Όσοι μεγαλώσαμε σε χωριό έχουμε ακούσει πάρα πολλές από τις πιο κάτω λέξεις και φράσεις, ξέρετε τι σημαίνουν.

Αποκόβω: απογαλακτίζω.

Αγγειό (το): δοχείο, σκεύος.

Ανάρμεγος: το θηλυκό ζώο που δεν έχει αρμεχθεί. Είναι ανάρμεγο το κοπάδι.

Απλάδι (το): Κλινοσκέπασμα από προβατίσιο μαλλί….

Αρβάλι (το): Χάλκινο ή τσίγκινο στρογγυλό δοχείο με χερούλι για το άρμεγμα των ζώων.

Αρνάδα: Χρονιάρα προβατίνα που κρατήθηκε για «έχει», δηλ. για αναπαραγωγή. Στα γίδια λέγεται κατσικάδα.

Ασαλά(γ)ητος: αυτός που δεν παίρνει από ορμήνιες, που κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό.

Βάκρα: Προβατίνα με άσπρο τρίχωμα στο σώμα της και μαύρες κηλίδες μόνο στο μούτρο της.

Βετούλι (το): Κατσίκι ενός έτους.

Γαλάρια (τα): Τα γεννημένα πρόβατα ή γίδια που κρατούν (έχουν) γάλα. Σε αντίθεση με τα στέρφα που δεν έχουν.

Γάστρα (η): Σιδερένιο θολωτό σκέπασμα. Στη γάστρα ψήνονταν το ψωμί, ορισμένα φαγητά και ολόκληρα αρνιά ή κατσίκια.

Γκιόσα (η): γίδα με μαύρη ράχη, άσπρη κοιλιά και λευκές ρίγες στο πρόσωπο

Γκισέμι (το): Τραγί ή κριάρι μουνουχισμένο και μεγαλόσωμο, οδηγός του κοπαδιού που φέρνει το μεγαλύτερο κουδούνι.

Γκλίτσα: Ποιμενική μαγκούρα με σκαλιστή λαβή.

Ζλάπι (το): Η φράση «παρουσιάσκη ζλάπι» σημαίνει ότι εμφανίστηκαν στα πέριξ λύκοι ή τσακάλια και πρέπει να προσέχει ο τσοπάνης.

Ζυγούρι (το): Πρόβατο που μόλις έχει περάσει το πρώτο έτος της ηλικίας του.

Ζωντανά (τα): Τα πρόβατα και τα γίδια συνολικά. Αλλιώς τα πράματα.

Κάδη (η): Ξύλινο ψηλό δοχείο με στενή βάση για το χτύπημα του γάλακτος.

Κακαράντζα (η): Τα περιττώματα, η κοπριά των ζώων.

Κάλεσα: Προβατίνα με σώμα άσπρο, αλλά με μάτια, μύτη και αυτιά μαύρα.

Καπνόγκεσα (η): Κατάμαυρη γίδα με καφέ μούρη.

Καραμάνικη (η): Προβατίνα άσπρη με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια και φαρδιά ουρά.

Καρδάρα (η): Ξύλινο στρογγυλό δοχείο για το άρμεγμα του γάλακτος.

Κάτσενα: Άσπρη προβατίνα με κόκκινο πρόσωπο.

Κλαπάτσα (η): Αρρώστια των προβάτων.

Κλαρίζω: Κόβω τα κλαδιά δένδρου.

Κλωτσοτύρι (το): Το τυρόγαλο που μένει από το πήξιμο του τυριού, άμα το βράσουμε κάνουμε το κλωτσοτύρι.

Κολήγοι: Σμίξιμο δύο – τριών τσοπάνηδων για κοινή πορεία – συνεταιρισμό εξαμηνιαίο.

Κολλημένα (τα): Πρόβατα με αρρώστια στον πνεύμονα που κολλάει τα παΐδια (πλευρά).

Κολόκουρος (ο): Το πρώιμο μερικό κούρεμα στον αυχένα και στην ουρά του ζώου. Συνήθως γίνεται στο τέλος του Μάρτη.

Κονάκι (το): Αυτοσχέδιο καλύβι από σάλωμα (είδος καλαμιού). Χρησίμευε για καλοκαιρινό κατάλυμα του τσομπάνη, στα ορεινά και το χειμώνα το εγκατέλειπαν για τα χειμαδιά.

Κάπα (η): Χοντρό πανωφόρι από τραγόμαλλο. Φοριέται τους χειμερινούς μήνες.

Κορύτος (ο): ξύλινη και μακρόστενη ταΐστρα ή ποτίστρα για ζώα. Σκαφίδα.

Κορφίγκι (το): βρασμένο, πηχτό γάλα ζώου, το αμέσως μετά τη γέννα.

Κουδούνα (η): Μεγάλο κουδούνι για πρόβατα.

Κουδουνάδες: Κατασκευαστές κουδουνιών.

Κούρος: Το κούρεμα των προβάτων.

Κουτσοκέρα (η): Προβατίνα ή γίδα με σπασμένο το ένα κέρατο.

Κρεμανταλάς: Ξερό και διχαλωτό ξύλο μπηγμένο στο χώμα έξω από το κονάκι για να κρεμούν τις καρδάρες με το γάλα και να μην το φθάνουν τα σκυλιά και τα φίδια.

Κρούτα: Προβατίνα ή γίδα με μικρά και με κοντά τα δύο κέρατα.

Κύπρος (ο): Μεγάλο κουδούνι από μπρούντζο σαν καμπάνα για γίδια και ειδικότερα για το γκεσέμι.

Λόγια (Λάγια) γρίβα: Σπάνια προβατίνα με γκριζωπό τρίχωμα.

Λόγια (Λάγια) μπαλιά: Κατάμαυρη προβατίνα με μια κηλίδα λευκή στο κεφάλι.

Λειβαδάρικο: Νοικιασμένο χωράφι από τον τσοπάνη που χρησιμοποιεί για βοσκή. Το ενοίκιο το πληρώνει σε είδος και συνήθως είναι τυρί.

Μαδημένα (τα): Πρόβατα που τους έχει πέσει μερικά ή ολικά το μαλλί.

Μαντρί: Κατοικία προβάτων.

Μαντρόσκυλος: Μεγαλόσωμος κατά κανόνα σκύλος. Άγριος μα και άγρυπνος φύλακας του κοπαδιού.

Μαξούλι: (το): Το εισόδημα από το γάλα ή από τα μαλλιά των αιγοπροβάτων.

Μαρκάλλος (ο): Η γονιμοποίηση των θηλυκών από τα αρσενικά για την αναπαραγωγή.

Μαρμαρά: Προβατίνα ή γίδα στέρφα (αυτή που δεν γεννάει).

Μαυλάω: Καλώ κοντά μου με ιδιόρρυθμη φωνή οικόσιτα ζώα.

Μονοβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα που έμεινε με ένα μαστάρι, επειδή την χτύπησε αρρώστια.

Μπλιόρα (η): Η πρωτογενή γίδα.

Μπουτσκοκάλεσα: Προβατίνα καστανή ως καστανόμαυρη.

Ντορός (ο): Τα ίχνη (πατημασιές) των ζώων πάνω στο χιόνι ή πάνω στον κουρνιαχτό (σκόνη).

Ορμώνω: Κατευθύνω την πορεία ζώου ή κοπαδιού με χειρονομίες και κραυγές.

Παγάνα (η): Η ομαδική οργανωμένη καταδίωξη άγριων ζώων (κυρίως λύκων).

Παρμάρα (η): Ασθένεια με συμπτώματα παράλυσης, που εμφανίζεται κυρίως στα αιγοπρόβατα.

Πρατάρης (ο): Ο βοσκός των προβάτων.

Πρατίνο: Προβατίνα.

Πιτιά (η): Το στομάχι των κατσικιών από το οποίο παίρνουν το πήγμα (ένζυμο), για να πήξουν το γάλα για τυρί.

Ρούσα (η): Προβατίνα ξανθοκόκκινη.

Ρούτα: Προβατίνα με κοντό μαλλί.

Σάισμα (το): Κλινοσκέπασμα ή στρωσίδι από γίδινο μαλλί.

Σαλαγάω: Κατευθύνω με φωνές τα ζώα.

Σιούτος (ο): Το αρσενικό πρόβατο ή γίδι χωρίς καθόλου κέρατα.

Σκάρισμα (το): Καλοκαιριάτικη νυχτερινή έξοδος του κοπαδιού για βοσκή.

Σκάφη (η): Οι μακρόστενες ξύλινες ή τσίγκινες σκάφες στις οποίες έριχναν τροφή ή νερό για τα ζώα.

Σκουληκιάρικο (το): Πληγωμένο ζώο που μολύνεται η πληγή του από τη μύγα και πιάνει σκουλήκι.

Σταλίζω, στάλος (ο): Καλοκαιριάτικη μεσημεριανή ανάπαυση των ζώων κάτω από τον ίσκιο των δέντρων.

Στέρφα (η): Η στείρα θηλύκια.

Στρούγκα (η): Πρόχειρο μαντρί με κλαδιά ή πέτρες για το άρμεγμα των ζώων.

Τάλαρος (ο): μεγάλο ξύλινο βαρέλι για την φύλαξη και διατήρηση τυριού.

Τομάρια (τα): Τα δέρματα των προβάτων ή γιδιών.

Τροκάνι (το): Μεγάλο κουδούνι με δυνατό ήχο για μεγαλόσωμα ζώα.

Τσαγκάδι (το): Η γίδα ή προβατίνα που έμεινε χωρίς θηλασμό (κατσικιού ή αρνιού) π.χ. λόγω αποβολής.

Τσαντίλα (η): Μεγάλα τουλουπάνια για το στράγγισμα του μόλις πηγμένου τυριού.

Τσαρδί (το): Πρόχειρο κατάλυμα από κλαδιά. Καλύβα.

Τσάρκος (ο): Ο παιδικός σταθμός της στάνης. Μια καλύβα που βάζουν τα νεογέννητα αρνιά, όταν οι μανάδες τους πάνε για βοσκή. Αλίμονο σ” όποιον ξένο πλησιάσει τον τσάρκο. Το τσοπανόσκυλο θα τον κομματιάσει.

Τσαρούχια (τα): Αυτοσχέδια παπούτσια από το δέρμα ζώων με φούντα μπροστά.

Τσατάλι (το): Σιδερένιος ή ξύλινος γάντζος σαν τσιγκέλι.

