Social Icons

.

Featured Posts

.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Τι είναι η Αγάπη; Οι πέντε βασικές θεωρίες



Ο Φυσικός: «Η Αγάπη είναι χημεία» 
(Απαντάει ο Jim Al-Khalili, θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας) 

 Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή We talk about love being blind or άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την ελέγχουμε. Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή που η Αγάπη, είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. Ενώ ο πόθος είναι μια περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη, και τα οιστρογόνα, στην πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει ένα τεράστιο συνδιασμό ορμονών: Φερομόνες, Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH). Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να χρειαζόμεστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.

 Η Ψυχοθεραπεύτρια: «Η Αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις»
(Απαντάει η Philippa Perry, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του «Couch Fiction») 
Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δεν στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη. Είχαν πολλές παραλλαγές, μεταξύ των οποίων οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον στη μάχη. Το αρχαίο Ρωμαϊκο Ludus πάλι, περιγράφει ένα πιο παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε. Πράγμα, είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει αλληλοκατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση. Αγάπη για τους αρχαίους, ήταν ένας πιό γενικευμένος όρος και δεν είχε να κάνει με την αποκλειστικότητα αλλά με ένα πανανθώπινο συναίσθημα που αφορούσε τους γύρω σου. Φιλαυτία, είνα η αγάπη για τον εαυτό σου, που δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος, και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και επιπλοκές, ο Έρως, έχει να κάνει με την σεξουαλική έλξη, και το πάθος. Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία η/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα σβήσει μόνος του. Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι παράλογο και μη μη ρεαλιστικό να έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο πρόσωπο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικά πράγματα η οικογένεια και η κοινωνία.

 Ο Φιλόσοφος: «Η Αγάπη είναι παθιασμένη δέσμευση» 
(Απαντάει ο Julian Baggini, φιλόσοφος και συγγραφέας) 
 Η απάντηση παραμένει ασαφής, εν μέρει διότι η Αγάπη δεν είναι ένα πράγμα. Αγάπη για τους γονείς, τους συντρόφους, τα παιδιά, την πατρίδα, τον διπλανό, τον Θεό, κτλ., όλες έχουν διαφορετική υφή. Κάθε μια έχει τις παραλλαγές της: Τυφλή, μονόπλευρη, τραγική, σταθερή, ρευστή, υστερόβουλη, ανολοκλήρωτη, άνευ όρων... Στην καλύτερη πάντως, όλες οι εκδοχές της είναι μια ευγενής και παθιασμένη δέσμευση, την οποία καλλιεργούμε και εξελίσουμε, αν και συχνά εμφανίζεται στις ζωές μας απρόσκλητη. Γι' αυτό και είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό συναίσθημα. Χωρίς την δέσμευση, είναι μόνο ένας ενθουσιασμός. Χωρίς το πάθος είναι μόνο εμμονή. Ακόμα και η μεγαλύτερη Αγάπη, χωρίς τα ην φροντίσεις και να την καλλιερήσεις, μαραίνεται και πεθαίνει.

 Η Συγγραφέας: «Η Αγάπη είναι κίνητρο για όλες τις μεγάλες ιστορίες»
 (Απαντάει η Jojo Moyes, δύο φορές κάτοχος του βραβείου για το Ρομαντικό Μυθιστόρημα της Χρονιάς) 
 Το τι είναι η Αγάπη, εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι σε σχέση με αυτήν. Όταν βρίσκεσαι ασφαλής μέσα της, μπορείς να την αισθάνεσαι τόσο φυσική και απαραίτητη, όσο τον αέρα – υπάρχεις μέσα της χωρίς καλά καλά να το προσέχεις. Όταν την στερηθείς, μπορεί να τη νιώθεις σαν εμμονή. Να σε εξαντλεί, σχεδόν σαν σωματικός πόνος. Η Αγάπη είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. Όχι μόνο για τις ιστορίες με ρομαντική αγάπη, αλλά και για την αγάπη του γονιού προς το παιδί του, για την αγάπη στην οικογένεια, στην πατρίδα. Εϊναι το σημείο πριν την ολοκλήρωσή της που συναρπάζει. Αυτό που σε χωρίζει από την αγάπη, τα εμπόδια που μπαίνουν ανάμεσά σας. Αυτές τις στιγμές που προσπαθείς να ξεπεράσεις τα εμπόδια, η Αγάπη είναι τα πάντα.

