Social Icons

.

Featured Posts

.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Παιδικά παιχνίδια...... ζωής και θανάτου




Τα περισσότερα παιχνίδια μας, γίνονταν κοντά   στου "Χαρίτου του αλώνι". Πιο πάνω από κει, στην ρεματιά, μετά από κάθε βροχή "κατέβαζε" πολύ άμμο και   είχαμε μαζευτεί να παίξουμε. 
Κάποια στιγμή ένα από παιδιά βλέπει ένα στρογγυλό μεταλλικό αντικείμενο.
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας, σαν να ήταν το σύνθημα και μονομιάς  ανεβαίνουμε όλοι στην όχθη. Κάποιος  είπε να το πετροβολήσουμε. Παιδική αφέλεια και απερισκεψία στο έπακρο. 
Υποψιαζόμαστε για χειροβομβίδα, αλλά κανείς δεν σταματούσε. Ρίξαμε τόσες που ένας μικρός λόφος από πέτρες  την κάλυψε ολόκληρη.
Ευτυχώς δεν έσκασε και είχαμε την "μεγάλη" ιδέα να την μεταφέρουμε στο χωριό.

Κρατώντας την από τον κρίκο ένα από τα παιδιά,  εμπρός εκείνος και πίσω εμείς, φτάσαμε στο χωριό. 
Η παναγία ήταν που μας έσωσε. Θάνατοι παιδιών ή ακρωτηριασμοί είχαν συμβεί πολλοί την εποχή εκείνη στην ελληνική ύπαιθρο. 
Την κρύψαμε στην αυλή ενός ακατοίκητου σπιτιού. 


 Ο φόβος ότι υπάρχει κίνδυνος  να σκοτωθούν άνθρωποι δεν με άφηνε να ησυχάσω.
 Το βράδυ το λέω στον θείο μου,  ο οποίος θορυβήθηκε πολύ. Του έδειξα το σημείο  που την είχαμε κρύψει και με έδιωξε να γυρίσω σπίτι. 
 Δεν γνωρίζω τι έκανε αλλά μετά από μερικές ημέρες  κάτι συνέβαινε στο  αλώνι. 
Στο κέντρο του αλωνιού, είχαν ανάψει μια μεγάλη φωτιά, καίγοντας πουρνάρια.  Δεν άφηναν τον κόσμο να πλησιάσει λιγότερο από εκατό μέτρα. 
Σε λίγο ένας ισχυρός κρότος ακούστηκε, σκορπίζοντας παντού  στάχτες και καμμένα πουρνάρια. 
Δεν έγινε λόγος ποτέ για την χειροβομβίδα και πώς βρέθηκε.
 Ίσως οι γονείς των παιδιών να μη το έμαθαν ποτέ. 
Το γνωρίζαμε μόνον εμείς..... τα παιδιά του Αλωνιού  και......η Παναγία.
Βασίλης Καραγιάννης
Συνέχεια »

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Του "ΧΑΡΙΤΟΥ ΤΟ ΑΛΩΝΙ"

               

              
                    