Τσιμπουροβύζα (η): Προβατίνα ή γίδα με πολύ μικρό μαστό.

Τσοκάνι (το): Το πλακέ κουδούνι για τα γίδια. Λέγεται και κραμπακίδα.

Τσούλα (η): Προβατίνα με μικρά αυτιά.

Τσουράπια (τα): Τσοπάνικες κάλτσες φτιαγμένες από μαλλί προβάτου.

Τυρόγαλο (το): Το υγρό που μένει από το πήξιμο του τυριού.

Φλόρα (η): Ολόασπρη γίδα.

vatolakkiotis

Πρέπει να  φροντίσεις να κάνεις το δικό σου σπίτι. Άντε παιδί μου τώρα πρέπει να νοικοκυρευτείς.. Πρέπει μάτια μου να μιλήσεις και την Ναταλία της Κατίνας. Άντε τώρα πρέπει. 500 στρέμματα σε περιμένουν. και άλλα τόσα γίδια συμπληρώνω. Πρέπει να κλείσει η αξιολόγηση. Πρέπει να κόψεις το τσιγάρο. Πρέπει να ζήσεις πριν πεθάνεις.

Πρέπει, πρέπει. Μια λέξη που απεχθάνομαι.  Μπορεί και να τη μισώ. Ίσως περισσότερο και από την υποκρισία  και  τους  ξιπασμένους νεοέλληνες. τις σύγχρονες κυράτσες.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί της. Το ίδιο και αυτή. Οι σχέσεις σε διαρκές Casus belli. Την ακούω ως διαταγή ή ως ευχή. με αποσυντονίζουν και τα δυο αν και τα υπηρέτησα αναγκαστικά  με αφοσίωση μέσα στην προσαρμοστικότητα των  αντιφάσεων. Με γρονθοκοπούν αλύπητα  σα να μου σερβίρουν τη γη στο κεφάλι. Με φορτώνουν με συναισθήματα χαμηλής δόνησης.. Αυτό το πρέπει με μανιάζει περισσότερο από το πρέπον. με δένει πισθάγκωνα. Νοιώθω ό,τι χάνω το συγκριτικό πλεονέκτημα, να διαλοστήλω τον  κατεργαράκο  που στοχευόμενα  διπλοπαρκάρισε  στον ίσκιο μας τον ιδιοτελή τον κουτοπόνηρο που αφού έκανε τη δουλεία του από δω παν και οι άλλοι. Χμ;
 Και να πεις ό,τι δεν ξεχωρίζουν. Εύκολο. Τυποποιημένες παλιόφατσες, σου λέω,  μορμολύκεια. Μορφές στυφνές κακορίζικες αποκρουστικές με φωνές κακόηχες και στριγκές.. Μυστικοπαθείς και μοναχικοί σαν στρείδια ή ώρες –ώρες  κοινωνικότατοι έξω καρδιά μέχρι να σε βάλουν στο τσουβάλι.  Τι λες τώρα.  Υπερβολικό; Μεταφυσικό; μεταφυσική δεν είναι και η διαφυγή των αδυνάτων προς ένα κόσμο φανταστικό ανύπαρκτο που περιμένουν να βρουν την ευτυχία που δεν είναι ικανοί  να ζήσουν σ΄αυτή τη ζωή;

Ας πάνε στον αγύριστο. Ναι Αλλά πρέπει.
Αλλά πρέπει να μη  τους γυρίζεις την πλάτη. Παιδιά του θεού είναι και αυτά. Ας πάρουν τις ευκαιρίες τους. Ναι αλλά  περιφρονώ τα γλοιώδη πάρε δώσε και τις κινήσεις τους –κινήσεις απολιθωμένης σφηκοφωλιάς. αυτό το ατελείωτο σου ʼπα μου ʼπες, που συκοφαντεί, υπονομεύει, εξοντώνει και σέρνεται σαν λίγδα στο πάτωμα,  με απωθεί. Οργίζομαι μ΄αυτούς τους θλιβερούς προπαγανδιστές, ιδιαίτερα  όταν βλέπω τις επιπτώσεις, στα καλά παιδιά στους ανύποπτους,  που δεν ασχολούνται με τις λεκιασμένες ομαδούλες του «μικρόκοσμου». Αυτό το πυκνό υφάδι  ψιθύρων, «κολλεγιάς», σπερμολογίας, παίζοντας αδιάκοπο κρυφτούλι με την αλήθεια και την αξιοπρέπεια ξεχνάει ό,τι αυτό το παιγνίδι κάποτε τελειώνει και τελειώνει με φτύσιμο (sic).. Γι΄αυτό πρέπει να κρατάμε  το τεφτέρι με τους λογαριασμούς. Παλιό, ξεθωριασμένο αλλά καλογραμμένο.  Έτσι Πρέπει. Ένα μικρό διαβατήριο για τις μέρες του πηχτού ζόφου. Αντίδοτο απέναντι στον ιλαρό εξυπνακισμό.
Πρέπει όμως  και  να συγχωρείς γιατί αυτό επιβάλει ο αξιακός κώδικας. Γιατί το διδάχτηκες στο σπίτι. Το αφες αυτοίς έχει δημιουργήσει το προφανές. Είναι αξεπέραστο. Και αν το ξεγελάσεις έρχονται εκείνα τα μικρά ζιζάνια και σου κατατρώγουν τα σωθικά.. Ά ρε αγαθιάρα  ψυχή,  εσύ μας οδηγείς στο  λαβύρινθο των τύψεων... Εσύ βγάζεις οφσάιντ τη λογική. Δυστυχία.  Ας είναι. πολύ αργά για να αλλάξουμε. Πρέπει όμως. Αυτή είναι η περίπτωση των καθυστερημένων πρέπει. Όπως η ετεροχρονισμένη ΑΤΑ, του Ανδρέα. Κάνουμε πράγματα στα 60 που θα έπρεπε να τα είχαμε κάνει στα 40.
Πρέπει! Ωπα ρε πατριώτες θα πει ο άλλος! Εμένα ποιος πρέπει να με συγχωρέσει που φάνηκα ανακόλουθος σε σωρεία ατομικών  εκφάνσεων. Πως μπορεί να με διασώσει από τους ολετήρες  η μεγαλοθυμία μου  αν τη διαθέτω και σε τι βαθμό, η ψυχική μου καθαρότητα, αν και πόσο, τα κοινωνικά παράσημα, αν και πόσα,  όταν σύντομα  σε όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση το  ήθος που βρήκε το διάολο του απ΄τα πρέπει, μπαίνει σε φάση ελλειμματική, ενώ σκοπιμότητες, συμφέροντα και αλληλοσπαραγμός προσφέρουν μεγαλύτερα.. επιτόκια ως σταθερές κοινωνικές συμπεριφορές; Η εμπιστοσύνη και η αξιοπρέπεια είναι σαν το χαρτί. Αν τσαλακωθεί ποτέ δεν ξανασιάζει..  Καταφύγιο λοιπόν  μόνο στα λημέρια σου; Στους δικούς σου ανθρώπους;

Ο τόπος «οικογένεια», σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται τόσο από γεωγραφικές συντεταγμένες, αλλά είναι ένα τοπίο αγιασμένο ψυχικά, ένα τοπίο αγαλλίασης,  από το οποίο ξεκινήσαμε, αντιγράφοντας μοντέλα συμπεριφοράς και κουβαλώντας εφ όρου ζωής συναισθηματικά, τραύματα και αγωνίες. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι ακριβώς έκανες και τι είπες  άλλα πάντα θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθάνονται. Αν δεν τους γύρισες την πλάτη. Αν τους μαλάκωσες την καρδιά. Αν τους μίλησες με αγάπη.

Αγάπη!  Λέξη του Θεού.  αγίασμα, βάλσαμο. Αιώνια προσμονή μπας και  ραντιστούμε  με λίγες σταγόνες, έστω δανεικές, ώστε να ομορφύνει ο κόσμος και η  ύπαρξής μας.  Με αξιοπρέπεια με ήθος  χωρίς πίκρα κανένα αυτοοικτιρμό καμία διάθεση για κοινοτυπίες της δυστυχίας. μονάχα πότε-πότε καμιά σκιά ευγενικής μελαγχολίας  όταν το μυαλό πετάγεται μέχρι τον τόπο που αφεντεύει  η αφθονία των πρέπει.
 Όταν αγαπάς (συμβόλαιο), αβίαστα θα προσφέρεις και συ αυτή την πολύτιμη χρυσόσκονη που ως διαρκής λαμπιδόνα καθοδηγεί τη ζωή σου. Αυτό το κοινωνικό πρόσφορο θα το καταθέσεις  στην υπηρεσία  του καλού ως πανανθρώπινο θυσιαστήριο μπας και στη νέα αρχιτεκτονική μπορέσεις να ηγεμονεύσεις το δικό σου κόσμο και όχι τον κόσμο που δημιούργησαν  τα πρέπει. Γιατί  να πάρει η ευχή, κάποιοι  Πρέπει να χάσουν στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσουν και στην αγάπη; Μην  αμφιβάλεις ό,τι μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα.
Μαζί με την αγάπη είναι χωρίς αμφιβολία η λέξη που πολλοί προτιμούν. Αρέσει αναμφίβολα πιθανόν επειδή αποτελεί το κατώφλι της σοφίας. Οφείλουμε να δυσπιστούμε απέναντι σ΄αυτούς που  διατείνονται ό,τι ποτέ δεν αμφιβάλουν. Πρόκειται για επικινδύνους ψευτοπαλληκαράδες. Τα γνωστά αρπακτικά..  Υπ΄αυτή την έννοια η αμφιβολία είναι απαραίτητο σχολείο και η εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση υπεροχής. Αυτός ο μεταφυσικός πειρατής πρωταγωνιστεί σε πολλά παράξενα καμώματα  έτσι ώστε αναλύοντας με όρους του χθες και  ερμηνεύοντας με δεδομένα του σήμερα  αχρηστεύει πολλά πρέπει. 
Τελικά μήπως Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς;
Τότε μπορεί να βρεθούν οι λεβέντες με τους λεβέντες και οι  φτωχοδιάβολοι   στο σκοτάδι. .
Κλεάνθης Παπάγγελος 
Φεβρουάριος 1/2017

http://www.awakengr.com

thessalonikiartsandculture

 (Περιοδικό «Πάνθεον»,1935)...
 Πηγή

Δύο μερόνυχτα χρειάστηκαν για να γυριστεί η σκηνή της ταινίας  “Ευδοκία” του Αλέξη Δαμιανού, με το περίφημο ζεϊμπέκικο. Σε ένα ταβερνάκι  της  Κάτω Κηφισιάς,  ένας νεαρός λοχίας (Γιώργος Κουτουζής), χορεύει για τα μάτια της Ευδοκίας ζεϊμπέκικο.