Η Καλόγρια: «Η Αγάπη είναι η ελευθερία που μας δεσμεύει» 
(Απαντάει η Catherine Wybourne, καλόγρια) 
Την Αγάπη, πιό εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις. Ως θεολογική αρετή, με την οποία αγαπάμε τον Θεό πάνω από όλα και τους διπλανούς μας σαν τον εαυτό μας, εν ονόματί Του, μοιάζει λίγο αόριστη. Μέχρι να την συναντήσουμε «ενσαρκωμένη» κατά κάποιο τρόπο στη ζωή γύρω μας: Σε πράξεις καλοσύνης, γεναιοδωρίας και αυτοθυσίας. Η Αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να πληγώσει κανέναν, αλλά μπορεί να κοστίσει ακριβά. Το παράδοξο με την Αγάπη, είναι πώς μολονότι σου δίνει εξαιρετική ελευθερία, την ίδια στιγμή σε δένει με τον άλλο, με δεσμούς δυνατότερους και από τον θάνατο. Δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει. Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Τι είναι η Αγάπη; Οι πέντε βασικές θεωρίες


http://www.lifo.gr
Συνέχεια »

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Η γλώσσα επινοήθηκε για να διευκολυνθεί η κατασκευή των πρώτων εργαλείων


Οι εκτιμήσεις για την εμφάνισή της γλώσσας ποικίλουν από πριν από 50.000 χρόνια έως πριν από τουλάχιστον 2 εκατ. χρόνια.

Μια νέα επιστημονική θεωρία που βασίστηκε σε ένα πρωτότυπο σύγχρονο πείραμα υποστηρίζει, ότι η γλώσσα αναδύθηκε στον άνθρωπο πολύ νωρίς στην εξέλιξή του, πριν από περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια, επειδή τον διευκόλυνε να δημιουργήσει τα πρώτα λίθινα εργαλεία. Έκτοτε η γλώσσα και τα εργαλεία συν -εξελίχθηκαν, συμβάλλοντας στο θαύμα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αμερικανοί και βρετανοί ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχολόγο Τόμας Μόργκαν του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature Communications, σύμφωνα με το Science, διατύπωσαν τη θεωρία τους,μελετώντας τον τρόπο που η γλώσσα βοηθάει τους σύγχρονους ανθρώπους να φτιάξουν τα εργαλεία τους, καθώς ο ένας άνθρωπος διδάσκει τον άλλο και μαθαίνει από αυτόν.

Οι επιστήμονες πειραματίστηκαν με 184 εθελοντές φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του ΣενΆντριους της Σκωτίας, τους οποίους χώρισαν σε πέντε ομάδες. Το πρώτο άτομο κάθε ομάδας διδάχτηκε από τους ερευνητές να φτιάχνει λίθινα εργαλεία με τον πανάρχαιο τρόπο χρησιμοποιώντας απλώς άλλες πέτρες, ώσπου να προκύψει μια πέτρα αρκετά κοφτερή για να μπορεί κανείς να τεμαχίσει ένα νεκρό ζώο.

Η πρώτη ομάδα είχε στη διάθεσή της πέτρες και έπρεπε ο καθένας μόνος του να βγάλει άκρη με αυτές. Η δεύτερη ομάδα περιοριζόταν στην παρακολούθηση και μίμηση του πρώτου, χωρίς να υπάρχει άλλη επαφή μεταξύ τους. Στην τρίτη ομάδα οι συμμετέχοντες έδειχναν ενεργά ο ένας στον άλλο τι έκαναν, αλλά χωρίς να χειρονομούν ή να μιλάνε. Στην τέταρτη ομάδα επιτρέπονταν οι χειρονομίες, αλλά όχι η ομιλία, ενώ στην πέμπτη ομάδα επιτρεπόταν και ο διάλογος μεταξύ των συμμετεχόντων, καθώς και με τον πρώτο της ομάδας που είχε τον ρόλο του δασκάλου.

Σε κάθε ομάδα, όποιος κατάφερνε να φτιάξει ένα λίθινο εργαλείο, γινόταν ο δάσκαλος των υπολοίπων. Δημιουργήθηκαν έτσι πέντε επιμέρους «αλυσίδες» μετάδοσης της (τεχνολογικής)γνώσης, οι οποίες παρήγαγαν συνολικά πάνω από 6.000 πρωτόγονα εργαλεία, σαν αυτά που φτιάχνονταν πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια.

Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι τα άτομα της πρώτης ομάδας που προσπαθούσαν απομονωμένα να φτιάξουν εργαλεία, είχαν την μικρότερη επιτυχία από όλες τις ομάδες. Όμως μικρή ήταν η πρόοδος επίσης στη δεύτερη και τρίτη ομάδα όπου δεν επιτρέπονταν οι χειρονομίες και η ομιλία,αλλά μόνο η παρακολούθηση και η μίμηση.

Μόνο όταν στο «παιγνίδι» μπήκαν οι σκόπιμες κινήσεις των χεριών (χειρονομίες επίδειξης) και κυρίως η ομιλία, τότε απογειώθηκε η ταχύτητα, η αποτελεσματικότητα και η παραγωγικότητα των«τεχνιτών». Οι χειρονομίες διπλασίασαν την πιθανότητα να παραχθεί μια κοφτερή πέτρα -εργαλείο, ενώ η ομιλία και ο διάλογος την τετραπλασίασαν. «Μαθαίνεις πολύ πιο γρήγορα, όταν κάποιος σου λέει τι να κάνεις», τόνισε ο Τόμας Μόργκαν.