Γράφει ο Βασίλης Καραγιάννης

 Ανατολικά του χωριού, στην έξοδο προς τον Αι-Γιάννη καθώς και προς τον λόφο Φουρνά, υπήρχε ένα αρκετά εκτεταμένο πλάτωμα που οριοθετείτο από το ρέμα (το οποίο κατέβαζε νερό μόνο όταν έβρεχε) και από τα γύρω σπίτια των  οικογενειών των Δερβενιώτη, Καραμπότση, Μαργαρίτη ,Χρόνη, Μαλισόβα, Χριστόπουλου και Γούμενου  που το λέγαμε ‘’ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΟΥ ΤΟ ΑΛΩΝΙ’’. Προφανώς το όνομα του το πήρε  από τον ιδιοκτήτη του ( για εμάς ήταν άγνωστος) που του ανήκε ο χώρος, από παλαιότερη εποχή
Εκεί ήταν το κέντρο της συμμάζωξης των μεγάλων (γονιών) και των παιδιών του χωριού. Για τους μεγάλους υπήρχε ιδιαίτερος λόγος καθότι παρέδιδαν τα ζώα τους (κατσίκες ή αγελάδες) στους τσοπάνηδες το πρωί και τα παραλάμβαναν το σούρουπο.
Εκεί όμως ήταν  και ο δικός μας χώρος. Ο χώρος για παιχνίδι, άθληση, προπόνηση, συζήτηση,   κουτσομπολιό.
Εκεί μετά το σχολείο δινόταν τα ραντεβού μας και οι ώρες περνούσαν μέχρι πια που σκοτείνιαζε.  Ρεύμα ηλεκτρικό στο χωριό δεν υπήρχε και μέσα στη νύχτα οι  φωνές των μανάδων ακούγονταν να επιστρέψουμε, αλλά εμείς εκεί.

-Τώρα έρχομαι, τώρα έρχομαι.  Όμως ξεχνούσε  να επιστρέψει.

Η παρέα αποτελείτο από αρκετά παιδιά.  Όλοι φίλοι.
Εκτός από τους κολλητούς, έρχονταν και αρκετά  παιδιά από άλλες γειτονιές λες και ο χώρος αυτός είχε ορισθεί- το κέντρο- της νεολαίας.
Ίσως ήταν η εποχή που  στο χωριό υπήρχαν πολλά παιδιά αφού στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από εκατό. Θυμάμαι στην  τάξη μου μόνο, ήμασταν περί τα είκοσι αγόρια και κορίτσια.
Οι φωνές μας  ακούγονταν πολύ μακριά, αλλά ουδείς από τους περίοικους διαμαρτυρόταν. Το Αλώνι έσφυζε από ζωή.και θεωρείτο χώρος μόνον για αγόρια.
Υπήρχε όντως ένας  «ρατσισμός» θα έλεγα, που μεταδόθηκε σε μας από τις προηγούμενες γενιές: «τα παιδιά (αγόρια) δεν κάνουν παρέα και δεν παίζουν με τα κορίτσια.»
Εκεί δεν θα έβλεπες κορίτσια να παίζουν, κρυφτό, κουτσό, κυνηγητό, μέλισσα ,μικρή Ελένη και μήλα και να βγαίνουν με το: "Ανέβηκα σ’ένα βουνό και είδα ένα γουρούνι το κοίταξα καλά-καλά και σούμιαζε στην μούρη".
Απεναντίας τα μικρά αγόρια έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό, και «έβγαιναν» με ένα δύο τρία πήγα στην κυρία μου’δωσε ένα μήλο, το’δωσα στην κόρη έκανε ένα αγόρι.
 Τα μεγάλα αγόρια παίζαμε ποδόσφαιρο, μακριά γαϊδούρα,  πατίνια, βόλους, που τους λέγαμε ‘’γυάλες’’. Με τις γυάλες κέρδιζε αυτός που χτυπούσε την άλλη γυάλα σημαδεύοντάς τη ή την πλησίαζε όσο η ανοιχτή παλάμη του.

Άλλο παιχνίδι ήταν τα φυσίγγια.
Φυσίγγια ήταν παλαιοί χρησιμοποιημένοι κάλυκες από σφαίρες που βρίσκαμε στους αγρούς, κατάλοιπα, από τον πόλεμο και τον εμφύλιο.
Στήναμε τα φυσίγγια στη σειρά και όποιος τα χτυπούσε με τους βόλους τα κέρδιζε.

