Η γιορτή της μητέρας γιορτάζεται σε περισσότερες από 50 χώρες στον κόσμο. Ως είθισται, η Γιορτή της Μητέρας εορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, και φέτος πέφτει την Κυριακή 12 Μαΐου.

Η γιορτή της μητέρας στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την Υπαπαντή του Κυρίου, που είναι Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου. Κατά την συγκεκριμένη ημέρα, η Εκκλησία μας τιμά την «προσφορά» του Ιησού στο Ναό από την μητέρα Του Μαρία και τον θετό Του πατέρα Ιωσήφ, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή Του, όπου ο γέροντας Συμεών και η γερόντισσα Άννα αναγνώρισαν στο πρόσωπο του βρέφους τον Μεσσία και προφήτευσαν σχετικά με το λυτρωτικό έργο Του.

Κάτι αντίστοιχο, συμβαίνει και σήμερα, καθώς όταν «σαραντίσει» το βρέφος, οι γονείς του το οδηγούν στην εκκλησία για το ευλογήσει ο ιερέας (Σαραντισμός).

Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε το 1929 με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της δεύτερης Κυριακής του Μαΐου.

Οι πρώτες αναφορές για την Γιορτή της Μητέρας και της μητρότητας ανάγονται στην αρχαία Ελλάδα. Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης, που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα. Η λατρεία περνά στη συνέχεια στην κόρη της, Ρέα, σύζυγο και αδερφή του Κρόνου.

Η Ρέα λατρεύεται σαν η «Μητέρα των Θεών», καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη, που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη, καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.

Η Γιορτή της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Ωστόσο, στην σύγχρονη εποχή, η συγκεκριμένη εορτή, έχει τις ρίζες της στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1861- 1865), στην διάρκεια του οποίου οι ανθρώπινες απώλειες στις μάχες ξεπέρασαν τις 600.000, ενώ οι θάνατοι αμάχων ανήλθαν τις 500.000.

Ημέρα μνήμης και πένθους για τα παιδιά που χάθηκαν στον πόλεμο

Έτσι, η Ημέρα της Μητέρας ξεκίνησε ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους, και γενναίους στρατιώτες στον πόλεμο. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Marie Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σ’ ένα σανατόριο.

Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν με διοργανώτρια την μητέρα της Anna, μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος, σύμφωνα με την ιστορικό του Wesleyan College, Katharine Antolini. Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του Αμερικανικού εμφυλίου

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ «Φιλίας» και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών.

Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, πέρα από τη μητέρα της Anna που είχε συνθέσει «Ύμνο μάχης για τη Δημοκρατία» και είχε συντάξει τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε κυρίως, από την κόρη της, Anna. Η ίδια οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Μέρας της Μητέρας το 1908 καθώς είχε επηρεαστεί έντονα από τον θάνατο της μητέρας της το 1905.

Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μια εκκλησία μάλιστα ανάμεσα στα μέρη που έγιναν οι εκδηλώσεις, τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας.

Μέσω των προσπαθειών της Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο 28ος πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα, την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

   

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) είναι μια μέρα για να ενώσουμε τις φωνές μας με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και να φωνάξουμε δυνατά και ξεκάθαρα το μήνυμά μας για ίσα δικαιώματα:  «Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα!».

   Γιορτάζουμε όλες τις γυναίκες, με όλες τις διαφορές τους. Αγκαλιάζουμε τις όποιες διαφορές τους ως προς την πίστη, τη φυλή, την εθνικότητα, το φύλο ή τη σεξουαλική ταυτότητα ή την αναπηρία. Γιορτάζουμε αυτές που ήρθαν πριν από εμάς, αυτές που στέκονται δίπλα μας τώρα και αυτές που θα έρθουν μετά.

   Είναι μια στιγμή για να γιορτάσουμε τα επιτεύγματα των γυναικών, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά ή πολιτιστικά.

   Το 1908, σε ένα φόντο τρομερών συνθηκών εργασίας και εκμετάλλευσης, 15.000 γυναίκες βγήκαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης διαμαρτυρόμενες για λιγότερες ώρες, καλύτερες αμοιβές και δικαιώματα ψήφου.

   Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας πραγματοποιήθηκε το 1911 και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι συμμετείχαν σε συλλαλητήρια στην Ευρώπη.  Μόλις το 1975 τα  Ηνωμένα Έθνη  υιοθέτησαν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, όπου γιορτάζεται μέχρι σήμερα.

   Είναι μια ημέρα για να αναγνωρίσουμε πόσο μακριά έχουμε φτάσει προς την ισότητα των φύλων, καθώς και πόσο μακριά έχουμε ακόμη να φτάσουμε. Το 1911, μόνο οκτώ χώρες επέτρεπαν στις γυναίκες να ψηφίζουν, η ίση αμοιβή, η ίση εργασία ήταν πρωτόγνωρη (για όσες επιτρεπόταν να εργαστούν).

   Έχουμε κερδίσει πολλά. Ενώ κάποτε οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, τώρα είναι ηγέτες χωρών. Ενώ κάποτε αντιμετώπιζαν περιορισμούς στον τόπο εργασίας, τώρα διαχειρίζονται εταιρείες. Αποκτήθηκαν  δικαιώματα που οι γιαγιάδες μας δε θα μπορούσαν ούτε καν να ονειρευτούν, αλλά εξακολουθούμε να μην έχουμε πλήρη ισότητα. Και η πλειοψηφία των γυναικών στον κόσμο δεν είναι τόσο κοντά σε αυτόν τον στόχο.

   Η πρώτη πορεία, πριν 100 περίπου χρόνια, αφορούσε τον τερματισμό των επιβλαβών συνθηκών στο χώρο εργασίας, τα ίσα δικαιώματα, την ίση αμοιβή και τον τερματισμό της εκμετάλλευσης. Και δυστυχώς, αυτοί οι στόχοι εξακολουθούν να είναι επίκαιροι σήμερα.

   Μερικές φορές, ακόμη και όταν θεσπιστούν νόμοι και δικαιώματα, αγνοούνται ούτως ή άλλως. Παρά τους νόμους για την ενδοοικογενειακή βία, την ευαισθητοποίηση του κοινού και την πρόσβαση σε νομική προστασία, συνεχίζεται η βία με θύματα γυναίκες.

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας είναι  μια ευκαιρία κάθε χρόνο για να υπενθυμίσουμε στις κυβερνήσεις, στις επιχειρήσεις και σε όλους τους άλλους ότι:

« όσο μια γυναίκα αντιμετωπίζει διακρίσεις, παρενόχληση, ανισότητα ή καταπίεση, το αντιμετωπίζουμε όλες»

                                                 

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Συντάγματος, όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΜΟΚΟΥ

Δομοκός 07.04.2014

Μάνα- κέρβερος, μάνα- συμπονετική, μάνα- στην… κοσμάρα της, μάνα- του μαμάκια και ένα σωρό άλλες φιγούρες αιώνιων, αξιαγάπητων και ταυτόχρονα ενοχλητικών μαμάδων έχουν αναβιώσει στο ελληνικό σινεμά και καθώς κάθε 2η Κυριακή του Μαΐου είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, η 13η Μαΐου, τους ανήκει δικαιωματικά.

