα λευκή στο κεφάλι.

Λειβαδάρικο: Νοικιασμένο χωράφι από τον τσοπάνη που χρησιμοποιεί για βοσκή. Το ενοίκιο το πληρώνει σε είδος και συνήθως είναι τυρί.

Μαδημένα (τα): Πρόβατα που τους έχει πέσει μερικά ή ολικά το μαλλί.

Μαντρί: Κατοικία προβάτων.

Μαντρόσκυλος: Μεγαλόσωμος κατά κανόνα σκύλος. Άγριος μα και άγρυπνος φύλακας του κοπαδιού.

Μαξούλι: (το): Το εισόδημα από το γάλα ή από τα μαλλιά των αιγοπροβάτων.

Μαρκάλλος (ο): Η γονιμοποίηση των θηλυκών από τα αρσενικά για την αναπαραγωγή.

Μαρμαρά: Προβατίνα ή γίδα στέρφα (αυτή που δεν γεννάει).

Μαυλάω: Καλώ κοντά μου με ιδιόρρυθμη φωνή οικόσιτα ζώα.

Μονοβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα που έμεινε με ένα μαστάρι, επειδή την χτύπησε αρρώστια.

Μπλιόρα (η): Η πρωτογενή γίδα.

Μπουτσκοκάλεσα: Προβατίνα καστανή ως καστανόμαυρη.

Ντορός (ο): Τα ίχνη (πατημασιές) των ζώων πάνω στο χιόνι ή πάνω στον κουρνιαχτό (σκόνη).

Ορμώνω: Κατευθύνω την πορεία ζώου ή κοπαδιού με χειρονομίες και κραυγές.

Παγάνα (η): Η ομαδική οργανωμένη καταδίωξη άγριων ζώων (κυρίως λύκων).

Παρμάρα (η): Ασθένεια με συμπτώματα παράλυσης, που εμφανίζεται κυρίως στα αιγοπρόβατα.

Πρατάρης (ο): Ο βοσκός των προβάτων.

Πρατίνο: Προβατίνα.

Πιτιά (η): Το στομάχι των κατσικιών από το οποίο παίρνουν το πήγμα (ένζυμο), για να πήξουν το γάλα για τυρί.

Ρούσα (η): Προβατίνα ξανθοκόκκινη.

Ρούτα: Προβατίνα με κοντό μαλλί.

Σάισμα (το): Κλινοσκέπασμα ή στρωσίδι από γίδινο μαλλί.

Σαλαγάω: Κατευθύνω με φωνές τα ζώα.

Σιούτος (ο): Το αρσενικό πρόβατο ή γίδι χωρίς καθόλου κέρατα.

Σκάρισμα (το): Καλοκαιριάτικη νυχτερινή έξοδος του κοπαδιού για βοσκή.

Σκάφη (η): Οι μακρόστενες ξύλινες ή τσίγκινες σκάφες στις οποίες έριχναν τροφή ή νερό για τα ζώα.

Σκουληκιάρικο (το): Πληγωμένο ζώο που μολύνεται η πληγή του από τη μύγα και πιάνει σκουλήκι.

Σταλίζω, στάλος (ο): Καλοκαιριάτικη μεσημεριανή ανάπαυση των ζώων κάτω από τον ίσκιο των δέντρων.

Στέρφα (η): Η στείρα θηλύκια.

Στρούγκα (η): Πρόχειρο μαντρί με κλαδιά ή πέτρες για το άρμεγμα των ζώων.

Τάλαρος (ο): μεγάλο ξύλινο βαρέλι για την φύλαξη και διατήρηση τυριού.

Τομάρια (τα): Τα δέρματα των προβάτων ή γιδιών.

Τροκάνι (το): Μεγάλο κουδούνι με δυνατό ήχο για μεγαλόσωμα ζώα.

Τσαγκάδι (το): Η γίδα ή προβατίνα που έμεινε χωρίς θηλασμό (κατσικιού ή αρνιού) π.χ. λόγω αποβολής.

Τσαντίλα (η): Μεγάλα τουλουπάνια για το στράγγισμα του μόλις πηγμένου τυριού.

Τσαρδί (το): Πρόχειρο κατάλυμα από κλαδιά. Καλύβα.

Τσάρκος (ο): Ο παιδικός σταθμός της στάνης. Μια καλύβα που βάζουν τα νεογέννητα αρνιά, όταν οι μανάδες τους πάνε για βοσκή. Αλίμονο σ” όποιον ξένο πλησιάσει τον τσάρκο. Το τσοπανόσκυλο θα τον κομματιάσει.