Το πιο απολαυστικό  παιχνίδι ήταν το καροτσάκι που έμοιαζε με πατίνι αλλά ήταν με τρείς ρόδες.
Το καροτσάκι ήταν αυτοσχέδιο  και το κατασκευάζαμε μόνοι μας.  Απαιτείτο όμως να βρούμε ρόδες. Ο εντοπισμός τους είχε γίνει στον σιδηροδρομικό σταθμό Δομοκού που βρίσκεται  κάποια χιλιόμετρα από το χωριό, που για μας ήταν περίπατος να φτάσουμε εκεί.
 Ο ΟΣΕ χρησιμοποιούσε τα ράουλα  αυτά να συγκρατούν τα σύρματα της τηλεφωνικής  γραμμής μεταξύ των σταθμών. Όσα θεωρούσε ότι είναι ακατάλληλα τα πετούσε. Ήταν εύκολα να τα βρούμε και να τα χρησιμοποιήσουμε ως ρόδες στα καροτσάκια ή στα πατίνια. Όμως τα  ράουλα περιμετρικά ήταν κοίλα και χωνόντουσαν στο χώμα του δρόμου.  Έπρεπε να βρούμε λύση. Η λύση βρέθηκε.
Ήταν  οι λαστιχένιοι ιμάντες από τα δυναμό των τρακτέρ. Ο ιμάντας τυλιγόταν  γύρω στο ράουλο και γινόταν η τέλεια ρόδα.  Όμως τα τρακτέρ του χωριού δεν ξεπερνούσαν τα πέντε  και θα έπρεπε να έχουν καταστραφεί για να μας τα δώσουν. Έτυχε να’ ρθει στη γειτονιά μας ένα  ξένο τρακτέρ  από άλλο χωριό.  Εντοπίσαμε με τον Μηνά ότι δίπλα στον οδηγό ήταν κρεμασμένος ένας ιμάντας.  Μετά από σύσκεψη αποφασίσαμε να τον πάρουμε.
Η επιθυμία υπερίσχυσε της σύνεσης. Ο ένας κρατούσε τσίλιες και ο  άλλος με προφυλάξεις  πήγε και να τον πάρει. Όμως πάνω στην ώρα ήρθε ο οδηγός και έτσι διακόπηκε η ατασθαλία στην γέννηση της.
Όμως μετά το  ξανασκεφτήκαμε και αυτό μας συνέτισε ξεχνώντας πια τις ρόδες.

Το παιχνίδι, μας έφερνε πείνα. Σταματούσαμε, τρέχαμε στο σπίτι παίρναμε ένα κομμάτι ψωμί  και επιστρέφαμε.

Ποδόσφαιρο παίζαμε αλλά μπάλες δεν υπήρχαν. Οι μπάλες μας ήταν αυτοσχέδιες από πανιά η κονσερβοκούτια.
 Παπούτσια ,όταν παίζαμε μπάλα, βέβαια δεν φορούσαμε για να μη τα χαλάμε. Θυμάμαι τα δάκτυλα των ποδιών μου ήταν πάντοτε ματωμένα.
Το τραύμα, με νερό από το πηγάδι και λίγη σάλτσα τομάτα πάνω του, περνούσε.
Όσον αφορά τα ρούχα που φορούσαμε, ουδείς νοιαζόταν αν ήταν λερωμένα. Τινάζαμε την σκόνη και τη λάσπη πριν επιστρέψουμε στο σπίτι  και πάντα είχαμε μια δικαιολογία για τους δικούς μας.
Το χειμώνα φορούσαμε παπούτσια γαλότσες και το καλοκαίρι όποιος γονιός είχε χρήματα αγόραζε αθλητικά ΕΛΒΙΕΛΑ  η ΑΛΥΣΙΔΑ που τα προσέχαμε σαν τα μάτια μας, γιατί το κόστος ήταν μεγάλο.
Σπάνια κάποια από τα παιδιά τις Κυριακές και γιορτές μόνο, φορούσαν δερμάτινα παπούτσια που τα ονομάζαμε σκαρπίνια. Στις δερμάτινες σόλες, οι γονείς κάρφωναν μεταλλικά πεταλάκια, για να μη φθείρονται.
Η αλάνα και οι δρόμοι ήταν  από χώμα και όταν έβρεχε γέμιζαν με λάσπη.  Ποτέ δεν φορούσαμε την καλή φορεσιά στην αλάνα. Η καλή φορεσιά  ήταν για την εκκλησία που ήταν ντρίλινο κοντό παντελονάκι και πουκαμισάκι ραμμένο στην μοδίστρα. Τα  φανελάκια και οι κάλτσες ήταν μάλλινα και τα έπλεκαν οι μανάδες.