Ειδικά αφιερωμένο λοιπόν το κείμενο που ακολουθεί σε όλους εκείνους τους χαρακτήρες των μαμάδων, αστείρευτης έμπνευσης, γέλιου αλλά και αφόρητης δυστυχίας που πέρασαν μπροστά από την οθόνη.

Πριν ξεκινήσουμε όμως οφείλουμε να αναγνωρίζουμε όλοι το φαινόμενο «ελληνίδα μάνα», όχι όποια κι όποια, απλά η ελληνίδα, η οποία αποτελεί μία ειδική κατηγορία από μόνη της. Υπερπροστατευτική, σε σημείο δυνάστη αλλά με την απόλυτη λατρεία για το...σπλάχνο της, η ελληνίδα μάνα είναι πράγματι μία αστεία φιγούρα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τη «μάνα – του μαμάκια», γνωστή ως «μάνα-Βουτσά», ή Πολυξένη Κοπέογλου ή Πηνελόπη Ιορδανίδου, ή κατά κόσμο Μαίρη Μεταξά. Λατρεμένη φιγούρα, η οποία προσπαθούσε να προστατεύσει το αθώο «χαϊβάνι» αλλά και ταυτόχρονα μονάκριβο καμάρι της, από τη «ζεβζέκα» Μάρθα Καραγιάννη. Και έτσι «τον έφτιαχνε κεφτέδες», ως σωστή κωνσταντινοπολίτισσα, μέχρι να βρεθεί η …κατάλληλη, που ποτέ δεν είναι ισάξιά της, για να τον παντρέψει. Η ειρωνεία και παράνοια της συγκεκριμένης μάνας είναι ότι αν και καμία δεν είναι ισάξια του γιου της, άρα λογικά πρέπει να μείνει ανύπαντρος, αυτή επιμένει να ψάχνει την ιδανική νύφη.

Μία θέση πιο πάνω, στο νούμερο τέσσερα έχουμε τη «μάνα-κέρβερο», γνωστή και ως Τασσώ. Και ποια άλλη φυσικά από την ξεχωριστή Τασσώ Καββαδία. Η μοναδική στο είδος της «κακιά του ελληνικού σινεμά», που στην πραγματικότητα μόνο έτσι δεν ήταν, κατάφερε να δημιουργήσει τη δική της περσόνα, ως μάνα- δυνάστης, που κυριεύει με τα πανούργα σχέδια της τους αδύναμους. Καταστρέφει τους απανταχού φτωχούς γιατί ο πλούτος της είναι ικανός για όλα. Αγοράζει συνειδήσεις και την αγάπη των τίμιων πλην φτωχών νέων, προκειμένου να περάσει το δικό της. Με άλλα λόγια είναι η Αλέξις (της αμερικανικής «Δυναστείας» του 80) στο πιο ….ελληνικό της, και που και που, ρίχνει και κανένα περιποιημένο χαστούκι, σε όσους δεν υπακούουν.

Στο νούμερο τρία και μιας και μόλις μιλήσαμε για φτωχούς πλην τίμιους, είναι η «μάνα-κλάψα». Η συμπονετική, που κλαίει με το παραμικρό, αλλά κυρίως γιατί αυτή και το παιδί της τους κατατρέχει η μοίρα. Όλα τα δεινά πάνω στην Ελένη Ζαφειρίου με άλλα λόγια, που είτε ως μάνα του Καΐλα είτε του Ξανθόπουλου (με την χαρακτηριστική εκφώνηση της λέξης «μάνα» σε βαθύ τόνο) πάντα είχε να αντιμετωπίσει τις χίλιες μύριες κατάρες. Ήταν αυτή που έκανε πράξη το «όπου φτωχός και η μοίρα του». Αλλά και στην περίπτωση της «θείας από το Σικάγο» που πάλι τη μάνα ενσάρκωνε, μπορεί να μην έκλαιγε, τουλάχιστον τόσο πολύ (κύλησε δάκρυ όταν πάντρεψε τις κόρες όμως) αλλά είχε τον τρόπο της να είναι η μάνα-βράχος που τα αντέχει όλα. Το ζήτημα όμως είναι ότι η συγκεκριμένη μάλλον δεν θα ήταν και ο καλύτερος ακροατής αν είχες κάτι ευχάριστο (έτσι για αλλαγή...) να της πεις.

Μία μόλις θέση πριν την κορυφή, στο νούμερο δύο, έχουμε τη «μάνα-κυματοθραύστη». Αυτόν τον συνδυασμό «πες τα μου όλα, για να σε προστατεύσω» δηλαδή. Ιδανική στο ρόλο της η Νίτσα Τσαγανέα, που πάντα είχε μία συμπαθέστατη αφέλεια. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν, αφού στο τέλος κατάφερνε να κάνει το χατίρι της…κόρης της και να καταφέρει το έτερον της ήμισυ να δώσει άδεια για κανένα πάρτι ή μία έξοδο που τόσο επιθυμούσε το παιδί της. Κολώνα του σπιτιού και της οικογένειας είχε τη «μαλαγανιά» να πείθει και να κρατά τις επικίνδυνες ισορροπίες μεταξύ πατέρα- κόρης κυρίως. Και κάπου εκεί πέταγε και καμία ατάκα, που για πολλές ώρες κράταγε μέσα της. Τι κι αν η ….μύτη της είχε περίεργο σχήμα, όπως χαρακτηριστικά της έλεγε ο Φωτόπουλος στον «Θόδωρο και το δίκαννο» αυτή απτόητη, συνέχιζε την αποστολή της: να καλύπτει το παιδί της. Αστεία, χωρίς πολλά πολλά και πάντα καταφερτζού.

Και στο νούμερο ένα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη μία και μοναδική «Πάστα Φλώρα». Η «μάνα-άλλα ντ’ άλλα», που είναι κυριολεκτικά στην κοσμάρα της, και πιθανότατα το άπιαστο όνειρο και η χαρά του κάθε πιτσιρικά. Μία τέτοια μάνα άλλωστε θα βοηθούσε στα δύσκολα εφηβικά χρόνια με την αδιαφορία και την παράνοια της. Μοναδική στο είδος της η Μαίρη Αρώνη, ενσάρκωσε μία «μάνα» πρωτοποριακή, φιλελεύθερη και κυρίως αστεία όσο δεν πάει. Με μία μόνιμη απορία «ζωγραφισμένη» στο μάτι, για το τι συμβαίνει γύρω της και αν είχε έρθει ο Στέλιος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), η συγκεκριμένη μάνα κατάφερε να κάνει να φαίνεται αστεία η όποια μητρική αδιαφορία. Κοκέτα και με αποκλειστικό ενδιαφέρον τη μόδα, είχε αναπόσπαστη την …προσοχή της στην αφέλεια. Με ατάκες εκτός τόπου και χρόνου, δεν ξέχναγε να δίνει και συμβουλές, δικής της «λογικής», καθότι ας μην ξεχνάμε ότι μάνα είναι μόνο μία. Να σας χαιρόμαστε!