Ο ηθοποιός χορεύει το τραγούδι «η άτακτη» του Μάρκου Βαμβακάρη, επειδή ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός δεν είχε βρει ακόμα ποιος θα συνέθετε τη μουσική για την ταινία του.

Ο ηθοποιός Χρήστος Ζορμπάς, που έπαιζε στην ταινία το νταβατζή της Ευδοκίας, του μίλησε για έναν νέο  ταλαντούχο συνθέτη που θα το έκανε ευχαρίστως χωρίς να ενδιαφέρεται για παχυλή αμοιβή.

Αρχές του καλοκαιριού του 1971, ο Δαμιανός και ο Λοΐζος  δίνουν τα χέρια και ο συνθέτης ξεκινά να γράφει τη μουσική για την ταινία.

Ο Μάνος,  αρχικά έπαιξε τη μελωδία του θρυλικού ζεϊμπέκικου με τον παλιό ρεμπέτη Γιώργο Μουφλουζέλη και τον τζουρά του. Τελικά στην ηχογράφηση πείθει το Θανάση Πολυκανδριώτη να παίξει και αυτός με ένα παλιό τζουρά  και όχι με το μπουζούκι. Έτσι ο ήχος ήταν πιο οξύς και αυθεντικός.

Κάποια στιγμή, ο Λοΐζος ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο να βάλει στίχους στο ζεϊμπέκικο. Ο Παπαδόπουλος απέδειξε πόσο μεγάλος στιχουργός ήταν, όταν αρνήθηκε να γράψει λόγια μαγεμένος από τη μελωδία. Οι στίχοι θα χαλούσαν το υπέροχο τραγούδι, είπε. Ο Μάνος πείστηκε και το ζεϊμπέκικο έφθασε στο κοινό μόνο με τις νότες που παρέσυραν στο ρυθμό  τους τους πάντες.

Ο κινηματογραφικός λοχίας που χορεύει το ζεϊμπέκικο

Πρωταγωνιστής της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού “Ευδοκία”, ήταν ένας λοχίας. Ο σκηνοθέτης έψαχνε το ιδανικό πρόσωπο. Ήθελε έναν όμορφο νεαρό που να μην έχει σχέση με την υποκριτική και τον βρήκε στο πρόσωπο του Γιώργου Κουτουζή, ενός νεαρού οικοδόμου από την Καβάλα, ο οποίος μόλις είχε απολυθεί από φαντάρος.

Ο Δαμιανός τον συνάντησε  τυχαία στην Νέα Ερυθραία έξω από ένα καφενείο, να προσπαθεί να αμυνθεί σε έναν καβγά. Ήταν καμιά τριανταριά μαζεμένοι εναντίον του κι εκείνος  για να προστατευθεί είχε σηκώσει ένα μηχανάκι στον αέρα, απειλώντας να το πετάξει επάνω τους. Μόλις είδε τη σκηνή από το αυτοκίνητό του ο Δαμιανός είπε, «αυτός κάνει για τον λοχία».

Στην αρχή ο νεαρός Γιώργος παρεξήγησε τις προθέσεις του σκηνοθέτη, αλλά πείστηκε να το κάνει μόλις διάβασε το σενάριο. Ο  ερασιτέχνης ηθοποιός χόρεψε μοναδικά το τραγούδι, κέρδισε την αναγνώριση κοινού και κριτικών και δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά με την υποκριτική. Η φτώχεια, όπως έχει πει ο ίδιος δεν του άφησε πολλά περιθώρια για σπουδές και για θέατρο.

Εργάστηκε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, ως λεβητοποιός και πλέον είναι συνταξιούχος.  Από το 1976 είναι παντρεμένος με τη ζωγράφο Σοφία Κουτούζη.

Ο Φυσικός: «Η Αγάπη είναι χημεία» 
(Απαντάει ο Jim Al-Khalili, θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας) 

 Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή We talk about love being blind or άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την ελέγχουμε. Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή που η Αγάπη, είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. Ενώ ο πόθος είναι μια περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη, και τα οιστρογόνα, στην πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει ένα τεράστιο συνδιασμό ορμονών: Φερομόνες, Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH). Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να χρειαζόμεστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.

 Η Ψυχοθεραπεύτρια: «Η Αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις»
(Απαντάει η Philippa Perry, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του «Couch Fiction») 
Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δεν στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη. Είχαν πολλές παραλλαγές, μεταξύ των οποίων οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον στη μάχη. Το αρχαίο Ρωμαϊκο Ludus πάλι, περιγράφει ένα πιο παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε. Πράγμα, είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει αλληλοκατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση. Αγάπη για τους αρχαίους, ήταν ένας πιό γενικευμένος όρος και δεν είχε να κάνει με την αποκλειστικότητα αλλά με ένα πανανθώπινο συναίσθημα που αφορούσε τους γύρω σου. Φιλαυτία, είνα η αγάπη για τον εαυτό σου, που δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος, και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και επιπλοκές, ο Έρως, έχει να κάνει με την σεξουαλική έλξη, και το πάθος. Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία η/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα σβήσει μόνος του. Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι παράλογο και μη μη ρεαλιστικό να έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο πρόσωπο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικά πράγματα η οικογένεια και η κοινωνία.

 Ο Φιλόσοφος: «Η Αγάπη είναι παθιασμένη δέσμευση» 
(Απαντάει ο Julian Baggini, φιλόσοφος και συγγραφέας) 
 Η απάντηση παραμένει ασαφής, εν μέρει διότι η Αγάπη δεν είναι ένα πράγμα. Αγάπη για τους γονείς, τους συντρόφους, τα παιδιά, την πατρίδα, τον διπλανό, τον Θεό, κτλ., όλες έχουν διαφορετική υφή. Κάθε μια έχει τις παραλλαγές της: Τυφλή, μονόπλευρη, τραγική, σταθερή, ρευστή, υστερόβουλη, ανολοκλήρωτη, άνευ όρων... Στην καλύτερη πάντως, όλες οι εκδοχές της είναι μια ευγενής και παθιασμένη δέσμευση, την οποία καλλιεργούμε και εξελίσουμε, αν και συχνά εμφανίζεται στις ζωές μας απρόσκλητη. Γι' αυτό και είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό συναίσθημα. Χωρίς την δέσμευση, είναι μόνο ένας ενθουσιασμός. Χωρίς το πάθος είναι μόνο εμμονή. Ακόμα και η μεγαλύτερη Αγάπη, χωρίς τα ην φροντίσεις και να την καλλιερήσεις, μαραίνεται και πεθαίνει.

 Η Συγγραφέας: «Η Αγάπη είναι κίνητρο για όλες τις μεγάλες ιστορίες»
 (Απαντάει η Jojo Moyes, δύο φορές κάτοχος του βραβείου για το Ρομαντικό Μυθιστόρημα της Χρονιάς) 
 Το τι είναι η Αγάπη, εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι σε σχέση με αυτήν. Όταν βρίσκεσαι ασφαλής μέσα της, μπορείς να την αισθάνεσαι τόσο φυσική και απαραίτητη, όσο τον αέρα – υπάρχεις μέσα της χωρίς καλά καλά να το προσέχεις. Όταν την στερηθείς, μπορεί να τη νιώθεις σαν εμμονή. Να σε εξαντλεί, σχεδόν σαν σωματικός πόνος. Η Αγάπη είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. Όχι μόνο για τις ιστορίες με ρομαντική αγάπη, αλλά και για την αγάπη του γονιού προς το παιδί του, για την αγάπη στην οικογένεια, στην πατρίδα. Εϊναι το σημείο πριν την ολοκλήρωσή της που συναρπάζει. Αυτό που σε χωρίζει από την αγάπη, τα εμπόδια που μπαίνουν ανάμεσά σας. Αυτές τις στιγμές που προσπαθείς να ξεπεράσεις τα εμπόδια, η Αγάπη είναι τα πάντα.

Η Καλόγρια: «Η Αγάπη είναι η ελευθερία που μας δεσμεύει» 
(Απαντάει η Catherine Wybourne, καλόγρια) 
Την Αγάπη, πιό εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις. Ως θεολογική αρετή, με την οποία αγαπάμε τον Θεό πάνω από όλα και τους διπλανούς μας σαν τον εαυτό μας, εν ονόματί Του, μοιάζει λίγο αόριστη. Μέχρι να την συναντήσουμε «ενσαρκωμένη» κατά κάποιο τρόπο στη ζωή γύρω μας: Σε πράξεις καλοσύνης, γεναιοδωρίας και αυτοθυσίας. Η Αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να πληγώσει κανέναν, αλλά μπορεί να κοστίσει ακριβά. Το παράδοξο με την Αγάπη, είναι πώς μολονότι σου δίνει εξαιρετική ελευθερία, την ίδια στιγμή σε δένει με τον άλλο, με δεσμούς δυνατότερους και από τον θάνατο. Δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει. Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Τι είναι η Αγάπη; Οι πέντε βασικές θεωρίες


http://www.lifo.gr

http://lampaterre.blogspot.gr

http://enallaktikidrasi.com

Ο τρόπος γραφής ή πιο επιστημονικά το «προφίλ γραφής», μπορεί να αποκαλύψει δεκάδες άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς σας.

Η «National Pen Company» συγκέντρωσε στοιχεία από διαφορετικές γραφολογικές μελέτες.

Δείτε τι δείχνουν για το χαρακτήρα σας, χαρακτηριστικά γραφής όπως το μέγεθος, η απόσταση, η μορφή, τα περιθώρια και η κλίση των γραμμάτων, σύμφωνα με τη γραφολογία.

Ταχύτητα

Αν γράφετε γρήγορα, τότε είστε ανυπόμονοι, ενώ αν γράφετε αργά είστε οργανωτικοί και έχετε εμπιστοσύνη στο εαυτό σας.

Μορφή γραμμάτων

Αν τα γράμματα διατηρούν τις καμπύλες τους, τότε είστε δημιουργικοί και με καλλιτεχνική φύση. Τα «αιχμηρά» γράμματα από την άλλη πλευρά, δηλώνουν επιθετικότητα ή ευφυΐα.