 Τα καλοκαίρια μετά το ηλιοβασίλεμα όταν  αποκαμωμένοι από το παιχνίδι, όλα τα αγόρια μαζευόμαστε στο πίσω μέρος του σπιτιού του Μηνά που είχε ένα πλατύ παράθυρο και ορθογώνιες πέτρες που τις χρησιμοποιούσαμε για καθίσματα.
 Ήταν το  βραδινό μας στέκι. Εκεί γινόταν ο απολογισμός της ημέρας αλλά έβγαινε  και η εφημερίδα. Καθόμαστε όλοι μέχρι αργά και ο καθένας συζητούσε και διηγείτο περιπέτειες και ιστορίες με κοπέλες. Ήταν η ηλικία που άρχισε να μας –τσιγκλάει- το ωραίο φύλο. Ο καθένας προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τους άλλους με τα κατορθώματα του και τις επιδόσεις του. Όλοι γνωρίζαμε ότι οι ιστορίες όλων περιείχαν μυθοπλαστικά στοιχεία αλλά λίγο αυτό μετρούσε. Ο κορμός του δέντρου απέναντι μας είχε καταπληγωθεί από τις καρδούλες και τα αρχικά που σκαλίζαμε.
Κατόπιν το ρίχναμε στο τραγούδι- και αλήθεια- δεν έλλειπε ο ρομαντισμός. Θυμάμαι!

           Σε ωραίο περιβόλι αγαπώ ένα χελιδόνι
           Τ¨αγαπώ μ’ αυτό με βρίζει την καρδούλα μου ραγίζει.

Τα αστέρια έβγαιναν και το Αλώνι φεγγοβόλαγε . Η νύχτα προχωρούσε  και εμείς να μη ξεκολλάμε από τις θέσεις μας. Οι μανάδες από μακριά πάλι καλούσαν τα παιδιά τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Όμως εμείς εκεί,  γαντζωμένοι έξω από το παράθυρο του σπιτιού του Μηνά, στου Χαρίτου το Αλώνι, να συζητούμε και να πλάθουμε  όνειρα για τη ζωή μας.


V.K.


Συνέχεια »

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Του Αι Γιάννη του κλήδονα



Γράφει ο Βασίλης Καραγιάννης

Χθές ήταν του Αι Γιάννη του κλήδονα (24 Ιουνίου)

Ήταν μεγάλη γιορτή στις μέρες μας ιδιαίτερα για τις κοπελιές.

Νέοι από τις δύο γειτονιές ανηφορίζαμε  στο λόφο ‘’Φουρνά’’ και ανάβαμε φωτιές με πουρνάρια, ποιός θα παραβγεί με την πιο μεγάλη.

Στην πλατεία έξω από την εκκλησία οι κάτοικοι άναβαν φωτιά και  πηδούσαν από πάνω της. Σύμφωνα με την παράδοση η φωτιά επιφέρει την κάθαρση και οι άνθρωποι απαλλάσσονται από το κακό.  Ουσιαστικά ο «κλήδονας» σχετιζόταν με μια λαϊκή μαντική διαδικασία η οποία λέγετο ότι αποκαλύπτει στις άγαμες κοπέλες την ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου.

Σύμφωνα με το έθιμο την παραμονή του Αϊ Γιαννιού οι κοπέλες μαζεύονταν σε ένα από τα σπίτια του χωριού και μία κοπέλα πήγαινε στο εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη όπου υπήρχε μια ανάυρα  να φέρει  το «αμίλητο νερό» και στη διαδρομή προς το σπίτι δεν μιλούσε σε κανέναν.  Στο σπίτι το νερό έμπαινε σε πήλινο δοχείο μέσα στο οποίο κάθε κοπέλα έριχνε ένα προσωπικό της αντικείμενο προσευχόμενη παράλληλα στον Αϊ Γιάννη.