Οι ερευνητές συμπέραναν ότι σχεδόν αμέσως μετά την εμφάνιση της αρχικής τεχνολογίας δημιουργίας εργαλείων, πριν από τουλάχιστον 2 εκατ. χρόνια, θα προέκυψε η ανάγκη για εκπαίδευση των άλλων και, κατά συνέπεια, η ανάγκη για επικοινωνία, άρα για την ύπαρξη μιας ομιλουμένης γλώσσας. Αρκετοί επιστήμονες πιστεύουν, ότι ο πρόδρομος αυτής της λεγόμενης πρωτογλώσσας υπήρξαν οι εμπρόθετες χειρονομίες.

Τελικά, στο πλαίσιο της εξέλιξης, ανέλαβε ο νόμος της δαρβινικής φυσικής επιλογής να ευνοήσει όσους μιλούσαν, επικοινωνούσαν και έφτιαχναν έτσι καλύτερα εργαλεία, αρχής γενομένης από τους πρώτους λίθινους χειροπελέκεις της Αχελαίας περιόδου πριν από περίπου 1,7 εκατ.χρόνια. Στο τέρμα του δρόμου αυτού, μετά από μια λίγο πολύ κοινή πορεία, δημιουργήθηκαν τόσο οι σύγχρονες πολύπλοκες γλώσσες, όσο και οι σύγχρονες εξίσου πολύπλοκες τεχνολογίες.

Άλλοι επιστήμονες, επαίνεσαν τη νέα μελέτη για την πρωτοτυπία τους, αλλά επεσήμαναν πως εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να αποτελεί άμεση απόδειξη μιας ενδιαφέρουσας πάντως θεωρίας.
Σύνδεσμος: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση:
http://www.nature.com/ncomms/2015/150113/ncomms7029/full/ncomms7029.html 

 πηγή 
Συνέχεια »

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Χιόνισε και ασπρίσαμε


Μετά από 4 χρόνια επιτέλους χιόνισε. Προσοχή στο δρόμο !!!! Λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας το παγώνει αμέσως και θέλει μεγάλη προσοχή και από τους οδηγούς αλλά και από τους πεζούς.
Ας το χαρούμε χωρίς περιπέτειες.




Συνέχεια »