Μέγεθος γραμμάτων

Αν είναι μεγάλα, τότε είστε εξωστρεφείς και σας αρέσει να βρίσκεστε στο επίκεντρο της προσοχής. Αν είναι μεσαίου μεγέθους, είστε άτομα που προσαρμόζονται εύκολα. Αν, πάλι, είναι μικρά, τότε είστε επιμελείς και λεπτολόγοι.

Το κενό

Αν αφήνετε μεγάλα κενά, τότε σας αρέσει η ελευθερία. Αν, πάλι, κολλάτε τις λέξεις τότε μισείτε τη μοναξιά και πιθανώς αν είστε αδιάκριτοι.

Κλίση γραμμάτων

Αν κλίνουν προς τα δεξιά, τότε είστε ανοικτοί σε νέες εμπειρίες. Αν κλίνουν προς τα αριστερά, τότε προτιμάτε να κρατάτε τα πράγματα μέσα σας. Αν δεν έχουν καμία κλίση, τότε είστε τύπος λογικός και πρακτικός.

Οι κουλούρες

Στα γράμματα «θ» και «α» το καλλιγραφικό γράψιμο με μεγάλη κουλούρα υποδηλώνει αυθορμητισμό, ενώ η μικρή κουλούρα, σκεπτικισμό. Αν «κλείνετε» το όμικρον τότε είστε εσωστρεφής και μοιράζεστε δύσκολα τα συναισθήματά σας με τους άλλους, ενώ αν το αφήνετε «ανοικτό», τότε είστε κοινωνικοί.

Πίεση γραφής

Αν πιέζετε πολύ το μολύβι, τότε φαίνεται πως παίρνετε τα πράγματα πολύ σοβαρά. Αν, πάλι, γράφετε αχνά, είστε εμπαθείς και ευαίσθητοί.

Πηγή

Στο ραδιόφωνο βροντάει  η ανθυγιεινή  φωνή του «σκύλαρχου»,  δανείζοντας στα ερτζιανά την τραχιά της χροιά, σκεπάζοντας «μπάντες» και παρακείμενες συχνότητες, φέρνοντας μνήμες, καθώς πρόκειται για πολυδύναμες σχέσεις  με τα «πολιτιστικά κέντρα» του παρελθόντος. Ωδή στην μακροημέρευση με οποιοδήποτε κόστος, ωδή στις μπαγιαντέρες πρώτο τραπέζι πίστα, όπου οι  έχοντες κονομημένοι (αγρότες, υδραυλικοί, γυρολόγοι, τσοπάνηδες, σκαφτιάδες, αστρολόγες, ράφτρες, κομμώτριες με ύφος καρδιοχειρουργού, και ευειδείς ψηλοκάπουλες), ανάβοντας με πεντοχίλιαρα τα πούρα τους βάφτιζαν  το ουίσκι ποτό του λαού.
Οι λίγο μεγαλύτεροι, μανταλωμένοι, αποχαυνωμένοι από τις χαμηλού επιπέδου εκπομπές που υποτιμούν τη νοημοσύνη. Η αρχή της «τηλεοπτικής Δημοκρατίας», εισέβαλε στη ζωή μας και επιβλήθηκε με τρόπο απόλυτο, φέρνοντας το κιτς την υποκουλτούρα την κρυφή κάμερα και την οθόνη της κλειδαρότρυπας.
Αφέθηκαν οι άχρηστοι να μας προσβάλλουν και τώρα υποφέρουμε απ΄την κακή μας φήμη. Οδύνη.
Από την άλλη η πιτσιρικαρία παίζοντας οργιάζει στο πίσω  δρομάκι, χτυπώντας αλύπητα το τόπι,  λες και θέλουν να εξωραΐσουν για λογαριασμό  του κοσμάκη όλες τις οδύνες. Αντιδικίες, μικροδιενέξεις, πειράγματα, εξερευνήσει και αδιάκοπο τρεχαλητό στο κυνήγι της νίκης που αποτελεί βασικό συστατικό στο αθώο παιδικό παιχνίδι.. Ωδή στην παιδική ανεμελιά στην καθαρότητα της ψυχής.
Γέλια, φωνές, χαρά, ξεγνοιασιά και ένα μάτσο παιδιά να πηγαίνουν πέρα δώθε σαν δαιμονισμένα. Το ίδιο δρομάκι κάποτε στέγασε και τα δικά μου παιδικά όνειρα Ήμουν κι εγώ ένα από αυτά τα διαολάκια, (σε αντίθεση με το όνομα μου  που αποτελεί διαβατήριο επίγειας και… επουράνιας ζωής), που έκανα τους γονείς μου να καρδιοχτυπούν κάθε φορά που σκαρφάλωνα σαν δρυοκολάπτης,  παριστάνοντας το σούπερ ήρωα, κουβαλώντας εκ των υστέρων ανάλογα παράσημα. Ρούχα, κεφάλια, σαγόνια, γόνατα, αγκώνες σε κατάσταση σοκ και την Κυρά Βαγγελιώ, σε κατάσταση αμόκ. Οι μουσικές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων δεν έχουν νότες• είναι η φωνή της μάνας από το μπαλκόνι, ο στεντόρειος συλλαβισμός του ονόματός μου που με καλούσε να επιστρέψω σπίτι μπας και προλάβει το κακό. Ήξερε με τη θηρίο είχε να λογαριαστεί.
Ο τόπος «οικογένεια», σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται τόσο από γεωγραφικές συντεταγμένες, αλλά είναι ένα τοπίο αγιασμένο ψυχικά, ένα τοπίο αγαλλίασης,  από το οποίο ξεκινήσαμε, αντιγράφοντας μοντέλα συμπεριφοράς και κουβαλώντας εφ όρου ζωής συναισθηματικά παράσημα και τραύματα.
Και δεν ήταν λίγες οι φορές που μεγαλώνοντας, όταν αναζητούσα αυτή την παιδική ανεμελιά, πήγαινα μια βόλτα μέχρι τα παλιά λημέρια να ξεχνιέμαι. Το σκηνικό δεν άλλαζε ποτέ, μόνο οι πρωταγωνιστές του: τα παιδιά!
Ευτυχώς δεν έχουν ακόμα «ψηφιοποιηθεί», παρότι ελλοχεύει κίνδυνος παιδαγωγικού εκτροχιασμού. Η ανθρώπινη συνείδηση, και ιδιαίτερα η παιδική, πριν έρθει σε επαφή με την εμπειρία, είναι άδεια από κάθε περιεχόμενο, ένας άγραφος πίνακας (tabula tasa).  Ποιος ξέρει; ίσως προλάβει η Πολιτεία να θεσπίσει κανόνες προστασίας με γνώμονα τη γνώση και την αυτορρύθμιση για να ξεφύγουμε από πρόσθετο τιμωριτικό διδακτισμό. Η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών ας αποτελέσει  το μεγάλο στοίχημα για την Παιδεία, τη Διοίκηση και τη Δημοκρατία με βάση την αρχή: είμαστε δημιουργικοί  διαχειριστές και όχι υποχείρια του μέσου.

Ανεξήγητο, λοιπόν,  πως μέσα σ΄αυτή την κοσμοχαλασιά δημιούργημα  της φωνασκούσας μειοψηφίας,  η νόηση έκανε «μπλουζόν», στους εκπροσώπους του 19ου, Φίχτε, Σέλλιγκ, Χέγκελ, Νίτσε, Κοντ, Σπένσερ  Φόυερμπαχ  Μαρξ και Σοπενάουερ, στο κομμάτι  εκείνο της φιλοσοφίας, που διακρίνεται για την πολυμορφία και το δυναμισμό της, αλλά στερείται την αισιοδοξία προηγούμενων  περιόδων. Κατά τον Σοπενάουερ ο κόσμος είναι δοσμένος ως παράσταση και ως βούληση. Όποιος έχει μόνο παράσταση του κόσμου, αυτός έχει μόνο επιφανειακή εικόνα για τον κόσμο. Όποιος όμως τον  αντιλαμβάνεται σαν βούληση, αυτός έχει συλλάβει την αληθινή του ουσία. Όχι λοιπόν η ιδέα, αλλά η τυφλή βούληση είναι η αρχή και το υπόβαθρο του κόσμου. Η βούληση του Σοπενάουερ είναι ισοδύναμη με το τυφλό και ασυνείδητο ένστικτο που σα μοναδική ιδιότητα έχει την ορμή και τη δίψα για ζωή και μάλιστα ή δυνατόν ηγεμονική.

Μια τέτοια φιλοσοφία μπορεί μόνο να έχει απήχηση σε άτομα που έχουν παρόμοια με τον φιλόσοφο ψυχολογία. Έχουμε τέτοιους; Αρκετούς λες; Μπορεί!

Αλλά,
τι είναι αλήθεια αυτό που ψάχνουμε στη ζωή μας; Πόσο παλεύουμε για να κατακτήσουμε τους στόχους μας και πόσο ξεφεύγουμε απο τον δρόμο μας σ΄αυτή την προσπάθεια; Γιατί πολλές φορές κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο και πως ξέρουμε πως ο στόχος που θέτουμε αντιστοιχεί σε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε ή το αντίθετο; Είμαστε τελικά τόσο σίγουροι για τις ανάγκες μας;

Σίγουρα ως  άνθρωποι ψάχνουμε κάτι το ανώτερο, μια δύναμη που θα μας ταρακουνήσει και θα αλλάξει την ζωή μας θα μας χαρίσει ευτυχία. Αλλά αν εμείς δεν διαθέτουμε την απαιτούμενη αυτογνωσία, τότε δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τι πραγματικά θέλουμε και τι πραγματικά μπορούμε να κατακτήσουμε, σε συνάρτηση πάντα με τις ικανότητές  μας. Και για να είσαι ευτυχισμένος σημαίνει να μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου χωρίς να τρομάξεις μας λέει ο  Walter Benjamin,  (Γερμανός φιλόσοφος).
Διαφορετικά κυνηγάμε την ευτυχία ενός ψέματος.
Τελικά η αυτογνωσία είναι ισχυρότερη απ΄την επίγνωση; Ναι Είναι!