 Το δοχείο σκεπαζόταν με κόκκινο ύφασμα και έμεινε όλο το βράδυ σε ανοιχτό χώρο.  Το ίδιο βράδυ λέγεται ότι τα κορίτσια έβλεπαν στον ύπνο τους τον μέλλοντα σύζυγο τους.

Συνέχεια »

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Εκδήλωση για την μάχη του Δομοκού στο Πουρνάρι


Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΟΥΡΝΑΡΙΩΤΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ
ΗΜΕΡΑ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΙΣ 10:00 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΩΣ ΤΙΣ 6:30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΤΙΣ 6:30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ
Συνέχεια »

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου στο Πουρνάρι




Στις 26 Μαίου ημέρα Σάββατο ο Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Πουρναριωτών, διοργανώνει τον ετήσιο χορό του. Θα διεξαχθεί λαχειοφόρος αγορά και όσοι επιθυμούν από τους επαγγελματίες και μη συγχωριανούς μας να δηλώσουν ενδιαφέρον και να δώσουν δώρα να επικοινωνήσουν με τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλλόγου.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων.
Με εκτίμηση το Δ.Σ.

Συνέχεια »

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Τοπογραφία των δακρύων




—του Γιώργου Τσακνιά—

—γιατί τα δάκρυά μου είναι γεμάτα μάτια—

Πριν από πέντε περίπου χρόνια, η αμερικανίδα φωτογράφος Rose-Lynn Fisher
περνούσε μια δύσκολη περίοδο, με πολλές αλλαγές και απώλειες. Εκεί που πλάνταζε στο κλάμα, της ήρθε η ιδέα να βάλει ένα δάκρυ στο μικροσκόπιο. Κάπως έτσι άρχισε να μελετά πρώτα τα δικά της και αργότερα τα δάκρυα των άλλων — συνολικά συνέλεξε, κατέταξε και φωτογράφισε πάνω από εκατό δάκρυα, μεταξύ αυτών και το δάκρυ ενός νεογέννητου.

Τα δάκρυα αποτελούνται από νερό, ηλεκτρολύτες, πρωτεΐνες, όπως αντισώματα και λυσοζύμη, και λιπίδια. Κατατάσσονται σε τρεις γενικές κατηγορίες: τα βασικά δάκρυα, που εκκρίνονται τακτικά σε μικρές ποσότητες, προκειμένου να ενυδατώνεται και να καθαρίζεται ο κερατοειδής χιτώνας, τα αντανακλαστικά δάκρυα, που εκκρίνονται σε περίπτωση ερεθισμού, π.χ. όταν καθαρίζουμε κρεμμύδια ή όταν μας ψεκάζουν δακρυγόνα, και τα ψυχικά δάκρυα, κοινώς το κλάμα.

Η Rose διηγείται τι σκέφτηκε την πρώτη φορά που έβαλε ένα δάκρυ της στο μικροσκόπιο: «Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου θύμισε αμέσως αεροφωτογραφία. Σαν να βλέπεις ένα τοπίο από ψηλά, από το αεροπλάνο. Μετά, άρχισα να αναρωτιέμαι: άραγε διαφέρει το δάκρυ του πόνου από το δάκρυ της χαράς; Και τι γίνεται άμα αυτά τα δυο τα συγκρίνεις με το δάκρυ που προκαλούν τα κρεμμύδια;» Η Rose επέμεινε στη μεταφορά της αεροφωτογραφίας: παρομοιάζει τις εικόνες των δακρύων στο μικροσκόπιο με «αεροφωτογραφίες συναισθηματικού εδάφους» και κάπως έτσι έδωσε στη σειρά τον τίτλο: «Τοπογραφίες δακρύων».