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Αρνηθείτε




Αρνηθείτε
Η φύση προσαρμοσμένη στην  αέναη  λειτουργία της δίχως καθυστερήσεις και παραλήψεις είναι πάντα εκεί που πρέπει να είναι. Πάντα στην ώρα της,  παρούσα.  Το συμπαντικό ρολόι συγκεκριμένο, αλάνθαστο, αδιάψευστο ώστε η Συμπαντική Αρμονία «να διατηρεί την ισορροπία σ' όλους τους δημιουργημένους κόσμους». Παράλληλα εκεί που διαγράφονται επισφαλείς καταστάσεις παρεμβαίνει «ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΑ», για την αποκατάσταση της ισορροπίας προβάλλοντας ως δοξασία την Αέναη Αλλαγή ώστε να  είναι ορατή η εκδήλωση της Ζωής στους δυό της πόλους: Πνεύμα και ύλη, σε αγαστή συνεργασία, πάντα  όμως εποπτευόμενη από τη μαγεία της προσαρμοστικότητας, προσφέροντας όπου απαιτείται,  χείρα βοηθείας. Όταν δηλαδή το πνεύμα τα κάνει σαν τα μούτρα του. Η αρμονία των αντιθέσεων.
Προσαρμοστικότητα λοιπόν η ύλη! Το πνεύμα; Το ελληνικό σπινθηροβόλο και άκαμπτο πνεύμα που βρίσκεται;  Ποιος ό ρόλος και συνεισφορά του σ΄αυτή την αγαστή σχέση και αδιάλειπτη συνεργασία. Έλληνες Είμαστε! Άλλοι λάτρεψαν στους θεούς το πνεύμα και άλλοι την υλη. Οι Έλληνες λάτρεψαν το σημείο ισορροπίας τους. Άλλα εμείς ως μόρτες νεοέλληνες  σπεύδουμε να επιβραβεύσουμε με την ψήφο μας κάθε λογής άνθη που το μόνο τους προσόν είναι οι φτηνές υπηρεσίες, ενίοτε σε βάρος της αστρολογίας και της καφεμαντείας.  Οι αλήθειες συγκινούν όταν μας θυμίζουν το μακρινό παρελθόν, αλλά απογοητεύουν όταν έρχονται να μας θυμίσουν το δύσκολο παρόν. Επενδύουμε σε ουτοπικές αναζητήσεις, αλλά αποστρέφουμε το βλέμμα από ένα δυστοπικό μέλλον.
Γιʼ αυτό και δεν μπορούμε να ανατρέξουμε σε παλιές συνταγές για να θεραπεύσουμε τα χάλια μας. Ζούμε σε έναν ζαλισμένο κόσμο, γεμάτο θεομπαίχτες και δεν είμαστε ο περιούσιος λαός, αλλά μια μικρή περιθωριακή χώρα που ταλανίζεται από συσσωρευμένες αμαρτίες. Αποφεύγουμε την αλήθεια τη στιγμή που γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει καμία θρησκεία ανώτερη της Αλήθειας. Χρειαζόμαστε συμμάχους, αλλά πρωτίστως χρειαζόμαστε τη δική μας αυτογνωσία, η οποία,  ιδιαίτερα σήμερα, είναι πολυτιμότερη από τη γνώση. Όμως τα χείλη της σοφίας είναι κλειστά προς όλους, εκτός από τα αυτιά της Κατανόησης. Και που να τη βρούμε την κατανόηση ώστε να αξιοποιήσουμε, να εκτιμήσουμε  τα επιτεύγματα του παρελθόντος, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Αν βέβαια θέλουμε κάποιοι αύριο να συγκινούνται για τα δικά μας έργα και όχι για την ιστορία μας. Αν θέλουμε να μνημονεύουν ό,τι δημιουργήσαμε  ευνομούμενη πολιτεία με κανόνες και δομές μιας σύγχρονης Δημοκρατίας.
Δημιουργήσαμε; Ναι γιατί απλά δεν υπάρχει χώρα, ούτε υπήρξε ποτέ. Ένα ατελές μόρφωμα παρέμεινε παραδομένο σε ξένες επιρροές, που δεν μπόρεσε, πλην ελαχίστων( Ελευθέριος Βενιζέλος-Ανδρέας), να ανταποκριθεί στις απατήσεις των πολιτών. Ακόμα και στη δίκη  του γέρου του Μοριά (8 Απριλίου 1834),  εισαγγελέας ορίστηκε ένας  Εδουάρδος Μάσον. Σκωτσέζος, μασόνος, νομικός, θεολόγος και φιλόσοφος, είχε έλθει το 1824 στην Ελλάδα με την ιδιότητα του φιλέλληνα. Αναμίχθηκε στις εσωτερικές μας διενέξεις και υπηρέτησε, ουσιαστικά, την αγγλική πολιτική. Ένας ξένος, και αυτός, που κάτω από την ηθική δικαίωση του φιλελληνισμού, λειτουργώντας ως δούρειος ίππος,  αναμίχθηκε, κατά τρόπο εξοργιστικό, στις εσωτερικές υποθέσεις των Ελλήνων. Τον κατείχε, όπως και άλλους παρεμφερείς φιλέλληνες, η εγωιστική πεποίθηση ότι οι μικρές ή μεγάλες υπηρεσίες που είχαν προσφέρει στην αγωνιζόμενη χώρα τούς έδιναν ιδιαίτερα δικαιώματα, ακόμα και το ύπατο δικαίωμα να κρίνουν επί της ζωής των επιφανέστερων ανδρών αυτού του τόπου. Πίσω από την ατελείωτη αυτή σειρά των κατηγορουμένων διαγράφονταν