Όταν εν τέλει καταλαβαίνουμε πως όλα ήταν άδικος κόπος τότε δίνουμε στον εαυτό μας την επιλογή του λάθους, δικαιολογούμε τις χαμένες καταστάσεις και στη συνέχεια κυνηγάμε ένα άλλο ονειρεμένο ψέμα και κυνηγώντας ένα όνειρο, καταλήγουμε να κυνηγάμε τον εαυτό μας! "Δεν υπάρχει ευνοϊκός άνεμος γι’ αυτόν που δεν ξέρει πού πηγαίνει. ‘’Γουλιέλμος Β' της Οράγγης’’.

Κάτι ανάλογο με την κρίση που περνάμε. Πορεία στο πουθενά με  κόντρα άνεμο και όργανα προσανατολισμού με λάθος ενδείξεις. Καμία δημοσιονομική εκτροπή δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για τη βία που ασκείται. Δυστυχώς στη χώρα μας η κρίση κατάντησε δικαιολογία και πρόσχημα για να καταργηθεί η κοινοτική διαδικασία (το Βερολίνο αποφασίζει και οι άλλοι ακολουθούν), για να ανατραπεί το δημοκρατικό κεκτημένο δεκαετιών (υπάλληλοι δίνουν εντολές σε εκλεγμένες κυβερνήσεις), για να υπηρετηθεί μία πλήρης ανατροπή αξιακού συστήματος: Η εργασία δεν είναι δικαίωμα, αλλά προνόμιο, η πρόσβαση στο κράτος πρόνοιας δεν είναι αυτονόητη, αλλά ανταμοιβή, η εξαθλίωση δεν είναι απαράδεκτη, αλλά φυσική εξέλιξη σε χώρες που έχουν χρέη και ελλείμματα. Άλλαξε  και ο ορισμός της αξιοπρέπειας: Θα δουλεύεις για ένα μισθό πείνας και θα λες «ευχαριστώ» που δεν συγκαταλέγεσαι στα εκατομμύρια των ανέργων. Σύμφωνο ειλωτίας.
Θα είσαι ανασφάλιστος και θα παρακαλάς τον εργοδότη να συνεχίσει να σε εκμεταλλεύεται. Θα σου κόβεται η σύνταξη και θα ενθουσιάζεσαι γιατί το παιδί σου μπορεί να μην έχει καν την ευκαιρία να βγει στη σύνταξη. Θα ζαλίζεσαι από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, ευχαριστώντας τους δανειστές που σε κρατούν με σωληνάκια στον πρώτο κόσμο, γιατί μπορεί να σε αποσυνδέσουν και να τελειώσουν όλα. Οι Γερμανοί, που μας υποδεικνύουν το δρόμο της δημοσιονομικής αρετής, μας μπούκωναν με το στανιό με πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα για να πλουτίσει η δική τους αμυντική βιομηχανία και έκαναν εξαγωγή διαφθοράς μοιράζοντας μίζες για την προώθηση των προϊόντων δικών τους εταιρειών. Πόλεμος παντού και πάντα και εμείς οχυρωμένοι πίσω από κράτος μόρφωμα.

Όταν λοιπόν έλεγε,
εκείνος ο παππούς απ΄την Έφεσο, ο Ηράκλειτος, ό,τι ο πόλεμος είναι πατέρας των πάντων, εννοούσε τη σύγκρουση των αντιθέτων που καταλήγει στη σύνθεση και όχι τη σφαγή που προκαλούν οι αδυσώπητες διενέξεις. Εννοούσε ότι όλα στον κόσμο και τη ζωή γίνονται με μια αιώνια  νομοτέλεια, με έναν «λόγον».
Ο λόγος αυτός είναι η αρμονία των αντιθέσεων. Εκεί που νομίζει κανείς ότι υπάρχει πάλη και πόλεμος, ότι οι αντιθέσεις αλληλοαναιρούνται, διαπιστώνεις ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλ. συνυπάρχουν σε μια αδιαίρετη ενότητα και η μια δίνει νόημα στην άλλη.
Δεν μπορεί να νοηθεί ειρήνη χωρίς πόλεμο, καλοκαίρι χωρίς χειμώνα, υγεία χωρίς αρρώστια, χαρά χωρίς λύπη, καλό χωρίς το κακό, επιτυχία χωρίς αποτυχία, ωδή χωρίς οδύνη.
Ναι ωδή χωρίς οδύνη.
Το ένα είναι ανύπαρκτο δίχως το άλλο. Η πιο όμορφη αντίθεση είναι η αρμονία των αντιθέσεων. Τελικά τα αντίθετα είναι όψεις του ίδιου πράγματος.

Στο ραδιόφωνο ο «ύμνος στο  ήλιο Θεό»,

Και χωρίς τα φτερά δεν φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Σαν το σύννεφο φεύγω Πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο-Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.

Ωδή, στο υπέρτατο καθήκον, στην Ελληνική λεβεντιά, που αιώνες με  το λιγοστό  της  αίμα ποτίζει  το δένδρο του καθήκοντος, σε πείσμα  κάθε αξιακής καθίζησης.

Ωδή, στα θρυλικά  φαντάσματα ( F-4 Phantom), που δω και 40 χρόνια κυριαρχούν με την  επιβλητική τους παρουσία στους ελληνικούς ουρανούς.
(Η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ), διοργανώνει εκδήλωση για την επέτειο 40 χρόνων από την άφιξη των αεροσκαφών F-4E στην 117 Πτέρυγα Μάχης, την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014 και ώρα 10:00, στην Αεροπορική Βάση Ανδραβίδας).

Ωδή, δοσμένη μαγευτικά,  με τη σπάνια μουσική φυσιογνωμία του Βασίλη Σκουλά. Το ηχόχρωμα της φωνής, το ηχείο του θώρακα, η εσωτερική δύναμη που εκφράζεται αυστηρά πάνω στο μύθο των  Αεροπόρων τον κατοχύρωσαν στη συνείδηση όλων ως ερμηνευτή των Ελληνικών φτερών. Βλέπεις, ενίοτε, τα συναισθηματικά φορτία καθορίζουν το μέγεθος της αποδοχής προσδίδοντας διαστάσεις εξώκοσμες.
Ένας καλλιτέχνης που απλά αναπνέει και τραγουδάει χωρίς καμιά προσπάθεια, καμιά επιτήδευση, κρατώντας πάντα ψηλά την δωρικότητα της φωνής του. Αγερικό της Λεβεντογέννας  κρητικής Γής. Σεμνός και αγέρωχος, πιστός  εργάτης της τέχνης του, όπως και οι Αετοί τους οποίους  υμνεί.

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω,
να χάνεσαι στο βαθύ γαλάζιο, να αισθάνεσαι το σύμπαν απέραντο, αναζητώντας  την ανέσπερη ηλιαχτίδα και να μακαρίζεις τον εαυτό σου που έτυχε να γεννηθείς ευλογημένος  για να ζήσεις  το όνειρό σου.
Σ΄αυτή την προσπάθεια όλοι συμμετέχουν. Εκεί στην καυτή ράχη της ατράκτου, στις πτέρυγες  του Αεροσκάφους, σκεπασμένοι με τα φτερά των Αρχαγγέλων, όλοι στοιβαγμένοι συμπαραστάτες, συνοδοιπόροι ως μια ισχυρή ομάδα, μια οικογένεια, που εργάζεται «επ’ αγαθώ της Πατρίδος», παραμερίζοντας το προσωπικό όφελος για το κοινό καλό. Είναι το προσωπικό της ΠΑ, που εργάζεται με υπομονή και επιμονή, με ζήλο και αφοσίωση, με ομοψυχία και ενότητα και έχει ως όραμα να ανεβάσει την Πολεμική Αεροπορία ακόμη πιο ψηλά, εκεί που ορίζει το χρέος προς την πατρίδα, όπως λένε και οι ηγήτορες.
Ο Εφοδιαστής, ο τεχνικός, ο μηχανοσυνθέτης,  ο οπλουργός, ο οικονομικός, ο Μετεωρολόγος,  ο ΧΕΚ, ο Αμύνης, ο Μεταφορικός, ό έφεδρος, με μια σκέψη, ένα σκοπό. Την ασφάλεια των πτήσεων.
Καλές προσγειώσεις γιοί μου.

Αλλά να και  η αντίθετη  όψη η  τέμνουσα κατά το Φιλόσοφο, λες και δεν έχει μόνιμους φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς παρά μόνο μόνιμα συμφέροντα.