Τσαρούχια (τα): Αυτοσχέδια παπούτσια από το δέρμα ζώων με φούντα μπροστά.

Τσατάλι (το): Σιδερένιος ή ξύλινος γάντζος σαν τσιγκέλι.

Τσιμπουροβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα με πολύ μικρό μαστό.

Τσοκάνι (το): Το πλακέ κουδούνι για τα γίδια. Λέγεται και κραμπακίδα.

Τσούλα (η): Προβατίνα με μικρά αυτιά.

Τσουράπια (τα): Τσοπάνικες κάλτσες φτιαγμένες από μαλλί προβάτου.

Τυρόγαλο (το): Το υγρό που μένει από το πήξιμο του τυριού.

Φλόρα (η): Ολόασπρη γίδα.

vatolakkiotis
Συνέχεια »

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Εκδήλωση Συλλόγου Γυναικών Πουρναριου

Ο Σύλλογος γυναικών Πουρναριου πραγματοποιεί ετήσια μουσικοχορευτική βραδιά στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου στι 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 ημέρα Δευτερα

Συνέχεια »

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Let's do it 2017 στο χωριό μας

Ευχαριστούμε τον Δήμο Δομοκού και τον Δήμαρχο κο Τζιαχρηστα Δημήτριο για την προσφορα των υλικών (χρώματα, ασβέστη και λουλούδια), τον αντιδήμαρχο κο Καραμποτση Δημοσθενη και τον Πρόεδρο του χωριού κο Γκιρλεμη Αντώνιο για την συνεισφορά τους σε εργαλεία και μηχανήματα.
Η εικόνα του χωριού μας άλλαξε στο χώρο της πλατείας αλλά και στην είσοδό του.
Το δύσκολο κομμάτι είναι να καταφέρουμε να συνεχίσουμε όλοι μαζί, αλλα και να μπορέσουμε να το διατηρήσουμε.
















Συνέχεια »

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά ενός “ιδανικού ανθρώπου” ή Υπεράνθρωπου κατά τον Αριστοτέλη




Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός “ιδανικού ανθρώπου” ή Υπεράνθρωπου κατά τον Αριστοτέλη;

“Όμως ο ιδανικός άνθρωπος κατά τον Αριστοτέλη -ο μεγαλόψυχος— δεν είναι ένας απλός μεταφυσικός φιλόσοφος.

Δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο για ασήμαντους λόγους… αφού ελάχιστα είναι τα πράγματα που θεωρεί πολύτιμα. Όμως θα διακιν­δυνεύσει για έναν σημαντικό σκοπό, και θα είναι έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του, αφού πιστεύει ότι δεν αξίζει τον κόπο να προστατεύει κανείς τη ζωή του με οποιοδήποτε τίμημα.

Του αρέσει να ευεργετεί, αλλά ντρέπεται να τον ευεργετούν, γιατί το πρώτο είναι ένδειξη ανωτερότητας και το δεύτερο κατωτερότητας…

Δεν ανταγωνίζεται τους άλλους για τα κοινά αντικείμενα της φιλοδοξίας, ούτε πηγαίνει εκεί όπου άλλοι κατέχουν την πρώτη θέση…

Πρέπει να εκδηλώνει ανοιχτά και την αγάπη και το μίσος, αφού η απόκρυψη δείχνει δειλία

Δεν μπορεί να αφήσει τη ζωή του να στρέφεται γύρω από κάποιον άλλο, εκτός αν είναι ένας φίλος, γιατί μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν δουλική…

Σπάνια θαυμάζει κάτι, αφού τίποτα δεν είναι σπουδαίο γι’ αυτόν…

Ούτε είναι μνησίκακος, γιατί δεν είναι ένδειξη μεγαλόψυχου ανθρώπου το να θυμάται τις αδικίες που έχει υποστεί αλλά το να τις παραβλέπει…

Δεν μιλά για τους ανθρώπους, ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους, γιατί δεν επιθυμεί ούτε να επαινούν αυτόν ούτε να ψέγουν τους άλλους. Και ο ίδιος ούτε επαινεί ούτε κακολογεί, ούτε καν τους εχθρούς του, παρά μόνο αν προσβληθεί…

Για αναπόφευκτα ή ασήμαντα ζητήματα δεν διαμαρτύρεται ούτε ζητά βοήθεια, αφού μόνο όποιος τα θεωρεί σοβαρά θα φερόταν έτσι…