βεβαίως  οι άλλοι, οι μεγαλύτεροι ίσως ένοχοι, οι αρχηγοί των ξένων ανακτοβουλίων και οι μακιαβελίσκοι της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Λοιπόν, πότε απωλέσαμε την εθνική μας υπόσταση; Πότε την είχαμε; Την είχαμε ποτέ; Το λένε εξάλλου  οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο διερωτάτο μετά την δολοφονία του Λαμπράκη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χωρίς να υποπτεύεται ό,τι το ερώτημα έμελλε να πλανάται πάνω απ΄την Πατρίδα μέχρι σήμερα. Η επιλογή της ένταξης στη δυτική σφαίρα επιρροής είχε, έχει και θα έχει πολυεπίπεδο κόστος για τη χώρα όπως αποδεικνύεται στις δύσκολες μέρες που διανύουμε. Ο σφιχτός εναγκαλισμός, κατόπιν επιλογής, με την εσπερία είχε ως κατάληξη η ελληνική δημοκρατία να μην μπορεί να ασκήσει ανεξάρτητα ούτε το στοιχειώδες πολιτειακό δικαίωμα της ανάδειξης του προέδρου της δημοκρατίας. Ωμές παρεμβάσεις, άθλια  παιχνίδια με τους θεσμούς και τη χώρα (αναφορές σε δωροδοκίες, σε  άνομες συναλλαγές, σε ψήφους με ποσόστωση 80-20% και άλλα εξόχως ευχάριστα. Τι καλά), σε μια ανέξοδη επίδειξη πολιτικής αλητείας που κραυγάζουν ό,τι δρομολογούνται έξωθεν. Το Δημοκρατικό έλλειμμα που έχει διαπιστωθεί εδώ και δεκαετίες στο πλαίσιο του εναγκαλισμού και με τις ευρωπαϊκές δομές βρίσκει τη σκληρή του  εφαρμογή στο «αποστεωμένο σώμα», της Πατρίδος μας.
 Το σημερινό, τεχνητό κατά την άποψη μου αδιέξοδο, απότοκο της ασκηθείσας αίολης, φτηνής και ανερμάτιστης  οικονομικής, κοινωνικής αλλά και ενδοτικής  πολιτικής,  μας φέρνει στο σημείο μηδέν. Και αυτό το σημείο προβάλλει ως φυσιολογική εξέλιξη αφού προκρίθηκε η παράδοση των  τειχών της χώρας. Πρόδρομοι δείκτες υπήρχαν. Αλλά ποιος. Δεν είναι καιρός για ήρωες.
Μάνσον λοιπόν. Ένας από το σωρό.  Ένα ξενόφερτο και ανθελληνικό κακέκτυπο που υπερασπίστηκε με πάθος τον φονιά του Καποδίστρια Γεώργιο Μαυρομιχάλη και κατηγόρησε με άκαμπτο πείσμα το ΣΤΡΑΤΗΓΟ. Τότε δικάσθηκε η ψυχή, η φωνή  και η ιστορία  της Ελλάδας, σήμερα βιάζεται από τους επιγόνους του,  το σώμα και η αξιοπρέπεια  της Φυλή μας λες και  κουβαλάει στις καθημαγμένες πλάτες της αιώνιο βάρος  το προπατορικό αμάρτημα το οποίο δεν μπόρεσε  να αποσείσει. Τότε όμως σίμωνε  Ανάσταση και υπήρχε περίπτωση να αναστηθεί ο Ελληνισμός, όπως και συνέβη. Σήμερα κοντεύουν Χριστούγεννα και μάλλον ο τοκετός θα είναι γεμάτος πόνους  που δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος».
Παραμονές Χριστουγέννων λοιπόν,
Ματαίως παλεύουν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τα φώτα, τελάληδες και ψωνισμένες τηλεπερσόνες όλων των αποχρώσεων….. Οι φετινές γιορτές μοιάζουν ρηχό πανηγύρι, καταδικασμένο να περάσει απαρατήρητο. Από παντού, εικόνες και μαντάτα ολοκληρωτικής καταστροφής και όχι απλώς ανυπολόγιστης ζημιάς. Όταν πέφτει το βράδυ βαριά σιωπή σκεπάζει την πόλη. Σαν τη σιωπή που τυλίγει το καμένο δάσος και πνίγει τις φωνές των δύστυχων. Και σε αντίθεση με τα καμένα δάση ελάχιστες οι ελπίδες να αναγεννηθεί από την τέφρα η χώρα.
 Οδηγώντας ράθυμα, παραμονή  και απέραντη ερημιά, έβλεπα σαν φωτοστέφανο  χαραγμένη στο παρμπρίζ τη λέξη πρωτοφανές. Οι ειδήσεις των ημερών και η φωνή του εκφωνητή στο ράδιο- φωνή ασκημένη στη μετάδοση πικρών ειδήσεων –συνομολογούσαν. Το προφανές έχει ιδρύσει καθεστώς.
 «Εάν δεν δοθούν πρόσθετα κονδύλια, το 2ο εξάμηνο του 2015 το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει», τόνισαν χθες οι πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Και αν δοθούν τα απαραίτητα χρήματα τι; Δεν χρειάζονται αρκετά χρήματα  για να μεταφερθούν τα σκουπίδια στο γραφείο του πρύτανη. Θέληση να υπάρχει και θα βρεθούν υποτακτικοί. Αρκεί να βλέπουν σκαρφαλωμένους στα κάγκελα πολιτικάντηδες του αφρού και της συμφοράς ώστε να τους δίνουν βαθιές ανάσες να επιτελέσουν το θεάρεστο έργο τους. Απόλυτη συνεργασία πνεύματος και ύλης. Κοντολογίς της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα   ή πιο σωστά  οι π…..ες στα κάγκελα.