 Οδύνη λοιπόν,
γιατί από παντού, εικόνες και μαντάτα ολοκληρωτικής καταστροφής και όχι απλώς ανυπολόγιστης ζημιάς και σε αντίθεση με τα καμένα δάση ελάχιστες οι ελπίδες να αναγεννηθεί η χώρα από την τέφρα.
Οδύνη, γιατί η κρίση των αξιών εκφράζεται και ως κρίση σημασιών, λέξεις όπως εκμετάλλευση ή αδικία, δεν έχουν πια νόημα. Θεέ μου δείξε μου τους φίλους μου γιατί τους εχθρούς μου τους γνωρίζω!
Οδύνη, γιατί ενώ η  εποχή προσφέρεται να συντελεσθούν  δομικές αλλαγές και σε χώρους ευαίσθητους, αυτοί ανθίστανται πεισματικά, παραμένοντας αγκιστρωμένοι σε δογματικές επιλογές οι οποίες οικοδομήθηκαν  στη βάση ενός παραπλανητικού λαϊκισμού. Εδώ αβίαστα εντάσσεται και ο χώρος των ΕΔ.
Οδύνη, γιατί δυστυχώς βρισκόμαστε, σε χρόνια  κατάσταση  λανθάνοντος πολέμου, με, τερτίπια, υπόγειες συνεννοήσεις,  στρεψοδικίες,  δημόσιες σχέσεις και με ότι τέλος πάντων έχει σχέσεις μ΄ έναν μικρόκοσμο που προσπαθεί να υποκαταστήσει το ελλείπον της συγκρότησης και  της αξίας με πλάγιους τρόπους, εγκαθιστώντας, την οργανωμένη μετριότητα. Υμνούσαμε το ψεύδος τη νομεγκλατούρα, που απέκρυβε την οικτρή πραγματικότητα, κονιορτοποιώντας  κάθε έννοια δεοντολογίας, αγγίζοντας τα όρια της εν γνώσει απάτης. Ο Πατερναλισμός μια χαρά τα βόλεψε.
Συμμέτοχοι, συνένοχοι, συνυπεύθυνοι;
Οδύνη, γιατί σε τούτη ΄δω τη χώρα η επιτυχία θεωρείται ποινικό αδίκημα, ιδιαίτερα από εκείνους τους τελάληδες  που με μια ιδιότυπη λαγνεία διαλαλούν  τα υποτιθέμενα κενά των άλλων, με προφανή σκοπό την ευκολότερη  δόμηση των εξουσιαστικών τους επιδιώξεων. Αλλά σε κάθε περίπτωση καλό είναι να θυμόμαστε: «sic transit Gloria muomhti». Η δόξα η εφήμερη γρήγορα περνάει.
Οδύνη,  γιατί η  “Διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου” και το “Συμβόλαιο με το Λαό” , τελικά απεδείχθησαν  στα χέρια ανίκανων  από τις  μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της μεταπολίτευσης.
Οδύνη, γιατί σήμερα 3 του Σεπτέμβρη επιβεβαιώθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ό,τι το κοινωνικό συμβόλαιο κατάντησε ένα κουρελόχαρτο που  ακόμα και οι εταιρείες ανακύκλωσης, παρότι  φέρει τη σφραγίδα «ΑΠΟΡΡΙΨΗ»,  αρνούνται να το ¨μαζέψουν¨.
Οδύνη, γιατί κάποιοι ακόμα τρώνε και μπαζώνουν τα χρηματοκιβώτιά τους με δισεκατομμύρια.
Οδύνη, γιατί  κάθε ημέρα διαπιστώνεται ό,τι όσοι το πήραν έγκαιρα χαμπάρι,  όλα αυτά τα "ποντίκια" πήδηξαν από τα βουλιαγμένο καράβι και χώθηκαν στο νεότευκτο καράβι της ευρύτερης αριστεράς, που καθελκύεται με τιμές και δόξες. Βλέπω μπρος στα μάτια μου τη νέα κοροϊδία που είναι προ των πυλών. Μακάρι να λαθεύω.
Και τέλος η χειρότερη όλων,
Οδύνη, γιατί δεν μπορέσαμε επιτέλους  να ξεχωρίσουμε τα πρόσωπα απ΄τα προσωπεία.
Εν τάχει, μου θυμίζει κοθόρνους και ψηλά τακούνια γυναικών, όταν χαλάνε τη συμμετρία και δημιουργούν παραπειστική εικόνα. Το ίδιο και όλα εκείνα τα ψεύτικα στολίδια και ψιμύθια που όταν φεύγουν παραδίδουν ένα άνθρωπο αλλιώτικο, αγνώριστο εντελώς ξένο από αυτόν που είδες, που ζύγωσες, που μετρήθηκες πνευματικά,  εμπιστεύτηκες και ενδεχόμενος εντυπωσιάστηκες. Ποτέ δεν μπόρεσα να μπω στο ρόλο του Εμ-Εμ,  «εμ΄ από δω εμ΄ από ΄κει» και να καταλάβω πως λειτουργούν όταν ξέρουν ότι από την επίπλαστη, ψεύτικη εικόνα, δεν μένει τίποτα, ή μάλλον μένουν οι κακές αναμνήσεις οι οποίες για χρόνια καπνίζουν κρυφοκαίγοντας σαν τα  αποκαΐδια ενός σκουπιδότοπου... Και αυτή η εικόνα  μοιάζει σαν σκέλεθρο πεταμένο στο πουθενά, σαν ουρόβοφος όφις που δεν μπορεί πλέον να δαγκώσει και τρώει την ουρά του. Και τρέμω, τα ερπετά που να πάρει.
Υπάρχουν λοιπόν διακριτά σημεία και στις ΕΔ, που λειτουργούν με στερεότυπα και πρέπει άμεσα να μεταρρυθμιστούν. Η επιλογή των εν δυνάμει ηγετικών  στελεχών, πρέπει να  γίνεται με κριτήρια αξιολόγησης τη:
•    Συνέπεια έργων και λόγων
•    Διαχειριστική επάρκεια ώστε «έγκαιρα να αντιλαμβάνονται», τις ισορροπίες σε ένα περιβάλλον που διαρκώς μεταλλάσσεται.

Αλλά το σημαντικότερο,
να τους διακρίνει ρεαλισμός, να βλέπουν τη ζωή και τον αγώνα των στελεχών και να εγκαταλείψουν τις σκέψεις «για ηγεμονική μακαριότητα», κοιτάζοντας  κατά πρόσωπο την «υπηρεσιακή αθλιότητα», ώστε  να μην ακκίζεται σαν δημοκρατία «η σφαγή των αμνών» , σαν «πρόοδος» η βουλιμική ασυδοσία των αρεστών.
Να υπάρχει δικαιοσύνη, ανθρωπιά και όχι να προβάλλουν την τάση τους για τελειότητα σε ένα φανταστικό ή ιδεατό ον που απλώς είναι χίμαιρα.
Διαφορετικά πρόκειται περί καταισχύνης, αφού η όποια  επιδίωξη μετατρέπεται από μέσο δημιουργίας και προσφοράς, σε πεδίο συναλλαγών.

Αλλά μάλλον δεν πρέπει να περιμένουμε άμεσα ρηξικέλευθες τομές, γιατί απλά  δεν συμφέρει  εκείνους τους βολεμένους αισιόδοξους, οι οποίοι έχουν μάθει να αφήνουν ανέγγιχτες τις δαπάνες της  προσωπικής τους  προσπάθειας. Στο βασίλειο της απελπισίας τους αυτή η πρώτη φευγαλέα όψη της αποτυχίας μοιάζει πάντα φαντάζομαι με όραμα θανάτου.

Μοιραία λοιπόν, πυροδοτείται όλο το σύστημα.. Κι΄ αυτό γιατί δημιουργήθηκαν «λόμπυ», εγκολπώνοντας επιτήδειους ψοφοδεείς και όχι μόνο, προσφέροντάς τους χώρο προνομιακό. Θυμίζει εκείνο το περίφημο «γεννήθηκε  Άρρεν stop.. Κρατήσατε  θέση stop».
Μήπως  όμως για εκείνους που  έχουν αναλάβει «ιεραποστολικά», να εξισώσουν την αρετή με την ισχύ, παρήλθε ο καιρός « της ήπιας απάτης»;
Κατά τον Μακιαβέλι, υποχρέωση του ηγεμόνα, απέναντι στην δεδομένη επιθυμία του να κρατήσει την εξουσία, είναι η δημιουργία μιας αυλής, που αποτελείται από κόλακες και εξουσιολάγνους τους οποίους πρέπει να φοβάται και να αγαπά συγχρόνως! Και τόσο πολύ πρέπει να ασχολείται με τον έλεγχο αυτής της καμαρίλας, ώστε δεν του μένει παρά ελάχιστος χρόνος, για να κυβερνήσει. Τέτοιους χρειαζόμαστε; Αλλά τότε η εξουσία αποκτά ένα σκληρό, ψυχρό, απόμακρο πρόσωπο, δυσερμήνευτο για τους πολλούς, οι οποίοι ελπίζουν μόνο στην φυσική αυτοκαταστροφή του.
Σωστά λοιπόν, ανέκραξε ο Γιωργής, ό,τι  και η εξουσία είναι βέβαιο πως καταλήγει στα αζήτητα ή αν θέλετε, νομοτελειακά ακολουθεί την πορεία του βιολογικού  σπειρώματος,  που ξεφορτώνει σφιχταγκαλιασμένους, εξουσιαστές και υποχείρια,  με τυμπανοκρουσίες μεν , αλλά χωρίς παράτες, στον πάτο κάποιου ‘’απόπατου’’.
Τώρα οι «άλλοι» λοιπόν, οι απροστάτευτοι, οι αντιπαθείς, ενίοτε και  ατίθασοι, που δεν ονειρεύονται μόνο να ζήσουν αλλά κύρια να διαφέρουν, δεχόμενοι διαρκώς  πυρά από φίλιες δυνάμεις, «blue on blue incident», αναγκάστηκαν να ζουν κάτω από τα καυδιανά δίκρανα  της διαπόμπευσης.
Υπάρχει λοιπόν καταγεγραμμένη τεράστια αδικία. Ένστολοι σκληρά εργαζόμενοι προσηλωμένοι στο καθήκον, προσδίδοντας υπεραξία στο λειτούργημα που επιτελούν, βρέθηκαν ή θα βρεθούν «να αγναντεύουν τις πλάτες», των υπόλευκων κυβιστών. Στο βαθμό όμως που η ιστορία μπορεί να δώσει κατευθύνσεις δεν αντέχει  άλλες καταστάσεις  τύπου «Χαζάπη». Διαφορετικά  οι νόμοι θα θυμίζουν  τον ιστό της αράχνης που παγιδεύει και  εξοντώνει τα μικρά ζωύφια και επιτρέπει να δραπετεύουν κηφήνες και σφήκες.
Τελικά,
Θα κατονομάσει  έστω και ένας ως δρώσα κοινωνική συνείδηση, εκείνους που  θεωρώντας τις ΕΔ βιλαέτι τους, επέβαλαν επιλεκτικά σε μερίδα στελεχών, εργασιακό μεσαίωνα αναγκάζοντάς τους να ακολουθούν ιδιότυπη τροχιά ως quasi osculaturium inter flentium et dolorum, (σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης;). Τολμήστε λοιπόν, κερδισμένοι όσοι τολμούν και όχι όσοι διστάζουν. Η πραγμάτωση της επιδιωκόμενης αλλαγής, αυτό είναι που κάνει τον αγώνα τόσο θελκτικό.

Είναι φαιδρό να απαιτείται, στις μέρες μας,  ο  ηθικός εξαγνισμός όσων εκ των ενδιάμεσων,               ( διοικητές διευθυντές κ.τ.λ),  εμφανίζονται ως μη δυνάμενοι να «αναχαιτίσουν», την ελλειμματική λογική που θέλει τα όντα:  ηλίθια,  χυδαία, και αμόρφωτα. Διαφορετικά η σιωπηλή οργή εύκολα εξελίσσεται σε μαζική αντίδραση.
Συνεπώς,
ΟΥΔΕΙΣ,  διαφωνεί ότι πρέπει να πασχίζουμε για την προώθηση της ποιότητας, και την ενθάρρυνση της αριστείας.
Αλλά ΟΥΔΕΙΣ συμφωνεί ό,τι οι  λιγότερο ικανοί, που συμμάχησαν με την προσπάθεια και τη συνέπεια,  πρέπει να πετιούνται στο λάκκο των λεόντων.