Η κίνησή του είναι αργή, η φωνή του βαριά και τα λόγια του μετρημένα. Γιατί δεν βιάζεται αυτός που ελάχιστα ζητήματα θεωρεί σοβαρά, ούτε εξάπτεται εκείνος που τίποτα δεν θεωρεί σπουδαίο. Γιατί στη βιασύνη και στην έξαψη οφείλεται η στριγκή φωνή και η βιασύνη…

Υπομένει κάθε είδους ατυχίες με αξιοπρέπεια, και κάνει πάντα ό,τι καλύτερο μπορεί ανάλογα με τις συνθήκες, όπως ο ικανός στρατηγός χρησιμοποιεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τις δυνάμεις που έχει στη διάθεσή του…

Είναι ο καλύτερος φίλος του εαυτού του, και του αρέσει η απομόνωση, ενώ ο άνθρωπος χωρίς αρετή ή ικανότητες είναι ο χειρότερος φίλος του εαυτού του και φοβάται τη μοναξιά.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο Υπεράνθρωπος του Αριστοτέλη “

Συνέχεια »

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ακούστε το αρχαιότερο ελληνικό τραγούδι που σώθηκε ολόκληρο


Η αρχαιότερη, διασωθείσα ολοκληρωμένη μουσική σύνθεση είναι ο Επιτάφιος του Μικρασιάτη Σείκιλου που έγραψε: «Όσο ζεις λάμψε, καθόλου μη λυπάσαι. Η ζωή διαρκεί για λίγο» Είναι γνωστός ο ρόλος και o σημαντικός ρόλος της μουσικής στην αρχαία ελληνική κοινωνία, καθώς και η παρουσία της σε οποιαδήποτε σημαντική πτυχή αυτής, είτε επρόκειτο για ευχάριστες ή δυσάρεστες συνευρέσεις και συνεστιάσεις. Πλέον, είναι δυνατόν να ακούσουμε το αρχαιότερο γνωστό τραγούδι, παγκοσμίως μάλιστα. Αξίζει να σημειωθεί πως σώζονται τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική του τραγουδιού, το οποίο αποδίδεται στον Σείκιλο που έζησε στις Τράλλεις της Μικράς Ασίας, περίπου κατά τον 2 αιώνα π.Χ. Όπως σημειώνεται, ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι αυτό μετά το 200 π.Χ.


Είχε γραφεί σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη με ύψος 40 εκατοστών, περιέχοντας ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα ακόμη τραγούδι δεκαεφτά λέξεων, μαζί με τη μουσική. Αξίζει να σημειωθεί πως οι στίχοι βρίσκονται στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής, ενώ η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε στην πόλη Αϊδίνιο (όπως λέγεται σήμερα η άλλοτε πόλη των Τραλλέων) το 1883.


Στην κορυφή της στήλης, αναφέρεται το όνομα του ανθρώπου που το έγραψε, ενώ το θέμα είναι προφανώς επηρεασμένο από την επικούρεια φιλοσοφία, καθώς αποτελεί μια προτροπή να ζήσει κανείς, δίχως να λυπάται και να διστάζει. Συγκεκριμένα: “Όσο ζεις λάμψε, καθόλου μη λυπάσαι. Η ζωή διαρκεί για λίγο, ο χρόνος καθορίζει το τέλος”, είναι το μήνυμα του τραγουδιού. Όπως αναφέρεται, στο κάτω μέρος της στήλης έχει εντοπιστεί η αφιέρωση στην “Ευτέρπηι” (ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ στο πρωτότυπο), δίχως ωστόσο να έχει γίνει γνωστό ποια ακριβώς -φιλική, αδερφική, πατρική, συντροφική- σχέση είχε ο Σείκιλος μαζί της.

Σήμερα, η στήλη φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας.
Ακούστε το:


Πηγή
Συνέχεια »

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Αμφιβάλουμε γιατί πρέπει να αγαπάμε




Πρέπει να  φροντίσεις να κάνεις το δικό σου σπίτι. Άντε παιδί μου τώρα πρέπει να νοικοκυρευτείς.. Πρέπει μάτια μου να μιλήσεις και την Ναταλία της Κατίνας. Άντε τώρα πρέπει. 500 στρέμματα σε περιμένουν. και άλλα τόσα γίδια συμπληρώνω. Πρέπει να κλείσει η αξιολόγηση. Πρέπει να κόψεις το τσιγάρο. Πρέπει να ζήσεις πριν πεθάνεις.