Παράλληλα ζήτησαν να επιστρέψουν και οι 399 διοικητικοί υπάλληλοι που έχουν τεθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας - κινητικότητας, κάνοντας λόγο για ανικανότητα από την πλευρά της Πολιτείας να διαχειριστεί το πρόβλημα. Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι τυφλές απολύσεις δεν δείχνουν μόνο τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό ορισμένων αλλά ότι η Κυβέρνηση λειτουργεί χωρίς ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο για τη χώρα.
Γιατί είναι εντελώς άλλο πράγμα η αναδιάταξη του κρατικού μηχανισμού, με αυστηρή τήρηση των κανόνων  και άλλο οι απολύσεις με φασίζοντα τρόπο.
 Οι ανατροπές στο εργασιακό και το οικονομικό καθεστώς των πολιτών «γέννησαν» άγχη, θλίψη και απαισιοδοξία. Τα «συμπτώματα» οξύνονται τα τελευταία χρόνια και όπως καταδεικνύεται από τα στοιχεία της έρευνας εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών της ΕΛΣΤΑΤ, 4 στους 10 Έλληνες δηλώνουν ότι δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι από με τη ζωή, την οικονομική τους κατάσταση, την εργασία αλλά και το περιβάλλον διαβίωσης.
Σύμφωνα την εφημερίδα «Τα Νέα», το ποσοστό αυξάνεται (6 στους 10) όταν πρόκειται για πολίτες των οποίων το εισόδημα είναι ίσο ή μικρότερο από το όριο της φτώχειας. Χαρακτηριστικό της απαισιοδοξίας είναι το γεγονός ότι στην έρευνα του ΟΟΣΑ «Καλύτερη Ζωή», οι Έλληνες έχουν βαθμολογήσει με 0 την ικανοποίηση που αντλούν από τη ζωή τους.
Συνεπώς να γιατί,οι ψυχικές διαταραχές χτυπάνε κόκκινο. Τα στρώματα απελπισίας, λύπης, φόβου και ανασφάλειας δημιουργούν καθημερινά ένα καθηλωτικό ίζημα που αλλάζει δραματικά και δραστικά τον συλλογικό ψυχολογικό χάρτη. Αθόρυβα πλην σταθερά διαμορφώνεται νέος ψυχισμός, ριζικά διαφορετικός από εκείνον που ξέραμε για τους έλληνες.
Ο αλκοολισμός σακατεύει. Αλλά ποιός θα νοιασθεί;  Έβαλαν ένα  ανδρείκελο στη θέση του υπουργού και του είπαν: να οι εχθροί σου. Το κατάλαβε! Και βάλθηκε να διαγράψει έλληνες απ΄τα μητρώα των δημοτολογίων.
Μη βλέποντας την παραμικρή ελπίδα οι νέοι, αλλά και επαγγελματίες που πένονται η δεινώς δοκιμάζονται παίρνουν των ομματιών τους και ξενιτεύονται, κυνηγώντας το γλίσχρο μεροκάματο για να κορέσουν την πείνα τους και να διασκεδάσουν τη φαρμακερή αίσθηση του άχρηστου που δημιουργεί η ανεργία.
 Η πρωτοφανής αυτή αιμορραγία μετατρέπει τη χώρα σε λιπόθυμο οργανισμό και προϊδεάζει τα χειρότερα. Το αδιανόητο κατέστη γεγονός. Το σύμφωνο νέας ειλωτείας εφαρμόζεται.
Τα σπίτια  που κινδυνεύουν να βγουν στο σφυρί δημιουργούν συντριπτικό ψυχολογικό κάταγμα καθότι για τους έλληνες αποτελεί στοιχείο εσωτερικής ισορροπίας. Εκεί  αραδιασμένα ανάγκες, όνειρα, προτεραιότητες, επιθυμίες. Λιμάνι απάνεμο που όλοι δικαιούμαστε και όλοι χρειαζόμαστε. Ευτυχώς έγινε η ρύθμιση των εκατό (100), δόσεων. Χθες ψηφίστηκε σήμερα δεν ισχύει. Η άλλη όψη της ισορροπίας πνεύματος, ύλης. Της ανισορροπίας. Αθεόφοβοι.
--Στα παγωμένα διαμερίσματα, η έλλειψη θέρμανσης επικυρώνει σκληρά την απουσία του στοιχειώδους και επαναφέρει στους παλιούς μνήμες ζοφερές. Η παράνομη υλοτομία προβιβάστηκε σε απαραίτητη ενέργεια επιβίωσης.
 Στο Χωρικό μας περίγυρό διαλυμένες κοινωνίες: Αιγύπτου , Συρίας, Ιράκ και πάει λέγοντας. Φιλόστοργη επίθεση από αιμοσταγείς σωτήρες. Οι τζιχαντιστές, οι ταλιμπαν και σέχτες του παλουκιού, ξοδεύουν αλόγιστα   το αίμα αδυνάτων,  ξεκληρίζοντας  αθώες κοινωνίες.