Άρα η  Θέσπιση κριτηρίων  που εξασφαλίζει ομαλή λειτουργία και διέπει το πλαίσιο χρήσης του ανθρώπινου δυναμικού  είναι  επιτακτική. Έχουμε ανάγκη από ανθρωποκεντρικές λογικές που αποτελούν θεμελιώδη αρχή κάθε σωστά οργανωμένου συνόλου.

Παρ΄όλα αυτά, υπάρχουν  στελέχη,  που αισθάνονται,
 πανέμορφα  γιατί το  ατομικό τους  συμφέρον, δεν μπαίνει  πάνω από το συλλογικό και δεν  μετατράπηκε στην ιδεολογία της αδράνειας του βολέματος και του ρουσφετιού.
περίφημα   που  δεν ακολουθούν   εύκολους  λεωφόρους εκεί που έχει  δημιουργηθεί ένα ρηχό πανηγύρι ταυτόσημο της χυδαιότητας και  της ακατανίκητης βλακείας.

περίτρανα  που δεν επιζητούν ψεύτική υπόσχεση αλλά συμβιβάζονται  με τον πόνο μιας αληθινής άρνησης.

περήφανα γιατί πεισματικά αρνούνται να υποταχθούν στην  κοινωνία  της διατίμησης. Χρησιμοποιώντας την αξιοπρέπεια ως κοινωνικό διαβατήριο πορεύονται στο δύσκολο ταξίδι της «Μοίρας», μέχρι τελικά να εξοβελιστούν από κάποιες  αεροπορικές …ιδιοφυίες .

Και αυτό γιατί, προφανώς κάποιοι από τους έχοντες την ευθύνη, δεν επενεργούν σαν πόλος έλξης συμπάθειας και εκτίμησης για όλα τα εξουσιαζόμενα απ΄αυτούς όντα. Όπως έλεγε και ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ,  (σταθμός για πολλούς  από ΄μας), κάποιες φορές αυτός ο τοπικός «ιδιότυπος μικρός θεός», δεν ανακατεύεται στην πορεία του δικό του μικρόκοσμου, αλλά βρίσκεται σε καθεστώς  δίχρονης αυτοθεωρίας. Θεάται τον εαυτό του και είναι απόλυτα ευτυχισμένος, μοιάζει όπως παρατηρήθηκε, με τον άγγλο βασιλιά ο οποίος «βασιλεύει χωρίς να κυβερνά». Αλλά επαναλάμβανε μονίμως «άφες αυτοίς», κάποτε θα καταλάβουν.

Ο  Άνθρωπος, είναι η προίκα του Θεού προς την αγιασμένη φύση, δεν είναι χρεόγραφο. Εδώ η συμπεριφορά έχει να κάνει με τη θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα. Άνθρωποι απαλλαγμένοι από ιδεολογήματα. Προικισμένοι με τον ορθολογισμό των πραγμάτων που δεν ανήκουν  στις σχολάζουσες κοινωνίες. Που δεν υποκύπτουν στις "ψυχρές αφαιρέσεις" αλλά υιοθετούν  το  γνήσιο  "συναισθηματικό κριτήριο" στις επιλογές τους. Είναι για μένα πραγματικοί διανοούμενοι με φόδρα λαϊκού.  Όπως είπαμε  και άλλοτε Άνθρωποι μεταξένιοι.

Αλλά τελευταία,
μ΄ απασχολεί και η δική μου συμπεριφορά  το πόσο εκνευρίζει, απωθεί ή και  αδικεί τους άλλους. Όπως  με απασχολεί και μια τάση των τελευταίων χρόνων που τείνει να γίνει καθεστώς μέσα μου και συνοψίζεται στη φράση «να καταλαβαίνεις και να συγχωρείς». Δεν πρόκειται για ανέξοδη επίδειξη μεγαθυμίας αλλά για κάτι βαθύτερο που προσπαθώ να εξιχνιάσω. Η τάση αυτή δεν αφορά μόνο τα παραπάνω  που «μου τη δίνουν»,  αλλά ορισμένα δομικά στοιχεία στο ανθρώπινο φέρεσαι.
Γνωρίζω από πρώτο χέρι τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχω στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχω χωρίς να κλαυθμηρίζω.

Η αγία αναμονή είχε κάνει πάλι το θαύμα της. Νεράκι στο μύλο του παρελθόντος οι αναμνήσεις, χωρίς να μπορείς ούτε λεπτό  να λιποτακτήσεις.  Σολιασμένα βάσανα που έλεγε και Παππούς Κλεάνθης.
 Ο διαπεραστικός ήχος του θυροτηλεφώνου με τάραξε με αφύπνισε. Η παλιοπαρέα  έφτασε. Αναχώρηση άμεσα με προορισμό το βουνό των Θεών. Εξυπακούεται ό,τι όλα τα προβλεπόμενα  βαλμένα και τακτοποιημένα ένα προς ένα  ευλαβικά στο σάκο. Η αυριανή συνάντηση είναι  σημαντική και πρέπει ανάλογα να  αρματωθούμε αλλά και να στολιστούμε. Ξημερώματα, κάπου στα 1900-2200 μέτρα, έχουμε ραντεβού με την Αρχόντισσα των βράχων.

Άρβυλα, παλάσκες, γυλιός, φυσεκλίκια, κουμπούρια γυαλισμένα, ανά χείρας και έτοιμος για επιβίβαση στον καμαρωτό « κόκκινο αγρότη». Τα καθαρματάκια που γνωρίζουν  τη δυσκολία μου  κατά την επιβίβαση ( δεν μπορώ να διπλώσω τη μέση μου), είχαν ήδη  κουρνιάσει στις πίσω θέσεις και  χασκογελούσαν. Έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για δήλωση υπεροχής απέναντί μου, επομένως για εκδήλωση ιλαρού εξυπνακισμού.  Ευτυχώς βάζει ένα χεράκι ο Γιωργής, συνομήλικος εξάλλου ενίοτε και ο Τσιράκος,. Αλλά και ΄γω ρε παιδί μου 40 χρόνια φούρναρης στην Πολεμική Αεροπορία , επιτρέπεται να μη  γνωρίζω πως  εκτελούνται  ασκήσεις πολυκαμψίας;
Απαράδεκτος::
Να προσέχεις και όχι «θαρρετά», με τους απότομους βράχους και τα γκρέμνια. Δεν έχω καμία διάθεση να τρέχω μετά από τόσα χρόνια. Αρκετά σ΄ έτρεξα  μικρό στους ορθοπεδικούς για τα τσακισμένα ποδάρια σου. Η φωνή ίδια και απαράλλαχτη εδώ και πενήντα οχτώ χρόνια γεφυρώνοντας το τότε με το τώρα μονάχα μέσω της θείας χάριτος. Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είμαι. Για τη μάνα το παιδί της είναι πάντα παιδί. Γι΄αυτό ο τόνος της διαθέτει όλους τους δείκτες: απαιτητικός, εξουσιαστικός, συμβουλευτικός αλλά στο βάθος ανήσυχος και συμπονετικός σαν εσωτερική προσευχή.

Εντάξει Μάνα θα προσέχω! Αυτή η λέξη περικλείει μέσα της ανεπιτήδευτη αγάπη, την απόλυτη αγάπη που μπορεί να νοιώσει ένας άνθρωπος για κάποιον άλλο.
Βέβαια δεν γύρισα να κοιτάξω, να δω την έκφρασή της, αλλά είμαι βέβαιος πως κραδαίνοντας το μπαστούνι της σίγουρα θα κούνησε το κεφάλι σε κίνηση αμφιβολίας, όπως τότε παιδί που επέστρεφα απ΄το παιχνίδι γεμάτος ¨λάφυρα¨, παρά τις υποσχέσεις που  έδινα!


Σεπτέμβριος, 2014/3
Κλεάνθης Παπάγγελος

Μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του κόσμου, η Μέριλ Στρήπ, κάθισε και έγραψε ένα κείμενο το οποίο κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο και κυριολεκτικά αγγίζει πολλούς.

Γράφει η Μέριλ Στριπ:

«Δεν έχω υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή είμαι αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ότι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, για την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.

Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.

Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιονδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.

Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα.

Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου».
https://gr.news.yahoo.com

Ο Αύγουστος ελούζονταν
λούζοντας την αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Αύγουστε μήνα και Θεέ
σε σένανε ορκιζόμαστε

Απ' την Παρθένο στο Σκορπιό
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου ν' ανάψουμε. Ελύτης.
Γιατί αμίλητος;,
Μιλώντας ταυτόχρονα και τη μικρή Λάρα, τον τετράποδο φίλο μας, που έχοντας αναπτύξει  ρυθμό σάρωνε την γύρω περιοχή σε μια επίδειξη παιδικής αφέλειας, απολαμβάνοντας το αναπάντεχο δώρο, αφού η τύχη την έφερε την αυγή με τη δροσούλα  στο φυσικό της πεδίο η φωνή του Σταύρου, ήρθε να διακόψει το βύθισμα της σκέψης μου.
Α΄ μπα, τίποτα, τίποτα. Απλά μετρώ τα βήματά μου.
-Σίγουρα;
-Σε βεβαιώ.
Κι΄όμως η σκέψη μου ήταν κολλημένη στα παραλειπόμενα πρωινής διαπίστωσης που  βίωσε και μου περιέγραψε. Αφορά τη «μαφία της συγκομιδής»,  όπως αυτή στήθηκε, ενισχύθηκε, εξελίχθηκε και τελικά  επικράτησε  στον τόπο μας. Δυστυχώς όχι εντελώς  άδικα καθότι  οι αγροτικές υπηρεσίες απαξιώθηκαν. Υπάρχουν όμως κάποιοι  μαχόμενοι για την επιβίωση που  δεν έχουν την πολυτέλεια να γυρίσουν την πλάτη στα κουραστικά αγροτικά  μεροκάματα. Δεν βαρυγκωμούν αλλά συνειδητοποιώντας την κατάντια, σκληραίνουν, πεισμώνουν και   δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια επ΄ουδενί. Με αξιοπρέπεια με ήθος αξιοποιούν την κάθε ευκαιρία.