ΣΟΦΗ ΖΙΩΓΟΥ
ΠΗΓΗ: http://www.clickatlife.gr

Αφιερωμένη στις γυναίκες που μάχονται καθημερινά, που αγωνίζονται, που δημιουργούν και ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τις ίδιες και τον κόσμο είναι η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. «Η 8η Μαρτίου δεν είναι ημέρα για να γιορτάζουμε, αλλά για να κάνουμε απολογισμούς και να βάζουμε στόχους», τονίζει στο μήνυμά της η κυρία Μαρία Στρατηγάκη, Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων.

Η Ημέρα της Γυναίκας προσφέρει μια ευκαιρία στην Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων να κάνει ένα άνοιγμα στην ελληνική κοινωνία, στέλνοντας το μήνυμα ότι ακόμα και στις μέρες μας οι γυναίκες αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα, ανισότητες και περιθωριοποίηση. Και ποιος θα ήταν καλύτερος αποστολέας αυτού του μηνύματος από την Τέχνη, που έχει την δύναμη να προσεγγίζει την κοινωνία, να προβληματίζει και να αφυπνίζει.

Γυναίκες που κινούνται, που ταξιδεύουν, γυναίκες σε σταθμούς και μέσα μεταφοράς, γυναίκες με άγνωστο προορισμό που μας θυμίζουν κάτι ή ίσως περνούν απαρατήρητες. «Γυναίκες εν κινήσει». Η έκθεση φωτογραφίας που διοργάνωσε η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων σε συνεργασία με τις Σταθερές Συγκοινωνίες Α.Ε., εγκαινιάζεται στις 8 Μαρτίου στις 12 το μεσημέρι στο Μετρό του Συντάγματος.

Μετά από πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, επιλέχθηκαν για την έκθεση 38 φωτογραφίες από 8 γυναίκες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, οι εξής: Μαρία Καππάτου, Μάρω Κουρή, Χαρίκλεια Λούπα, Βίλμα Μενίκη, Μαρίνα Προβατίδου, Φανή Σαρρή, Μαρία Σκούρτη και Ιωάννα Ταχμιντζή.


«Σε μια περίοδο που ό,τι έχουμε κατακτήσει γκρεμίζεται, η ημέρα αυτή μας θυμίζει πόσα βήματα έχουμε κάνει για να βρει η γυναίκα την θέση της στην κοινωνία, την οικογένεια και την εργασία», λέει στο «Βήμα» η κυρία Μαρίνα Προβατίδου (δεξιά),απόφοιτη της Ανωτέρας Σχολής Καλών Τεχνών. Θυμάται πως στην Σφενδάμη της Κατερίνης, όπου μεγάλωσε, «τέτοια μέρα, όταν βλέπαμε άνδρα στο δρόμο τον κυνηγούσαμε για να τον πειράξουμε με μια διάθεση ξεσπάσματος και χαράς».
Σε αυτή την έκθεση, αποτυπώνει στο φωτογραφικό φιλμ γυναίκες της επαρχίας, συγκεκριμένα στον Έβρο, κυρίως μετανάστριες, προσπαθώντας να διηγηθεί την ιστορία τους. Στις μεγαλουπόλεις συνήθως περνούν απαρατήρητες, «όμως όταν βλέπεις στον Έβρο μια γυναίκα να βγαίνει από το ποτάμι λασπωμένη, με ένα παιδί στην αγκαλιά, θέλεις να απλώσεις το χέρι να την βοηθήσεις», επισημαίνει η κυρία Προβατίδου. Μέσα από το καλλιτεχνικό πρίσμα της, θίγει τον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση, τον ξεριζωμό και την ανισότητα.


Ως εκπαιδευτικός της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η κυρία Βίλμα Μενίκη (αριστερά), παρατηρεί ότι ακόμη και στις μέρες μας, στα εκπαιδευτικά εγχειρίδια τα δύο φύλα παρουσιάζονται με στερεοτυπικό τρόπο: η μαμά που κρατάει στην αγκαλιά ένα μωρό κι ο μπαμπάς - οικοδόμος ή υπάλληλος γραφείου. Ως καλλιτέχνης από την άλλη, διαπιστώνει ότι η γυναικεία οπτική υποαντιπροσωπεύεται στα μουσεία και τις γκαλερί.«Μια τέτοια μέρα στέκεται καλή αφορμή για να βγουν οι γυναίκες από την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Να προβάλλουν στο φως τα έργα, αλλά και τα προβλήματά τους. Όχι όμως σε μια λογική σύγκρουσης με το αντίθετο φύλο, αλλά συνεργασίας και υποστήριξης» λέει στο «Βήμα». Επέλεξε οι φωτογραφίες της να παρουσιάζουν τις γυναίκες που ταξιδεύουν, που ζυμώνονται με άλλους πολιτισμούς, που κινούνται στον κόσμο.

Μελετώντας κανείς τα ιστορικά κείμενα, αλλά και τα προϊστορικά ντοκουμέντα α­πό την αρχή της εποχής που ονομάζεται πολιτισμένη, βρίσκει τον άντρα και τη γυναί­κα αντιμέτωπους. Η σχέση που έχει διαμορφωθεί μεταξύ τους, θέλει τον άντρα κυρίαρχο και τη γυναίκα υποταγμένη, λίγο ή πολύ, μέσα στις χιλιάδες μορφές ατομικής και κοινωνικής έκφρασης και την πληθώρα των καταστάσεων κοινωνικής  συμπερι­φοράς και δεοντολογίας.

Στη νεολιθική εποχή, η γυναίκα πρώτη κυριαρχεί στην κοινωνική ομάδα και τη  γεωργοκτηνοτροφική οικονομική ζωή στα πλαίσια  μιας  μητριαρχικά οργανωμένης κοινωνίας,  ενώ στην Κρητομυκηναϊκή περίοδο πρωτοστατεί όχι μόνο σε θρησκευτικές τελετές, αποτελώντας  το κύριο πρόσωπο ενός πολυπρόσωπου γυναικείου ιερα­τείου, αλλά και σε ασχολίες μέσα κι έξω από το σπίτι.