Στα χέρια του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών βρίσκεται εδώ και πάρα πολλές ημέρες η τροπολογία με την οποία θα ρυθμιστεί το ασφαλιστικό ζήτημα των στρατιωτικών που είχαν καταταγεί την πενταετία 1990-95 ,στις Ένοπλες Δυνάμεις. Κάποιοι στρατιωτικοί ελπίζουν ότι πρόκειται για μια απλή καθυστέρηση και ότι η υπόθεση θα κλείσει πριν την τελευταία ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στις 29 Δεκεμβρίου. Κάποιοι όμως κάνουν λόγο ακόμη και “ομηρεία” ακριβώς επειδή μπροστά μας υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο εκλογικής αναμέτρησης. Να πουλήσουν ως παροχή το αυτονόητο; Ποιος μπορεί να το αποκλείσει. ΟΥΔΕΙΣ. Απίθανοι στη στρεψοδικία. Προσομοιάζει με την επιστροφή των δικών μας αναδρομικών ή  όπως είπε και ο Φίλος μου Αγγελής ο της Όσσης,  «αύξηση των μειώσεων».
Τις παραιτήσεις τους προκειμένου να πολιτευθούν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές κατέθεσαν άρον, άρον, σήμερα ο Γενικός Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων η Γραμματέας Πρόνοιας ο Ειδικός Γραμματέας του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας ο Διοικητής του ΟΓΑ ο γενικός γραμματέας δημόσιων έργων και διάφορα ποικιλώνυμα «λεβεντόπαιδα», που κατόρθωσαν να εξελίξουν την πατρίδα σε ένα αντιδημοκρατικό τέρας. Τελικά ναι,  είναι πολλά τα «λεφτά Άρη». Σφαγή για μια θέση στην επόμενη διαχείριση.
Μετά από χρόνια είναι φανερό ότι δυστυχώς το πολιτικό σύστημα όσο δεν αλλάζει, συνεχίζει να είναι το σημαντικότερο μέρος του προβλήματος.
Έχουν δίκαιο όσοι λένε ότι η κατάσταση είναι χειρότερη από τις χειρότερες μέρες της κατοχής και της μετέπειτα δύσκολης περιόδου. Στα ερείπια υπήρχε ο σπόρος της αναγέννησης. Φαινόταν φως, αμυδρό,  μα φως, μέσα στο σκοτάδι της ανέχειας. Έλαμπε στο βάθος προοπτική. Σήμερα;
Σήμερα, ήρθε η ώρα του όχι στο «ΝΤΟΙΤΣΛΑΝΤ ΟΥΜΠΕΡ ΑΛΕΣ». Αρνηθείτε αθεόφοβους θεομπαίχτες και  όσους δηλώνουν ανερυθρίαστα αλλά και όσους υπονοούν:
 χ- Το νέο μνημόνιο, τις κομμένες συντάξεις, τους μισθούς της πείνας, τη φτωχοποίηση,
χ- Την παραμονή της τρόικας και η διαβολική πολιτική της στην Ελλάδα,
χ- Τη γερμανοκρατία και την αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας,
χ- Την παράδοση του ελέγχου της Δημοκρατίας,
χ-Την ανεργία τη μετανάστευση των νέων και τα κατεστραμμένα όνειρα,
χ- Την καταστροφή των κοινωνικών δομών και την εξοικείωση με την υποτέλεια του «μονόδρομου»,
αφού πλέον είναι κοινή η πεποίθηση πως η κοινωνία τείνει σε καταστάσεις οριακές και μοιάζει όλο και περισσότερο με «καζάνι» έτοιμο να εκραγεί. Η αμφισβήτηση και η δυσπιστία του εξελίσσονται σε πεποίθηση. Οι περίοδοι κρίσης είναι περίοδοι μεγάλης ελευθερίας. Ο κόσμος αποδιαρθρώνεται, οι κοινωνίες αποσυντίθενται, οι αξίες και οι ελπίδες με τις οποίες ζήσαμε καταρρέουν. Το μέλλον παύει να είναι προέκταση των προηγούμενων τάσεων. Η κατεύθυνση της εξέλιξης των πραγμάτων είναι συγκεχυμένη, η πορεία της ιστορίας μένει μετέωρη (Αντρέ Γκόρτζ).. 
Ασυναίσθητα «θρώσκοντας άνωθεν», στρεφόμαστε προς την πλάση εκλιπαρώντας  εναγωνίως για βοήθεια. Έλληνες γαρ! Ο Νόμος της Αέναης Αλλαγής μάλλον πάλι θα λειτουργήσει. Αρκεί να ενεργοποιήσουμε  τον πανίσχυρο κινητήρα, που ως καύσιμη ύλη χρησιμοποιεί   παράδοση, δημιουργία,  προοπτική, εξέλιξη, αξιακές οντότητες  και να τον βάλουμε στις ράγες που οδηγεί στην οδό της επανένωσης με το δημιουργημένο κόσμο και κατά συνέπεια με το  Δημιουργό. Γιατί πιστεύω ακράδαντα πως οι λαοί με σταθερό προσανατολισμό με βλέμμα  στραμμένο στο μέλλον δεν εξαφανίζονται απλά μετασχηματίζονται. Αρκεί να διατηρούν άσβεστες τις αφετηριακές τους αξίες και αρχές. Δεν μας αρμόζουν πλέον  τα βήματα του Έστερναχ.
Παραμονή σε  δρόμους  της  πόλης.
Αναμμένα τα γιορτινά φώτα, αλλά το ‘ βλέπουν’ κι αυτά: «θλίψη, θρήνος, θολό τοπίο.».