 Όπως τώρα που  το  άγνωστο νεαρό  παιδί,

  μακρυχωρήτης (χωριό έξω απ΄τη Λάρισα), δεν συμπεριελήφθη στο  συνεργείο συγκομιδής φρούτων,  από τον αλλοδαπό συνομήλικό του, ο οποίος με τις ευλογίες του κτηματία, υποδυόμενος  ρόλο άτυπου ιμπρεσάριου, επιστάτη ή εργατοπατέρα αν θέλετε,  προτίμησε να μοιρασθεί το χρηματικό ποσό, πλούσιο ή γλίσχρο δεν έχει σημασία, αποκλειστικά στους  ομοεθνείς του. Ο μικρός στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει  μεροκάματο έπεσε θύμα μιας ιδιότυπης μεροληψίας υφιστάμενος άγρια απόρριψη, απάνθρωπη και με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Ξένος μες τη χώρα του. Έλεος.
Τελικά αποδεικνύεται ό,τι η  εξουσία δεν διαφθείρει τον άνθρωπο, αλλά το αντίθετο. Χρέος της Δημοκρατίας είναι να αλλάξει πριν εξαφανιστεί και αυτή όπως εξαφανίστηκαν οι παγοπώλες. Ευνομούμενη πολιτεία και κουραφέξαλα. Πολιτεία χωρίς σύνορα-ξέφραγο αμπέλι.
Η σαπίλα ρίζωσε  για τα καλά. Οι μηχανισμοί αντίστασης κατέρρευσαν αφού φάνηκαν ανίσχυροι να ελέγξουν τη γέννηση αυτού του εξουσιαστικού τύπου, ο οποίος δυστυχώς συνεχίζει να μας τυλίγει στον ιστό του.  
                                                                                  

Αύγουστος,

η πόλη αλαφρώνει τεντώνει το κορμί της σαν αδέσποτο σκυλί κάτω απ΄τον καυτό ήλιο. Μακάριοι οι πιστοί του άστεως που αρνούνται τον παροξυσμό της φυγής ξεμένοντας λόγω χρείας στην πόλη. Τυχεροί, γιατί οι άδειοι δρόμοι του Αυγούστου μοιάζουν σαν μεγάλη προσφορά στους πιστούς. Τυχεροί, γιατί από τα ήμερα πρωινά, που δεν έχουν τίποτε κοινό με την ένταση του υπόλοιπου καιρού, μέχρι αργά τη νύχτα η γλυκιά μουσική  των  τζιτζικιών, των  Παβαρότι του θέρους, μετατρέπει τον Αύγουστο σε απέραντο θερινό σινεμά για λίγους.
Ναι, αλλά ο βιολογικός κύκλος του τζίτζικα, ζώντας μοναχικά κάτω απ΄το έδαφος  αγγίζει τα 17 χρόνια. Όταν βγει στην επιφάνεια και  σκαρφαλώνει στα δέντρα μεταμορφώνεται , βγάζει φτερά και ξεκινά να τραγουδά, βρίσκεται πλέον στο τέλος της ζωής του αφού πεθαίνει 6 εβδομάδες αργότερα .Υπάρχει ενδεχόμενο να μας εξισώνουν με αθώα τζιτζικάκια; Λέτε; όχι εμείς δεν είμαστε τζιτζίκια. Μυρμηγκάκια του Θεού υπήρξαμε. Φασούλι το  φασούλι. Το νοικοκυριό, το μεγάλωμα της φαμίλιας, οι σπουδές των παιδιών η κάλυψη των πάσης φύσεως υποχρεώσεων όλα με το αχ, βαχ. Ένας διαρκής αγώνας. Μπα, δε νομίζω μας θεωρούν αποτελειωμένους. Όχι, όχι.
Δέκα Αυγούστου, πανσέληνος απόψε,
όπου και να σταθείς όπου και να γυρίσεις το ίδιο. Τα υπόλοιπα στην άκρη. Όλα έχουν λυθεί. Ε΄ και αν κάποια βρίσκονται σε κατάσταση ακινησίας εδώ είμαστε. Άσε να ξεμπλέξουμε με τις περικοπές δαπανών, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων να φέρουμε τα πάνω κάτω στο κοινωνικό κράτος και για όσους …περισσέψουν σίγουρα θα τους «φροντίσωμεν». Είπαμε να μειώσουμε τον όγκο των δημοτολογίων αλλά όχι «και να τους εξαφανίσωμεν!!!».
Για τους στρατιωτικούς, προέκυψε, στο προσφάτως ψηφισθέν νομοσχέδιο παγκόσμια πρώτη με τη ιδιαίτερη διατύπωση «Ρήτρα αξιόμαχου;;;;;». Δηλαδή σε σχέση με το νομοσχέδιο  και ειδικότερα με το  άρθρο 221 (περικοπή 50- 70% του εφάπαξ μερίσματος), σε μια λογική ήπιας προσαρμογής σε βάθος 15ετίας και ένα σωρό άλλα εξόχως ευχάριστα,  ευτράπελα και ακαταλαβίστικά για την πλειονότητα των αμνών.
 Τους απαντώ:  kiss----‘’keep it simple stupid” μίλα απλά ηλίθιε. Άδικα; Μήπως δίκαια; Διάλεξε και πες το!
Πανσέληνος απόψε λοιπόν,
 σημασία έχει να τονισθεί  το φαινόμενο. Αυτές οι εστίες του γλυκανάλατου διδακτισμού που παραδίδουν μονίμως μαθήματα συμπεριφοράς και ήθους  ομνύοντας  το ωραίο και αγαθό σε μια αδιάλειπτη εξάρτηση με το φυσικό κάλος και το περιβάλλον. Νομίζω, όμως ό,τι το περιβάλλον είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευτούμε στους επαγγελματίες οικολόγους. Λάθος; Μάλλον όχι; Εσύ τι λες;
Εκεί στη Γάζα;  Εκεί που επικρατεί το θανατικό; Σ΄έναν πόλεμο χωρίς τέλος με επίχειρα μια αδιανόητη αιματοχυσία. Σ΄ένα τόπο ρημαγμένο που ακούγονται μέχρι εδώ οι σπαραγμοί των αθώων ψυχών και το κλάμα των παιδιών σε απόλυτη αρμονία με το φρικώδη κρότο των πυροβόλων που σπέρνουν όλεθρο και ερείπια. Ερείπια ψυχικά και υλικά. Άραγε  στα νέα ρήγματα της Ουκρανίας, του Ιράκ, της Λιβύης υπάρχουν οι ίδιες προτεραιότητες; Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι;  Εκεί που οι άδικα νεκροί συμπληρώνουν τον ημερήσιο κατάλογο στα πλαίσια μιας μακάβριας στατιστικής;  Έχουν άραγε την ευκαιρία να απολαύσουν την «μπλε», πανσέληνο ν΄ ακούσουν τους ακούραστους κιθαρίστες της φύσης τους ανεπανάληπτους τραγουδιστές του καλοκαιριού; Σίγουρα θα δουν στον ουρανό απόκοσμες λάμψεις. Δεν θα είναι όμως φορείς ρομαντισμού και γλυκύτητας αλλά πυρακτωμένο σίδερο και ατσάλι. Για τα παιδιά των  κατακρεουργημένων  περιοχών, για το παιδαρέλι που έχασε το μεροκάματο,  έχουν κάποιο νόημα οι στίχοι του Γιάννη  Ρίτσου;
Τζιτζίκια στήσαν το χορό
με το χορό, στο ντάλα μεσημέρι
και στέκουν γύρω τα παιδιά
και παίζουν παλαμάκια
Μια πεταλούδα διάφανη
πορτοκαλιά και μαύρη
στου γέρου κόσμου στάθηκε
τα φρύδια επάνω αντήλιο
κι έπαιζε και κρυφόγνεφε
της πίκρας μαντηλάκι
Εδώ  όμως είναι Ελλάδα,
 η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας που δεν δύναται να προστατέψει ένα σχολιαρούδι που έκανε 30 χιλ. για να μαζέψει αχλάδια και ροδάκινα. Έρμαιο στη μαφία του κάμπου όπου η κρίση των αξιών εκφράζεται και ως κρίση σημασιών. Λέξεις, όπως εκμετάλλευση ή αδικία, δεν έχουν πια νόημα. Αλλά πάλι μήπως για κάποιους έχουν; Εσύ τι λες;
Α΄ έχουμε και τα ‘’μερομήνια’’.
Η παρατήρηση των μερομηνίων γίνεται Αύγουστο, επειδή ο μήνας αυτός είναι ευμετάβλητος καιρικά, γενικά «αναγεννησιακός», ενώ...κρύβει καιρικά σημάδια στη φύση και των 4 εποχών του έτους. Υπολογίζεται δε, ότι το μήνα αυτόν, διαμορφώνονται και αλλάζουν τα μοτίβα κυκλοφορίας των συστημάτων στην ατμόσφαιρα. Συνεπώς τα εγκεφαλικά συστήματα επιδέχονται και αυτά σχετική τροποποίηση στο βαθμό,  πάντα που τα επηρεάζει, ας πούμε η  γενική κατάσταση. Δηλαδή τον κακό τους τον καιρό γενικά.
 Βεβαίως είναι μία ερασιτεχνική προσπάθεια μακροχρόνιας πρόβλεψης του καιρού για όλο το έτος και δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλή και αξιόπιστη πρόγνωση. Τυχόν αστοχίες ή παραλείψεις (είμαι προετοιμασμένος να σφάλω, διαφορετικά δεν έχω να πω κάτι νέο), θεωρούνται φυσιολογικές (αν δεν βρέξει θα χιονίσει ή θα κάνει καλό καιρό ή θα έχει συννεφιά), και με την πάροδο των χρόνων θα βαίνουν μειούμενες, αυξανομένης της εμπειρίας αλλά και  των εφικτών επιπέδων γνώσης, λογικής και μέτρου. Με λίγα λόγια όλα είναι πιθανά  με την προσαρμοστικότητα της  φύσης. Μόνο που εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα.

 Παράλληλα στη  ‘’μερομηνιακή’’ πρόβλεψη του καιρού θα πρέπει να υπολογίζεται μια απόκλιση +- 2-3 ημερών, πολύ φυσιολογική για διάστημα πολύμηνης εκτίμησης. Συνεπώς χρονικά είναι απόλυτα καλυμμένοι πάντα εντός στόχου, σε αντίθετη περίπτωση χρησιμοποιούν το κορυφαίο, «ας πούμε και καμία ανοησία να περάσει η ώρα» και όλα καλά!!!
Σήμερα που  το αυγουστιάτικο φεγγάρι θα κάνει φαντασμαγορική είσοδο στον έναστρο ουρανό, ελπίζω να γίνει κάπως καλύτερος ο κόσμος.
Αύγουστος 2014/10
Κλεάνθης Παπάγγελος