Στην αρχαιότητα, η γυναίκα ήταν προορισμένη να φροντίζει το σπίτι και τα παιδιά. Η θέση της βρισκόταν στην οικογένεια, κάτω από την κυριαρχία του άνδρα, χωρίς συμμετοχή στο δημόσιο βίο και χωρίς  δικαιώματα στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς της και τη διεκδίκηση μιας θέσης στην κοινωνία πέρα από τη θέση της μητέρας και συζύγου. Η θέση της ήταν κατώτερη μέσα στην οικογένεια και κάτω από την εξουσία του άντρα- συζύγου ή του πρωτότοκου γιου μετά το θάνατο του συζύγου ή κάποιου από τους συγγενείς αδερφούς ή θείους.

Στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αττική, μοναδικός φορέας δικαιωμάτων συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων για τα κοινά, ήταν ο άνδρας. Προορισμός της γυναίκας ήταν η γέννηση παιδιών για την εξασφάλιση της διαδοχής στην πατρική κυ­ριαρχία. Οι γυναίκες είχαν την ευθύνη του σπιτιού που για τις πλούσιες ήταν η επίβλεψη των σκλάβων.

Πριν από τον 8° αι­ώνα π.Χ. οι γυναίκες όλων ίσως των τάξεων, δούλευαν στο σπίτι και στα χωράφια. Ό­σο πιο ικανές για τη δουλειά ήταν, τόσο μεγαλύτερη ήταν η αξία τους, γι' αυτό και οι πατέρας τους τις πουλούσαν στους συζύγους. Αργότερα στη δουλοκτητική κοινωνία, η γυναίκα έπαψε να έχει ανάλογη αξία και οι όροι αντιστράφηκαν.

Τα πράγματα βέβαια, ήταν διαφορετικά στη Σπάρτη όπου ο στρατιωτικός της χα­ρακτήρας και προπαντός το καθεστώς της κοινοκτημοσύνης επηρέασαν και τη θέση της γυναίκας, η οποία αν και κατώτερη από τον άνδρα, κυκλοφορεί άνετα στην πόλη συναλλάσσεται και διαχειρίζεται την περιουσία της και τα εισοδήματα της οικογέ­νειας, μιας και ο άνδρας έπρεπε απερίσπαστος να ασχολείται  με τις στρατιωτικές του απασχολήσεις.

Σε μια ουσιαστικά ανδρική κοινωνία, μια «λέσχη ανδρών» όπως σωστά χαρακτη­ρίσθηκε η αρχαία ελληνική πόλη, οι γυναίκες εμφανίζονται σε μία αμφίσημη θέση: αποκλεισμένες από την πολιτική ζωή, συμβάλλουν ουσιαστικά σε αυτήν με τη γέννηση πολιτών. Υποβιβασμένες στις οικιακές μόνον ενασχολήσεις, παραμένουν ανήλικες σε όλη τους τη ζωή έχοντας ανάγκη ενός κηδεμόνα, του πατέρα, του συζύγου, ή του γιου. Όσο για τον έλεγχο της συμπεριφοράς τους, η πόλη έχει φροντίσει γι' αυτό με τους γυναικονόμους, σώμα αρχόντων που τις επιβλέπει.

Στην ελληνιστική Αίγυπτο, η θέση της γυναίκας γίνεται σημαντική θέση εξαιτίας της εξασθένησης της πόλωσης μεταξύ, των δύο φύλων. Αιτία αυτής της αλλαγής η «μοναρχία» που οδηγεί κάποιους άνδρες να εμπλέκονται λιγότερο στη δημόσια ζωή και να επιστρέφουν στον ιδιωτικό βίο που ήταν πάντοτε συνδεδεμένος με τις γυναίκες. Οι βασίλισσες της ελληνιστικής εποχής (Κλεοπάτρα) αποτελούν τα πρώτα παραδείγματα πραγματικά ανεξάρτητων γυναικών, με  μεγάλες ικανότητες στην κυβερνητική πολιτική αλλά και στις αυλικές μηχανορραφίες, έχοντας στο πλευρό τους κάποιον άνδρα ή έναν σύζυγο, έστω και μόνο κατ' όνομα.

Στη βυζαντινή περίοδο, η γυναίκα εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένη από τα δημόσια αξιώματα. Η αφοσίωση στην οικογένεια και η θρησκεία, η φιλανθρωπία, η παρθενία, η σιωπή και η ανοχή είναι όχι μονάχα το όριο δράσης της, αλλά και τα κο­σμήματα της τέλειας γυναίκας και συζύγου. Η ζωή της βυζαντινής είχε. μεγάλη δια­φορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών γυναικών, όπως άλλωστε συμβαίνει και σ' όλους τους τόπους και τις εποχές. Η φτωχή γυ­ναίκα, δούλευε σκληρά στο σπίτι και στις κατώτερες πάντα, εξωτερικές δουλειές, ενώ αν τύχαινε να ξεφύγει προς την «ελεύθερη ζωή», την πορνεία» ξεκινούσε πάντα, από τις κατώτερες βαθμίδες και σπάνια μπορούσε να προχωρήσει στα «ανώτερά» της α­ξιώματα. Η πλούσια αντίθετα γυναίκα, έκανε έντονα κοσμική ζωή παραμερίζοντας και υπερνικώντας κι αυτή την ίδια την αντίδραση της εκκλησίας. Οι δε πολιτικές συνθήκες, την ανέδειξαν ακόμη και αυτοκρατόρισσα (Θεοδώρα) με δράση πλούσια κι ανάλογη μ' εκείνη των ανδρών που έγιναν υποτελείς της. Προνόμιο των πλούσιων γυναικών ήταν και η μόρφωση που μπορούσανε να πάρουν, μόνο που ήταν ιδιωτική και αφορούσε την αποστήθιση ψαλμών και εκκλησιαστικών κανόνων. Κάθε τά­ση για ευρύτερες αναζητήσεις της, συγκρούονταν με τις αρχές που όριζαν την ενάρετη γυναίκα.

Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας, η θέση της Ελληνίδας τυπικά τουλάχιστον άλλα­ξε. Η γυναίκα βρίσκεται εκτός σπιτιού βοηθώντας σε γεωργικές δουλειές, αλλά και σ' άλλες πιο βαριές, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, Σιγά, σιγά αρχίζει να εργάζεται στις βιομηχανίες και ιδιαίτερα στα υφαντουργεία και τα κλωστήρια ως προέκταση των οικιακών τεχνών. Αποκτά εμπειρίες και αντιστέκεται στον τουρκικό ζυγό (Μαυρογένους,  Μπουμπουλίνα).

Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους στα 1832, η γυναίκα και πάλι δεν είναι ισό­τιμη με τον άντρα.  Παραμένει στην υπηρεσία του νοικοκυριού, των παιδιών και του συζύγου που είναι και ο αποκλειστικά αρμόδιος για πολιτική και κοινωνική δραστη­ριότητα και  κύριος  μοχλός στη διαδικασία της παραγωγής,

Στους νεότερους χρόνους και συγκεκριμένα στο τέλος του 18ουαιώνα, λί­γες μορφωμένες και μαχητικές γυναίκες κινητοποιούνται για ζητήματα ισότητας. Το κίνημα αυτό μαζικοποιείται οριστικά τον 20ο αιώνα με τη γενικότερη ανάπτυξη όλων των προοδευτικών κινημάτων. Η συνειδητοποίηση και η προβολή του αιτήματος για ουσιαστική ισότητα, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και δημόσια ζωή, η ηθική και κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας, μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να πραγματοποιείται.

 Η γυναίκα πάλεψε για την κατάκτηση συγκεκριμένων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ξεκινώντας από το δικαίωμα στην εκπαίδευση αφού η παι­δεία ήταν απρόσιτη σε αυτή. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι γυναίκες ήταν σχεδόν αποκλεισμένες από τη μι­σθωτή εργασία. Θεωρούνταν άεργες, αφού ούτε αυτή η οικιακή εργασία τους δεν αναγνωρίζονταν, αμόρφωτες και «οπισθοδρομικές», μέσα σε μια κοινωνία που άρχιζε να προ­βάλλει τις αντίθετες ακριβώς αξίες. Ακόμη και όταν η εργασία τους θεωρήθηκε απαραίτητη για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας, τα επαγγέλματα που κοινωνικά τους επιτρέπονταν ήταν τα λεγόμενα «γυναικεία επαγγέλματα», αυτά δηλαδή που αποτε­λούσαν μια προέκταση του παραδοσιακού ρόλου των γυναικών μέσα στην οικογέ­νεια. Περιορισμένες οι γυναίκες σε εργασίες μονότονες και δίχως δυνατότητα επαγ­γελματικής εξέλιξης, αλλά ιδιαίτερα κοπιαστικές και ανθυγιεινές αποθαρρύνονταν και αποκλείονταν από εκείνες που απαιτούσαν τε­χνική κατάρτιση, μόρφωση και υπευθυνότητα. Ήταν για χρόνια το εφεδρικό εργατικό δυναμικό, τα φτηνά εργατικά χέρια.

Από το τέλος του 19ου αιώνα αρχίζει η γυναίκα σ' όλο τον κόσμο να εισβάλει στα «αντρικά» επαγγέλματα και στις επιστήμες, να αποκτάει το δικαίωμα της ψήφου και να προωθείται στα δημόσια αξιώματα, ακόμα και στα κυβερνητικά. Η βιομηχανική επανάσταση άλλαξε τις μεθόδους της παραγωγής και τη θέση της γυναίκας μέσα σ' αυτήν.

Όσον αφορά την Ελλάδα ως το 1917 η γυναίκα δεν μπορούσε να αναλάβει άλλο δημόσιο λειτούργημα εκτός της δασκάλας. Μόλις τις τελευταίες δεκαετίες η Ελληνί­δα αρχίζει να κατακτά ένα, ένα τα υπεύθυνα επαγγέλματα και μπαίνει στο στίβο της κοινοτικής και της δημόσιας ζωής. (Μουσούρου, Λ., 1985).

Οι φεμινίστριες της εποχής στα 1922-24 θα οργανώσουν τον α­γώνα για την απόκτηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Τα σχόλια που θα ακου­στούν για τη δραστηριότητα τους  είναι πολλά και ποικίλα. Το Α' Πανελλαδικό Γυναικείο Συνέδριο, το Μάη του 1946, θα συμπεριλαμβάνει στα αιτήματα του την πολιτική ισότητα των γυναικών. Ο αγώνας των γυναικών, έφερε τα ποθητά αποτελέ­σματα τον Μάη του 1952 όταν παραχωρήθηκαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα στο γυ­ναικείο φύλο.

Η πορεία εκείνων των γυναικών δεν υπήρξε  ανθόσπαρτη.  Σήμερα όμως οι γυναίκες συμμετέχουν σε συνδικάτα, κόμματα, κινήσεις πολιτών, σε διάφορες μορφές κοινωνικής δραστηριότητας. Ψηφίζουν και επηρεάζουν το κοινωνικό περιβάλλον παλεύοντας ενάντια όχι μονάχα στην κυρίαρχη κουλτούρα που έτσι κι αλλιώς αντιμάχεται τη μαζική συμμετοχή τους στο δημόσιο βίο, αλλά κύρια τη συνήθεια αιώνων που τις θέλει μακριά και πέρα από τους δημόσιους θεσμούς.

Οι γυναίκες σήμερα δεν είναι άφωνες, αλλά φορείς συγκεκριμένων απόψεων που παραπέμπουν στις αρχές μιας εναλλακτικής προσέγγισης της πολιτικής και της ζωής. Πρωταρχικό στοιχείο μιας τέτοιας προσέγγισης είναι η νέα αντίληψη για τη δημοκρατία και την εξουσία όπου ο σεβασμός και η ανοχή στην διαφορετικότητα του άλλου, ο διάλογος ως μέσο επίλυσης των διαφορών και η αποφυγή της βίας, η αλληλεγγύη ως πολιτική ανακατανομής  πόρων και εξουσιών είναι τα βασικά στοιχεία της. Με βάση την αντίληψη αυτή, η εξουσία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, γεγονός που δίνει ένα νέο ουσιαστικό περιεχόμενο και μια νέα ηθική διάσταση στην πολιτική. Οι γυναίκες καθώς προσέρχονται στο χώρο της πολιτικής έχουν πολλά να δώσουν. Ο δρόμος τους είναι χωρίς επιστροφή κι ας είναι ακόμη μια μειοψηφία. Εκείνο που ποτέ τους δεν πρέπει να ξεχνούν είναι πως οι μεγαλύτερες ανθρώπινες ιδέες και αλλαγές ξεκίνησαν πάντα  από μειοψηφίες.

http://forza-grecia.pblogs.gr/

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΝΕΦΡΟΛΟΓΙΚΗ   ΕΤΑΙΡΕΙΑ


Xιλιάδες πάσχοντες από Χρόνια Νεφρική Νόσο, τελικού σταδίου, πεθαίνουν κάθε χρόνο παγκόσμια πριν υποβληθούν σε μεταμόσχευση, λόγω έλλειψης μοσχευμάτων νεφρού.

Την ίδια στιγμή δεκάδες χιλιάδες μοσχεύματα νεφρού   χάνονται μαζί με  αποθανόντες συνανθρώπους μας , πιθανούς δότες, ίσως  γιατί δεν γνώριζαν πως μπορούσαν να προσφέρουν ζωή  και μετά θάνατον.

Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο και στη χώρα μας, καθώς ακόμα και σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη ,όσον αφορά τη δωρεά οργάνων από μη ζώντες δότες.

Μάλιστα το 2011 από τους 1000 πάσχοντες με ΧΝΝ, τελικού σταδίου, που περίμεναν για μεταμόσχευση, μόνο οι 177 μεταμοσχεύτηκαν. Οι 137 από αυτούς πήραν νεφρικό μόσχευμα   από μη ζώντες δότες και οι υπόλοιποι 40 πήραν μόσχευμα από ζώντα δότη.

Για το λόγο αυτό φέτος η ενημερωτική καμπάνια της Ελληνικής Νεφρολογικής Εταιρείας, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Νεφρού , που το 2012 είναι η 8η  Μαρτίου, εστιάζει στη δωρεά νεφρού και έχει ως βασικό σύνθημα «ΔΩΡΙΖΟΥΜΕ ΝΕΦΡΟΥΣ- ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΖΩΗ».

«Η  δωρεά νεφρού  είναι η ύψιστη μορφή εθελοντικής προσφοράς και αλτρουισμού».

Αυτό τόνισε σήμερα ο πρόεδρος της Ελληνικής Νεφρολογικής Εταιρείας  κ Χρήστος Ιατρού, κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου, αναλύοντας τον στόχο της ενημερωτικής καμπάνιας(τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σπότ, αφίσες και φυλλάδια), η οποία  θα πραγματοποιηθεί με την ευγενική χορηγία των εταιρειών Abbott Laboratories (Ελλάς) Α.Β.Ε.Ε    και  Roche (Hellas) A.E.

Ταυτόχρονα ο κ Ιατρού εξήγησε πως η δωρεά  νεφρού  μπορεί να προέρχεται από ζώντα δότη ( κυρίως του συγγενικού περιβάλλοντος) ή από μη ζώντα δότη ( όταν  όμως αυτός έχει υποστεί εγκεφαλικό θάνατο  δηλ. είναι σε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση που ισοδυναμεί με  θάνατο και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε χρόνιες φυτικές καταστάσεις».

     ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ   Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ  ΧΝΝ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Νεφρολογικής Εταιρείας την  τελευταία εικοσαετία, λόγω και του τρόπου ζωής, έχουμε αλματώδη αύξηση των πασχόντων από Χρόνια Νεφρική Νόσο. Μελέτες που προέρχονται από τις ΗΠΑ αλλά και την Ευρώπη παρέχουν ενδείξεις ότι περίπου το 10% του πληθυσμού των κρατών  πάσχει από ΧΝΝ. Αυτό σημαίνει ότι περίπου  το 1.000.000 του ελληνικού πληθυσμού έχει πρόβλημα με τους νεφρούς και μάλιστα σε 10% από αυτούς( δηλ. σε 100.000) το νεφρικό πρόβλημα είναι  αρκετά σοβαρό .Το 10% από τους τελευταίους ,δηλαδή περίπου 10.000, βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ΧΝΝ. Αυτοί για να επιβιώσουν πρέπει να υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση.

  Δυστυχώς, λόγω της έλλειψης δωρητών νεφρών, ένα μικρό μόνο  ποσοστό των ανθρώπων    με  τελικό στάδιο ΧΝΝ -από την  λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων - υποβάλλονται σε μεταμόσχευση. Ένα μάλιστα σημαντικό ποσοστό από αυτούς  πεθαίνουν περιμένοντας να μεταμοσχευθούν !

Παρόλο που οι περισσότεροι θα θέλαμε να βρεθεί ένα νεφρικό μόσχευμα για αγαπημένο μας πρόσωπο ή εμάς σε περίπτωση νεφρικής ανεπάρκειας, ο μέσος αριθμός των δοτών ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα την δεκαετία 2001-2011 ήταν τρεις φορές μικρότερος συγκριτικά με το μέσο όρο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η χώρα μας ακόμα και σήμερα  βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη όσον αφορά τη δωρεά οργάνων από μη ζώντες δότες, παρά τον ικανοποιητικό ρυθμό αύξησης τα τελευταία χρόνια.

«Θα πρέπει να επισημανθεί ότι  η πιθανότητα να βρεθούμε στην ανάγκη μεταμόσχευσης, κάποια στιγμή της ζωής μας, φαίνεται να είναι μεγαλύτερη από την διάθεση για δωρεά νεφρικών μοσχευμάτων μετά θάνατον» ανέφερε ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Νεφρολογικής Εταιρείας κ  Πλουμής Πασσαδάκης.

                 ΤΙ   ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΝΟΣΟΣ

Χρόνια Νεφρική Νόσος (ΧΝΝ) είναι η κατάσταση εκείνη   όπου οι νεφροί έχουν υποστεί βλάβη με αποτέλεσμα τη βαθμιαία μείωση της ικανότητάς τους να λειτουργούν σωστά(να αποβάλλουν τα άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού ) και να μας  διατηρούν υγιείς .

Το γεγονός ότι οι νεφροί μας δεν λειτουργούν σωστά διαπιστώνεται με εργαστηριακές εξετάσεις αίματος και ούρων,

-   Στα ούρα την πιθανότητα ύπαρξη νεφρικής βλάβης σηματοδοτούν τα ερυθρά αιμοσφαίρια και η ύπαρξη λευκώματος (πρωτεϊνουρία), ενώ
-   Στο αίμα την ύπαρξη χρόνιας νεφρικής νόσου σηματοδοτεί η αύξηση των τιμών της ουρίας και της κρεατινίνης

Μεγάλη σημασία έχει η πρώιμη  διάγνωση της νεφρικής νόσου γιατί έτσι μπορούμε να προλάβουμε ή να επιβραδύνουμε την εξέλιξη της προς νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου.

                ΠΩΣ  ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ   ΚΛΙΝΙΚΑ  Η   ΧΝΝ

Στο αρχικό στάδιο οι ασθενείς που πάσχουν από ΧΝΝ δεν εμφανίζουν κάποιο σύμπτωμα που θα μπορούσε να τους ευαισθητοποιήσει, ώστε να ζητήσουν τη συμβουλή γιατρού. Κατά την εξέλιξη της νόσου μπορεί να εμφανιστούν νυκτουρία ( συχνή ούρηση τη νύχτα), αρτηριακή υπέρταση, αδυναμία, ανορεξία, καταβολή, ναυτία, έμετοι, αναιμία, οιδήματα (δηλαδή πρηξίματα – ιδίως στα πόδια) αλλά και βλάβες σε άλλα όργανα, όπως στα κόκκαλα, στα νεύρα (νευροπάθεια) στην καρδιά και τα αγγεία