Η Rose γρήγορα συνειδητοποίησε ότι τα δάκρυα στο μικροσκόπιο παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, όχι μόνο όταν ανήκουν σε διαφορετικές γενικές κατηγορίες αλλά και αυτά της τρίτης κατηγορίας, τα ψυχικά δάκρυα, μεταξύ τους, ανάλογα με το αίτιο που τα προκάλεσε. Ούτως ή άλλως, τα ψυχικά δάκρυα έχουν διαφορετική σύσταση από τα βασικά και περιέχουν περισσότερες ορμόνες, όπως η προλακτίνη, η αδρενοκορτικοτρόπος ορμόνη και η λευ-εγκεφαλίνη. Δεδομένου ότι η συναισθηματική φόρτιση και οι ορμόνες μας συνδέονται ευθέως και αμφίδρομα, είναι λογικό οι διαφορές να αποτυπώνονται και στην εικόνα των δακρύων. Η λευ-εγκεφαλίνη π.χ. είναι ένα από τα φυσικά παυσίπονα του οργανισμού μας και εκκρίνεται για να αντιμετωπίσει το στρες.

«Τα δάκρυα», λέει η Rose, «είναι ένα από τα πλέον πρωτόγονα επικοινωνιακά μέσα που χρησιμοποιούμε σε περιστάσεις αδυσώπητες όπως ο θάνατος, στοιχειώδεις όπως η πείνα, περίπλοκες όπως η ιεροτελεστία μιας μετάβασης. Είναι η έκφραση της έσω ζωής μας που ξεχειλίζει, βγαίνει από τα όρια και ξεχύνεται στο συνειδητό. Βουβά και πηγαία, μας αφήνουν ανοιχτή την επιλογή του επαναπροσδιορισμού, της επανένωσης, της κάθαρσης. Κλαίω, αλλάζω δέρμα. Λες και το κάθε μας δάκρυ φέρει έναν ολόκληρο μικρόκοσμο της συλλογικής ανθρώπινης εμπειρίας· σαν μια σταγόνα του ωκεανού».

[Σημείωση: προσέξτε τις λεζάντες των φωτογραφιών· είναι μέρος του έργου.]

Δάκρυ αιώνιας επανένωσης

Δάκρυ αλλαγής

Δάκρυ ανάτασης σε οριακή στιγμή

Δάκρυ ανακούφισης

Δάκρυ γέλιου μέχρι δακρύων

Δάκρυ για κείνους που ποθούν την απελευθέρωση

Δάκρυ θλίψης

Δάκρυ κρεμμυδιού

Δάκρυ πιθανότητας και ελπίδας

Δέκρυ τέλους και αρχής

Δάκρυ χασμουρητού εξάντλησης
Φωτογραφίες: © Rose-Lynn Fisher

 Πηγή https://dimartblog.com/2017/03/15/topography-of-tears/
Συνέχεια »

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν Instagram


 Οι photo-ρουφιανιές του Εφιάλτη και οι ψωνίστικες selfies του Μέγα Αλέξανδρου.

Πώς θα ήταν αν οι αρχαίοι κυκλοφορούσαν με ένα smartphone στην τσέπη;

Αυτά είναι ένα πολύ μεγάλα ερώτημα που απασχολεί... εεεχμ μάλλον κανέναν, πέρα απ' τα δικά μας ψιλοπειραγμένα μυαλά εδώ στο Oneman, οπότε είπαμε μιας και αναρωτηθήκαμε, ας δώσουμε και μόνοι μας την απάντηση.

Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει η φάση και καμία ντροπή γι' αυτό. Ντόμπρα.

Δες πώς θα ζούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες την ιστορία αν είχαν Instagram και τι posts θα μας άφηναν για να χαζεύουμε εμείς σήμερα.

Από τον Σοφοκλή και τον Περικλή μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο και τον καταραμένο χλαπάτσα Εφιάλτη.

Τσέκαρε.

(Το design ανήκει στον ημίθεο Θοδωρή Κουνάδη)










.oneman.gr)
Συνέχεια »