Πρέπει, πρέπει. Μια λέξη που απεχθάνομαι.  Μπορεί και να τη μισώ. Ίσως περισσότερο και από την υποκρισία  και  τους  ξιπασμένους νεοέλληνες. τις σύγχρονες κυράτσες.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί της. Το ίδιο και αυτή. Οι σχέσεις σε διαρκές Casus belli. Την ακούω ως διαταγή ή ως ευχή. με αποσυντονίζουν και τα δυο αν και τα υπηρέτησα αναγκαστικά  με αφοσίωση μέσα στην προσαρμοστικότητα των  αντιφάσεων. Με γρονθοκοπούν αλύπητα  σα να μου σερβίρουν τη γη στο κεφάλι. Με φορτώνουν με συναισθήματα χαμηλής δόνησης.. Αυτό το πρέπει με μανιάζει περισσότερο από το πρέπον. με δένει πισθάγκωνα. Νοιώθω ό,τι χάνω το συγκριτικό πλεονέκτημα, να διαλοστήλω τον  κατεργαράκο  που στοχευόμενα  διπλοπαρκάρισε  στον ίσκιο μας τον ιδιοτελή τον κουτοπόνηρο που αφού έκανε τη δουλεία του από δω παν και οι άλλοι. Χμ;
 Και να πεις ό,τι δεν ξεχωρίζουν. Εύκολο. Τυποποιημένες παλιόφατσες, σου λέω,  μορμολύκεια. Μορφές στυφνές κακορίζικες αποκρουστικές με φωνές κακόηχες και στριγκές.. Μυστικοπαθείς και μοναχικοί σαν στρείδια ή ώρες –ώρες  κοινωνικότατοι έξω καρδιά μέχρι να σε βάλουν στο τσουβάλι.  Τι λες τώρα.  Υπερβολικό; Μεταφυσικό; μεταφυσική δεν είναι και η διαφυγή των αδυνάτων προς ένα κόσμο φανταστικό ανύπαρκτο που περιμένουν να βρουν την ευτυχία που δεν είναι ικανοί  να ζήσουν σ΄αυτή τη ζωή;

Ας πάνε στον αγύριστο. Ναι Αλλά πρέπει.
Αλλά πρέπει να μη  τους γυρίζεις την πλάτη. Παιδιά του θεού είναι και αυτά. Ας πάρουν τις ευκαιρίες τους. Ναι αλλά  περιφρονώ τα γλοιώδη πάρε δώσε και τις κινήσεις τους –κινήσεις απολιθωμένης σφηκοφωλιάς. αυτό το ατελείωτο σου ʼπα μου ʼπες, που συκοφαντεί, υπονομεύει, εξοντώνει και σέρνεται σαν λίγδα στο πάτωμα,  με απωθεί. Οργίζομαι μ΄αυτούς τους θλιβερούς προπαγανδιστές, ιδιαίτερα  όταν βλέπω τις επιπτώσεις, στα καλά παιδιά στους ανύποπτους,  που δεν ασχολούνται με τις λεκιασμένες ομαδούλες του «μικρόκοσμου». Αυτό το πυκνό υφάδι  ψιθύρων, «κολλεγιάς», σπερμολογίας, παίζοντας αδιάκοπο κρυφτούλι με την αλήθεια και την αξιοπρέπεια ξεχνάει ό,τι αυτό το παιγνίδι κάποτε τελειώνει και τελειώνει με φτύσιμο (sic).. Γι΄αυτό πρέπει να κρατάμε  το τεφτέρι με τους λογαριασμούς. Παλιό, ξεθωριασμένο αλλά καλογραμμένο.  Έτσι Πρέπει. Ένα μικρό διαβατήριο για τις μέρες του πηχτού ζόφου. Αντίδοτο απέναντι στον ιλαρό εξυπνακισμό.
Πρέπει όμως  και  να συγχωρείς γιατί αυτό επιβάλει ο αξιακός κώδικας. Γιατί το διδάχτηκες στο σπίτι. Το αφες αυτοίς έχει δημιουργήσει το προφανές. Είναι αξεπέραστο. Και αν το ξεγελάσεις έρχονται εκείνα τα μικρά ζιζάνια και σου κατατρώγουν τα σωθικά.. Ά ρε αγαθιάρα  ψυχή,  εσύ μας οδηγείς στο  λαβύρινθο των τύψεων... Εσύ βγάζεις οφσάιντ τη λογική. Δυστυχία.  Ας είναι. πολύ αργά για να αλλάξουμε. Πρέπει όμως. Αυτή είναι η περίπτωση των καθυστερημένων πρέπει. Όπως η ετεροχρονισμένη ΑΤΑ, του Ανδρέα. Κάνουμε πράγματα στα 60 που θα έπρεπε να τα είχαμε κάνει στα 40.
Πρέπει! Ωπα ρε πατριώτες θα πει ο άλλος! Εμένα ποιος πρέπει να με συγχωρέσει που φάνηκα ανακόλουθος σε σωρεία ατομικών  εκφάνσεων. Πως μπορεί να με διασώσει από τους ολετήρες  η μεγαλοθυμία μου  αν τη διαθέτω και σε τι βαθμό, η ψυχική μου καθαρότητα, αν και πόσο, τα κοινωνικά παράσημα, αν και πόσα,  όταν σύντομα  σε όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση το  ήθος που βρήκε το διάολο του απ΄τα πρέπει, μπαίνει σε φάση ελλειμματική, ενώ σκοπιμότητες, συμφέροντα και αλληλοσπαραγμός προσφέρουν μεγαλύτερα.. επιτόκια ως σταθερές κοινωνικές συμπεριφορές; Η εμπιστοσύνη και η αξιοπρέπεια είναι σαν το χαρτί. Αν τσαλακωθεί ποτέ δεν ξανασιάζει..  Καταφύγιο λοιπόν  μόνο στα λημέρια σου; Στους δικούς σου ανθρώπους;