Η καρδιαγγειακή νόσος είναι μάλιστα  η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών  με ΧΝΝ.
   ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΧΝΝ ΕΙΝΑΙ
-   Ο σακχαρώδης διαβήτης
-   Η υπέρταση
-   Η πολυκυστική νόσος των νεφρών
-   Οι σπειραματονεφρίτιδες
-   Οι καρδιαγγειακές παθήσεις
-   Το οικογενειακό ιστορικό ( ύπαρξη ασθενών στην οικογένεια) αλλά και:
-   Τα αυτοάνοσα νοσήματα (όπως π.χ. συστηματικός ερυθηματώδης  λύκος)
-   Η οξεία νεφρική βλάβη (οξεία νεφρική ανεπάρκεια)
-   Οι ουρολοιμώξεις
-   Η νεφρολιθίαση
-   Η μεγάλη ηλικία
-   Η έκθεση σε χημικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες
- Οι κακοήθειες

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ   ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗΣ  ΤΗΣ   ΧΝΝ   ΕΙΝΑΙ
-   Η πρωτεϊνουρία (το λεύκωμα στα ούρα)
-   Η αρτηριακή υπέρταση
-   Η κακή ρύθμιση του σακχάρου
-   Η υπερλιπιδαιμία (αυξημένη χοληστερίνη και τριγλυκερίδια στο αίμα)
-   Η κατάχρηση φαρμάκων
-   Tο κάπνισμα

                         ΠΡΟΛΗΨΗ   ΤΗΣ    ΧΝΝ
Ο εντοπισμός έγκαιρα κάποιου από τους παράγοντες που προδιαθέτουν στην εμφάνισή της ΧΝΝ και η  πρώιμη αναγνώριση της νεφρικής βλάβης μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικά για την εξέλιξη της σε νεφρική  ανεπάρκεια τελικού σταδίου  και τη μείωση της νοσηρότητας και της θνητότητας των ασθενών.
-   Απευθυνθείτε άμεσα στο γιατρό και ειδικότερα στον νεφρολόγο, μετά την διαπίστωση κάποιου παράγοντα προδιάθεσης.
-   Κάντε τις απαραίτητες εξετάσεις που υποδεικνύει ο γιατρός.
-   Τηρείτε πιστά τις οδηγίες του γιατρού σας για τη θεραπευτική αντιμετώπιση των παραγόντων εξέλιξης της νόσου.

                               ΘΕΡΑΠΕΙΑ  ΤΗΣ  ΧΝΝ
Η θεραπεία  της ΧΝΝ συνίσταται:
Στην αντιμετώπιση της πρωτοπαθούς νόσου  (σπειραματονεφρίτιδες , συστηματικά νοσήματα κλπ) και των παραγόντων που συμβάλουν στην επιδείνωση της εξέλιξής της(  πρωτείνουρία, υπέρταση κλπ)
Στη διενέργεια εξωνεφρικής κάθαρσης (  με αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση)
Σε μεταμόσχευση νεφρού.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ: COSMOS ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Νίκος Γαραντζιώτης τηλ. 6932232466, 210 5026051
E-MAIL: ngara@otenet.gr.     FAX:  210 5058795.  www. cosmosep. gr.

Ενώ το AIDS μεταδιδόταν με ρυθμούς-αστραπή στην κοινωνία των ομοφυλοφίλων και όχι μόνο, η αμερικανική βιομηχανία κινηματογράφου, φοβισμένη από μια συμφορά που είχε εξαρχής συνδεθεί με την γκέι κοινότητα, αγνοούσε επιμελώς το τι συνέβαινε και κρατούσε τις ταινίες της στρέιτ, αφελείς και χαρωπές. Σιγά σιγά όμως ακόμα και το συντηρητικό Χόλιγουντ αναγκάστηκε να δει την αλήθεια: «ο καρκίνος των γκέι» τελικά ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια κρίση που αφορούσε λίγους - ήταν μια επιδημία που αφάνισε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους πριν αναφορές στην αρρώστια βρήκαν τον δρόμο τους στην μεγάλη οθόνη.
Με αφορμή την σημερινή παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS, που είναι και η τελευταία μέρα προβολής των «Θετικών Ιστοριών», σπονδυλωτής ιστορίας με θέμα το AIDS, συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε πέντε σημαντικές φάσεις από τις οποίες πέρασε που το Χόλιγουντ για να αλλάξει τον τρόπο που έβλεπε την πρωτοφανή τότε και μυστηριώδη πάθηση.
Ο Ροκ Χάντσον δίνει τέλος στην αθωότητα
Ακούγεται αστείο αλλά χρειάστηκε ο αναπάντεχος θάνατος ενός μεγάλου σταρ του Χόλιγουντ για να μπορέσει η φούσκα γύρω από το Χόλιγουντ να σπάσει μια και καλή: ο Ροκ Χάντσον ανακοινώνει στα μέσα του 1985 ότι πάσχει από την ασθένεια και μετά από λίγους μήνες πεθαίνει, η πιο διάσημη απώλεια και η πιο σοκαριστική, ειδικά για όσους είδαν τον αποστεωμένο Χάντσον στις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του. Ήταν ένας θάνατος που έδωσε αφορμή να συζητηθεί η μέχρι τότε άγνωστη ομοφυλοφιλία του Αμερικανού ηθοποιού αλλά και βοήθησε στην επίθεση κατά του στίγματος ή, όπως δήλωσε η ηθοποιός και ακτιβίστρια Μόργκαν Φέρτσαϊλντ, «έδωσε στο AIDS ένα πρόσωπο».
Οι πρώτες, δειλές απόπειρες για συζήτηση
Οι New York Times πρωτομίλησαν για τον ιό το 1981. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κυκλοφορεί η πρώτη ταινία που μιλά για την ασθένεια – τηλεταινία, γιατί αρχικά μόνο η τηλεόραση και ο ανεξάρτητος κινηματογράφος τολμούσαν να αγγίξουν μια 'καυτή πατάτα' σαν κι αυτή. Το ανεξάρτητο «Βuddies» (1985) του Άρθουρ Μπρέσαν Τζούνιορ (ο οποίος πέθανε χτυπημένος από την ασθένεια δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας) σπάει το ταμπού πρώτο, δείχνοντας μια δυνατή σχέση φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν πάσχοντα και τον άνδρα που τον φροντίζει. Ακολουθείται από το τηλεοπτικό «An Early Frost» (1985), που έχει το θάρρος να δείξει τον Έινταν Κουίν να ομολογεί στην οικογένειά του ταυτόχρονα ότι είναι γκέι αλλά και φορέας της ασθένειας.
Το καλύτερο φιλμ για το AIDS;
Με τα γυρίσματα να έχουν ολοκληρωθεί από το 1984, το «Parting Glances» (1986) είδε το φως της μέρας δύο χρόνια αργότερα και, ενώ φυσικά τότε αντιμετώπισε πολλά προβλήματα μένοντας στην αφάνεια, πλέον θεωρείται ένα από τα πιο ρεαλιστικά, πνευματώδη, αληθινά φιλμ του γκέι σινεμά που μιλούν για το AIDS. Ο ηθοποιός που ενσάρκωσε τον χαρακτήρα του ετοιμοθάνατου ρόκερ, δεν είναι άλλος από τον βασιλιά της ανεξάρτητης σκηνής, Στιβ Μπουσέμι, που με αυτόν τον ρόλο εκτόξευσε το αστέρι του.
Επιτέλους και στα Όσκαρ
Ναι μεν το ντοκιμαντέρ «Common Threads: Stories From the Quilt» (1989) είναι η πρώτη ταινία σχετικά με το AIDS που κερδίζει αγαλματάκι, η πιο σημαντική όμως ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα. Δεδομένου ότι τα βραβεία Όσκαρ είναι το απόλυτο σύμβολο αναγνώρισης προς ταινίες και καλλιτέχνες, το γεγονός ότι ο Τομ Χανκς κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ παίζοντας έναν γκέι χαρακτήρα, που σιγά σιγά καταρρέει από AIDS στην ταινία «Philadelphia» (1993), είναι κοσμογονικό για την όχι και τόσο νεανίζουσα Ακαδημία. Μπορεί βέβαια η ταινία να διστάζει να δείξει τον Χανκς και τον – εραστή του στην ταινία – Αντόνιο Μπαντέρας να κάνουν οτιδήποτε περισσότερο από το να κρατά ο ένας το χέρι του άλλου στοργικά, ήταν όμως ένας πρωταγωνιστικός ρόλος που κέρδιζε την συμπάθεια και την συγκίνηση, κάτι ανήκουστο μερικά χρόνια πριν. Ο νικητήριος λόγος του Αμερικανού ηθοποιού δε, ένα κάλεσμα για ανοχή και αγάπη, που μεταδόθηκε σε εκατομμύρια σπίτια, παραμένει μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των Όσκαρ.
Το AIDS σήμερα στον κινηματογράφο
Μετά το συναρπαστικό «And the Band Played On» (1993), το συγκινητικό «Longtime Companion» (1996), την επική μίνι σειρά «Angels in America» (2003), ή το οργισμένο μιούζικαλ «Rent» (2005), οι αναφορές στο AIDS είναι πλέον περισσότερο απενεχοποιημένες, λιγότερο φοβισμένες. Μόλις φέτος ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, το «We Were Here» (2011), που προβλήθηκε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, μιλά για μια εποχή που η κοινωνία αδιαφορούσε για τα θύματα του AIDS, επειδή δεν ταίριαζαν στα συντηρητικά καλούπια της, ενώ αυτά ήταν εκτεθειμένα σε μια τρομακτική νέα ασθένεια που τα εξολόθρευε. Η αλληλεγγύη που γεννήθηκε στην γκέι κοινότητα του Σαν Φρανσίσκο στις αρχές της δεκαετίας του '80, όμως, ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη – ήταν σε μερικές περιπτώσεις σωτήρια.
* Οι «Θετικές Ιστορίες» προβάλλονται απόψε στις 20:30 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ενώ θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση. Τιμή εισιτηρίου: 5 ευρω
http://www.e-go.gr