Δεκέμβριος, 2014/24
Κλεάνθης Παπάγγελος.
Συνέχεια »

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

3 βήματα για να «διηγηθείτε» τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες


 Μια ιστορία θα πρέπει να ακούγεται στο σωστό πλαίσιο. Με την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Το Σαββατοκύριακο λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθείτε μερικές απ΄τις πιο αγαπημένες, χριστουγεννιάτικες ιστορίες μαζί με τα παιδιά σας. Ιστορίες που θα σας βάλουν στον πνεύμα των Χριστουγέννων. Πιθανότατα μετά το άκουσμα των ιστοριών να ξεκινήσετε και το στόλισμα του δέντρου!

Πρώτο βήμα: Δημιουργήστε μια ζεστή ατμόσφαιρα.

Θα χρειαστείτε:

    Κεριά
    Κουβέρτες
    Μεγάλα μαξιλάρια
  Χριστουγεννιάτικες μελωδίες (σε χαμηλή ένταση όμως για να μην αποσπά την προσοχή των μικρών σας)

Δεύτερο βήμα: Οι ιστορίες ανοίγουν την όρεξη!

    Crispy cookies μαζί με τα παιδιά (μπορείτε να τα φτιάξετε νωρίτερα με τα παιδιά σας)
    Ζεστές σοκολάτες. Δείτε εδώ μία ωραία συνταγή.
    Νόστιμα σνακ. Τα pop corn είναι μια καλή ιδέα.

Τρίτο βήμα: Η επιλογή των ιστοριών

Για το τελευταίο βήμα σας έχουμε τέσσερις προτάσεις. Μπορείτε αν δεν θέλετε να διαβάσετε τις ιστορίες, να τις δείτε σε ταινίες. Θα σας προτείναμε όμως την ανάγνωση μιας και προάγει την επικοινωνία και ενισχύει τη φαντασία των μικρών σας. Οι εικόνες του βιβλίου, ο ήχος της φωνής σας και η σχέση που δημιουργείτε μεταξύ σας την στιγμή εκείνη είναι ερεθίσματα μεγάλη αξία για τα παιδιά σας.

Οι προτάσεις μας λοιπόν είναι:
 Η ιστορία του τσιγκούνη κ. Εμπενίζερ Σκρουτζ. A Christmas Carol είναι ο επίσημος τίτλος και πρόκειται για την αγαπημένη νουβέλα του ου Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1843.



 Ο Καρυοθραύστης του Ε.Τ.Α Χόφμαν. Όταν η Μαρία παίρνει δώρο χριστουγεννιάτικο έναν Καρυοθραύστη, δεν φαντάζεται καθόλου τις συναρπαστικές περιπέτειες που την περιμένουν. Τη μάχη του Καρυοθραύστη με τον Βασιλιά των Ποντικών, την ιστορία της πριγκίπισσας Πιρπιλάτης με το σκληρό καρύδι. Η ιστορία του Χόφμαν, με την υπέροχη μουσική του Τσαϊκόφσκι είναι ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα το οποίο ανεβαίνει την περίοδο των Χριστουγέννων σε όλες τις μεγάλες σκηνές του κόσμου. Μπορείτε αν θέλετε να απολαύσετε την ιστορία στο Μέγαρο Μουσικής.


 Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Αντί περιεχομένων ένα αληθινό περιστατικό: Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «’Aκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου  δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής.



Το Χριστουγεννιάτικο Έλατο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Μια ιστορία την οποία υπογράφει ο πολυαγαπημένος παραμυθάς όλων των παιδιών του κόσμου, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Βαθιά μέσα στο δάσος, σ” ένα ήσυχο μέρος που το ζέσταινε ο ήλιος και το δρόσιζε το αεράκι, μεγάλωνε ένα μικρό έλατο. Δεν ήταν όμως ευτυχισμένο. Ευχόταν να ζήσει κάποτε μια θαυμάσια περιπέτεια, τα Χριστούγεννα στην πόλη. Τι θα συμβεί όμως όταν το όνειρό του γίνει πραγματικότητα; Μια κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία για ένα μικρό έλατο που θέλει να γίνει μεγάλο, να φύγει από το δάσος και να βρεθεί σε ένα σαλόνι, στολισμένο για τα Χριστούγεννα.


Πηγή
Συνέχεια »