Ο τόπος «οικογένεια», σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται τόσο από γεωγραφικές συντεταγμένες, αλλά είναι ένα τοπίο αγιασμένο ψυχικά, ένα τοπίο αγαλλίασης,  από το οποίο ξεκινήσαμε, αντιγράφοντας μοντέλα συμπεριφοράς και κουβαλώντας εφ όρου ζωής συναισθηματικά, τραύματα και αγωνίες. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι ακριβώς έκανες και τι είπες  άλλα πάντα θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθάνονται. Αν δεν τους γύρισες την πλάτη. Αν τους μαλάκωσες την καρδιά. Αν τους μίλησες με αγάπη.

Αγάπη!  Λέξη του Θεού.  αγίασμα, βάλσαμο. Αιώνια προσμονή μπας και  ραντιστούμε  με λίγες σταγόνες, έστω δανεικές, ώστε να ομορφύνει ο κόσμος και η  ύπαρξής μας.  Με αξιοπρέπεια με ήθος  χωρίς πίκρα κανένα αυτοοικτιρμό καμία διάθεση για κοινοτυπίες της δυστυχίας. μονάχα πότε-πότε καμιά σκιά ευγενικής μελαγχολίας  όταν το μυαλό πετάγεται μέχρι τον τόπο που αφεντεύει  η αφθονία των πρέπει.
 Όταν αγαπάς (συμβόλαιο), αβίαστα θα προσφέρεις και συ αυτή την πολύτιμη χρυσόσκονη που ως διαρκής λαμπιδόνα καθοδηγεί τη ζωή σου. Αυτό το κοινωνικό πρόσφορο θα το καταθέσεις  στην υπηρεσία  του καλού ως πανανθρώπινο θυσιαστήριο μπας και στη νέα αρχιτεκτονική μπορέσεις να ηγεμονεύσεις το δικό σου κόσμο και όχι τον κόσμο που δημιούργησαν  τα πρέπει. Γιατί  να πάρει η ευχή, κάποιοι  Πρέπει να χάσουν στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσουν και στην αγάπη; Μην  αμφιβάλεις ό,τι μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα.
Μαζί με την αγάπη είναι χωρίς αμφιβολία η λέξη που πολλοί προτιμούν. Αρέσει αναμφίβολα πιθανόν επειδή αποτελεί το κατώφλι της σοφίας. Οφείλουμε να δυσπιστούμε απέναντι σ΄αυτούς που  διατείνονται ό,τι ποτέ δεν αμφιβάλουν. Πρόκειται για επικινδύνους ψευτοπαλληκαράδες. Τα γνωστά αρπακτικά..  Υπ΄αυτή την έννοια η αμφιβολία είναι απαραίτητο σχολείο και η εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση υπεροχής. Αυτός ο μεταφυσικός πειρατής πρωταγωνιστεί σε πολλά παράξενα καμώματα  έτσι ώστε αναλύοντας με όρους του χθες και  ερμηνεύοντας με δεδομένα του σήμερα  αχρηστεύει πολλά πρέπει. 
Τελικά μήπως Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς;
Τότε μπορεί να βρεθούν οι λεβέντες με τους λεβέντες και οι  φτωχοδιάβολοι   στο σκοτάδι. .

Κλεάνθης Παπάγγελος 
Φεβρουάριος 1/2017
Συνέχεια »