Παγκόσμια Ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης η 19η Νοεμβρίου αλλά δυστυχώς τα στοιχεία των ειδικών κέντρων που λειτουργούν για τα παιδιά αποδεικνύουν ότι το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης στη χώρα μας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.
Όπως επισημαίνουν οι επιστημονικοί συνεργατες του Χαμόγελου του Παιδιού ενδεικτική της κατάστασης  είναι η διαπίστωση ότι 92% των παιδιών κακοποιούνται από τους γονείς τους και «η κακοποίηση δεν αγγίζει μόνο τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Πρόκειται για ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου έχουν διάρκεια και επηρεάζουν τη μετέπειτα ζωή του παιδιού, μετατρέποντάς το σε έναν προβληματικό ενήλικα. Επιπλέον, οι άνθρωποι, που υπέστησαν κακοποίηση όταν ήταν παιδιά, ενδέχεται να προβούν οι ίδιοι σε κακοποίηση παιδιών, όταν γίνουν ενήλικες.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Κέντρου για τα Εξαφανισμένα και Θύματα Εκμετάλλευσης, Παιδιά (International Centre for Missing and Exploited Children), το 2012 ο αριθμός των παιδιών που ενδέχεται να πέσουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος αναμένεται να αγγίξει τα 2 εκατ. παγκοσμίως, ο αριθμός των παιδιών που προβλέπεται να εξαφανιστούν εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 8 εκατ., ενώ 300 εκατ. παιδιά αυτής της γενιάς ενδέχεται να κακοποιηθούν σεξουαλικά πριν την ενηλικίωσή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα της απαγωγής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών σ’ όλο τον κόσμο γίνεται ακόμη εντονότερο από τη διεύρυνση της χρήσης του διαδικτύου και του παράνομου υλικού, που διακινείται μέσω αυτού.
Κατά τους πρώτους δέκα μήνες του 2011, η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή 1056, που λειτουργεί στο «Χαμόγελο του Παιδιού», ενημερώθηκε για 711 παιδιά, που βρίσκονται σε κίνδυνο.
O Ξενώνας SOS-ΕΛΙΖΑ, είναι ο πρώτος που δημιουργήθηκε το 2009 ως αποτέλεσμα της συνεργασίας των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος με το Σωματείο Ελίζα, Εταιρεία Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού. Λειτουργεί για τη φροντίδα κακοποιημένων παιδιών ηλικιών 0-5 ετών και φιλοξενεί από 8 έως 10 νήπια για χρονικό διάστημα έως 18 μήνες.
Σκοπός του είναι η προστασία του παιδιού, η προσφορά ενός σταθερού πλαισίου διαμονής και η θεραπευτική παρέμβαση στην οικογένεια, ώστε να αμβλυνθούν οι παράγοντες επικινδυνότητας. Σημαντική ενίσχυση για τη λειτουργία αυτού του προγράμματος προήλθε από την Ένωση «Μαζί για το παιδί».
Σύμφωνα με στοιχεία του Ξενώνα για το 2010, 28.000 ελληνόπουλα, έπεσαν θύματα σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ 7.500 από αυτά, που μεταφέρονται στα νοσοκομεία κακοποιημένα, είναι κάτω των 5 ετών. Ποσοστό 8% των παιδιών από το ξυλοκόπημα γονέων και συγγενών μένουν ανάπηρα και περίπου το 6% των κακοποιημένων παιδιών υποκύπτουν τελικά στα βαριά τραύματά τους. Τα μισά από αυτά τα παιδιά δεν καταφέρνουν να ανακάμψουν ψυχολογικά ούτε ως ενήλικες.